Strandapósturinn - 01.06.1975, Side 72

fjarska. Ég hafði staðið kyrr í sömu sporum þessa stund sem
ekki var nánast nema augnablik, en þá fann ég allt í einu til
einhvers ónota beygs og hraðaði mér því áfram og inn, en þó
ekki með neinum óeðlilegum flýti.
Ég þarf vart að taka það fram að þreifandi myrkur var og
ekki var ég því neitt óvanur á þessari leið. Þegar ég svo kom
upp á loft, var móðir mín að enda við að kveikja á lampa, sem
hékk á krók í innri hluta baðstofu nær austurglugga. Ég man
svo greinilega enn þann dag í dag, að hún stóð með
eldspýtnastokkinn í hendinni við lampann en aðrir af fólkinu
lágu upp í rúmum, því þeir höfðu lagt sig á meðan var að
dimma eins og algengt var á þeim árum. Það fyrsta sem mér
varð að orði, er ég hafði heilsað upp á fólkið, var: „Eru allir
inni?“ já, segir móðir mín.Þá dró úr mér allan mátt, ég lagðist
upp í rúm mitt og lá þar góða stund á meðan ég var að jafna
mig. Að því búnu reis ég upp., fór úr blautum fötum og tók að
ræða við fólkið, segja því fréttir o.fl. Á hitt var ekki minnst,
þ.e. það, sem mætti mér í eldhúsinu.
Nokkru seinna færði móðir mín í tal við mig, hvað hefði
verið að mér þegar ég kom upp þetta kvöld, ég vildi lítið úr
því gera, en hún gekk því fastar á mig með þetta. Sagði hún að
ég hefði verið náhvítur þá er ég kom upp og þegar hún hefði
sagt mér að allir væru inni, hefði ég riðað til og lagst upp í
rúm, sem fyrr er sagt. Ekki munu aðrir en hún hafa tekið eftir
þessu, því bæði var nú það, að þeir voru tæpast risnir upp né
vaknaðir af rökkursvefni og svo mun faðir minn hafa ályktað,
að ég væri þreyttur og væri að láta líða úr mér, en á þeim
árum þreyttist ég oft bæði á ferðalögum og við fjárgæslu, en
það leið fljótt frá.
Nú munu a.m.k. einhverjir segja að þetta, sem rakst á mig í
eldhúsinu hafi bara verið venjulegur maður, maður af öðrum
bæ, sem þarna hafi verið á ferð, en allir sem eitthvað þekkja til
vita að svo gat ekki verið. Þetta býli er mjög afskekkt, sem fyrr
segir. Það er í afdalakvos langt frá allri byggð. Þar kom aldrei
maður nema hann ætti sérstakt erindi, eða þá að hann væri í
fjárleitum. I þetta sinn var því ekki til að dreifa, því fé var
70