Strandapósturinn - 01.06.1975, Qupperneq 24

ur. Bóndi hafði við orð, að ég skyldi slá mér til rólegheita og
vera þar um nóttina, enda mundi ég hafa skemmtun af að
skrafa lengur við Nessystur og þær við mig. Ég kvaðst aftur á
móti hafa ætlað mér að ná undir heiðina um kvöldið og gista í
Kjós. Taldi bóndi tormerki á þeirri fyrirætlun. Hefði nýlega
kastað regnskúr mikilli og því blautt um, en vegur inn með
flrðinum eigi greiðfær bláókunnugum manni í kolamyrkri.
Ég hafði þegar kvatt fólkið inni í bænum, og yrtumst við
bóndi á fyrir dyrum úti. Svaraði ég úrtölum hans litlu eða
engu, því að ég var staðráðinn í að láta ekki af áætlun minni
fyrr en í fulla hnefana. I þeim svifum steig út í dyragættina
roskinn maður og þó ernlegur. Ég hafði séð hann inni í
bænum og heyrt hann nefndan Jakob, en önnur skil á honum
vissi ég ekki. Síðar frétti ég að þetta hefði verið Jakob Jóhann
Söebeck, fyrrum bóndi í Reykjarfirði. Jakob kallaði til mín og
sagði. „Ekki mundi faðir þinn hafa látið slabb í götu og
nokkurt skuggsýni hamla ferð sinni.“ Þetta vel meinta ávarp
kom mér í opna skjöldu og svaraði ég því engu, heldur tók það
sem glensyrði, eins og það hefur sennilega verið. Að svo mæltu
kvaddi ég bónda í skyndi og þó með virktum fyrir veittan
beina, stildraði niður bæjarhólinn á eftir mínum trygga
förunaut, hundinum Polla, sem ávallt iðaði í skinninu af
ferðahug, og var um það bil að hverfa eitthvað út í myrkrið.
Þá er inn með firðinum kom og á gönguslóðann, sem Polli
minn var ansi naskur að rekja, klingdu mér í eyrum orð
Jakobs um föður minn. Þótti mér illt að heita verrfeðrungur,
og tók til að skokka svo hratt sem kraftar og aðstæður leyíðu.
Því hélt ég svo án uppihalds, yfir hvað sem fyrir varð, ár læki
og leirpolla, unz ég náði húsum í Kjósarbæ. Þó að nokkuð
væri þó orðið kvöldsett var ég svo stálheppinn, að hjónin í
Kjós, Alexander Árnason og Sveinsína Ágústsdóttir, voru eigi
gengin til hvílu. Hlýt ég að hafa komið þeim spánskt fyrir
sjónir, vatns- leir- og svitastorkinn upp fyrir haus og lafmóður.
Engin orð höfðu þau þó um útganginn á mér, heldur veittu
mér hinn bezta beina í mat og drykk og hvíld í góðri rekkju.
Aldrei hefi ég orðið fegnari vingjarnlegum móttökum og
næturgreiða en þá, þetta druqgalega haustkvöld fyrir langt til
22