Strandapósturinn - 01.06.1975, Qupperneq 74

hann því niður og hugsar ráð sitt. Er hann hefur setið um
stund finnst honum allt í einu birta umhverfis sig og sér hann
þá að hann er rétt við bæjardyrnar, gengur hann þá inn og
kveikir ljós, lítur á klukkuna og sér að hún er að verða tvö.
Taldi hann sig hafa tafist nær því klukkutíma við bæjarhúsin í
leit að dyrahurðinni. Ekki sagðist hann hafa orðið hræddur, en
nokkur óhugur hefði þó gripið sig á meðan hann var að leita
að innganginum. Þá fannst honum líka myrkrið svo kolsvart
og allt með sérkennilega óhugnanlegum blæ.
Svipað atvik, sem þetta heyrði ég að hefði komið fyrir næsta
ábúanda á eftir okkur, sem þarna var. Honum gekk þó enn
verr að finna innganginn og varð hann frá að hverfa og ætlaði
að halda til næsta bæjar, þegar allt í einu að hann sá dyrnar.
Ég hef aldrei verið það sem ég get kallað myrkfælinn.
Líklega hef ég þó ekki að öllu leyti verið laus við hana, það
myndu a.m.k. sumir álíta. Stundum hafa gripið mig hræðslu-
ónot, og það án þess að mér hafi fundist nokkur ástæða til, og
einnig án tillits til aðstæðna eða umhverfis. Ég fór áður á
árum mikið í myrkri, bæði úti og inni og varð þessa þá
stundum var. Það hamlaði mér þó aldrei frá að fara allra
minna ferða hvernig sem á stóð, ef ég þurfti þess með. Ég bjó í
sveit fram yfir fertugs aldur, og var þá búinn að vera á sjö
heimilum. Á þeim öllum varð ég þessa var, en þó nokkuð
mismunandi, meira á einum bænum en öðrum. Frá þessu sem
nú hefur verið sagt, er þó ein undantekning. Síðustu fimm
árin sem ég var í sveit, bjó ég á prestssetrinu Stað í
Steingrímsfirði. Þar varð ég nær aldrei var neins þess er yili
mér geigs eða hræðslu. Ég fór þó þar sem allstaðar annarstaðar
allra minna ferða í myrkri, sem björtu, bæði úti og inni, og þar
á meðal út í kirkju og um kirkjugarð, ef ég þurfti þess með. í
kirkjunni stóðu stundum lík uppi og biðu greftrunar, en það
hamlaði ekkert ferðum mínum. Ég var um tuttugu ára skeið
búsettur í næsta nágrenni prestssetursins Staðar og seinustu
fimm árin búsettur þar, sem fyrr segir. Um tvítugs aldur
byrjaði ég á því að taka grafir þar í garðinum með föðurbróð-
ur mínum, sem lengi bjó þarna á næsta bæ við prestssetrið.
72