Strandapósturinn - 01.06.1975, Síða 84

vitnað í þá staðreynd: „Að margt getur heilan hindrað" og
ýmislegt gat tafið hann. Þegar á þriðja daginn leið og Óli kom
ekki, fór óttinn að gera vart við sig, og hvíldi nú sem dimmur
skuggi á hinu fáliðaða heimili. En hvað var svo sem hægt að
gera, annað en taka því er að höndum bæri. Þá var ekki
kominn sími norður í Árneshrepp. Enn hélst veður sæmilegt,
þó fóru dökkir skýjabólstrar að teygja sig upp á Sætrafjallið og
strekkingsvind lagði inn fjörðinn. Oft var litið upp í Hjallann,
en ekki sást til Óla. Loks kom hann þó, og urðu allir mjög
glaðir. Afi vék sér frá stundarkorn,, hann kaus að eiga hljóða
stund. Eins og fyrr er á drepið var þetta fyrsta ferð Óla yfir
Trékyllisheiði, en ekki sú síðasta, eins og þær er hann fór
veturinn 1917 og 18. Einnig 1920, sem allar voru harðsóttar,
auk margra annara ferða, sem ekki verða tilgreindar.
Vík ég nú að, þar sem við skildum við Ragnheiði og Óla og
þau leggja upp á heiðina. Allbratt er upp að sækja, og þar sem
harðfenni var, gerðist tafasamt að komast upp Kjósarhjallann,
en þá er slétt þar til Sprengibrekka tekur við. Úr því er ekki
brattlendi til tafa, þó alltaf sé á fótinn, þar til komið er upp á
Kjósarhraun. Nóttin var hljóð og þögul og ein snjóbreiða það
sem augað eygði og gerði sitt til að auka á einmanakennd
þeirra tveggja er gönguna þreyttu langt frá mannabyggðum
þessa tunglskinsbjörtu vetrarnótt. Áfram var haldið og loks
sáust fjöllin handan Steingrímsfjarðar. Þá var sem þróttur
þeirra ykist og senn náðu þau að bænum Bólstað, vöktu þar
upp og fengu þar góðar viðtökur og hvíld. Ekki var til setu
boðið og árla morguns halda þau áfram ferð sinni. Það var
ekki fyrr en út á Hólmavík var komið, að þeim bárust þau
tíðindi, að ekki yrði af neinni skipakomu. Stóðu þau nú uppi
ráðalaus, öllum ókunnug og vissu ekki hvað til bragðs skyldi
taka.
Menn þeir, sem farið höfðu áður inn yfir, voru þegar svona
var komið lagðir af stað vestur Steingrímsfjarðarheiði og var
ekkert eftir af þeim að hafa. Þá bar þar að, er þau voru, hinn
góðkunna og gestrisna bónda Gunnlaug Magnússon á Ósi, og
er hann heyrði hvernig ástatt var fyrir þeim, kvaðst hann
82