Strandapósturinn - 01.06.1975, Qupperneq 115

of fljótt. Þegar hún gæti ekki lengur talið fingurna, ef hún
bæri höndina upp á móti birtunni, þá væri mátulegt að koma,
gaf hann henni þá von um góðan bata. Einhverju meðali
dreypti hann í augun, og stundu síðar veitti hún því eftirtekt,
að hún sá allt miklu skýrara. Hún fór þá til hans aftur og bað
hann um þetta meðal, en hann sagði, að það væri alveg
gagnslaust, það gæti ekki stöðvað blinduna. Hann var aðeins
að prófa sjónina.
Meðan mamma dvaldi í Höfn var hún hjá Guðrúnu
Halberg. Hún var íslenzk, ættuð úr ísafjarðarsýslu, ekkja eftir
danskan skipstjóra. Maddama Halberg reyndist mömmu
ágætlega, héldu þær uppi bréfaskriftum og vináttu meðan
báðar lifðu.
Þó að sjónin væri orðin döpur, gat mamma samt að nokkru
notið þess, sem fram fór í kringum hana. Hún kom í kirkju og
henni var boðið í Tívolí. Oft þurftum við að láta hana segja
okkur frá þessu. Hún horfði þar á stuttan sjónleik o.fl., en mest
dáðist hún að ljósadýrðinni í öllum litum, og þess naut hún
bezt.
Á leiðinni frá Höfn til Leith var hún eini fslendingurinn á
skipinu og kvalin af sjóveiki sem áður. Hún minntist þess,
hversu fegin hún hefði orðið í Leith, er hún þekkti málróm
Péturs Eggerz í salnum fyrir framan svefnklefadyrnar. Þaðan
varð hann aftur samferða henni alla leið heim. Frá Reykjavík
varð hún einnig samferða börnum séra Ólafs Pálssonar á
Melstað og fleirum. Hún komst heilu og höldnu heim, en
mikil voru vonbrigðin yfír þessari ferð, bót var það, að hún
hafði von um lækningu síðar.
Þegar ég man fyrst, sá móðir mín fyrir listunum í gluggan-
um, en síðast sá hún aðeins bjarma fyrir ljósi og glugga. En svo
hiklaus var hún í framgöngu, að enginn ókunnugur sá, að hún
var blind.
Mamma var sívinnandi, hún spann og prjónaði og sinnti að
mörgu leyti sínum húsmóðurstörfum. Einu sinni um sláttinn
lá á að sauma vaðmálsbuxur á einn heimilismanna. Þær voru
sniðnar og svo saumaði móðir mín þær að öllu leyti í höndum
með þræði. Á jóladaginn prjónaði hún ekki, þá var hún að