Morgunblaðið - 06.10.2021, Blaðsíða 16

16 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 6. OKTÓBER 2021
✝
Páll Magn-
ússon fæddist í
Reykjavík 26.
október 1952.
Hann lést á Land-
spítalanum 29.
september 2021.
Foreldrar hans
eru Anna Sigríður
Gunnarsdóttir, f.
31. október 1929,
d. 13. júní 2018, og
Magnús Pálsson, f.
25.12. 1929. Seinni kona Magn-
úsar er Frances Cowan, f. 14.4.
1947.
Eiginkona Páls var Margrét
Vallý Jóhannsdóttir, f. 21. sept-
ember 1948, d. 1. maí 2006.
Börn Vallýjar og stjúpbörn
Páls eru: Hlynur, f. 1968, bú-
settur í Reykjanesbæ. Maki
hans er Dagbjört Þórey Ævars-
dóttir. Sonur hans af fyrra
hjónabandi er Hinrik Tumi, f.
1992; Elísabet, f. 1970, búsett á
Árskógsströnd, maki Elías Þór
Höskuldsson, f. 1959. Börn
þeirra eru: Jóhann Björgvin, f.
1990, Margrét Ósk, f. 1992, og
Birkir Páll, f. 1999; Bjarki, f.
1971, búsettur í Danmörku.
Sonur hans er Baldur, f. 2000.
á Greiningar- og ráðgjafarstöð
ríkisins frá stofnun hennar. Á
BUGL gegndi Páll m.a. starfi
yfirsálfræðings deildarinnar.
Hann flutti sig síðar um set og
tók að sér að koma á fót og
leiða deild til greiningar full-
orðinna með ADHD og ein-
hverfu. Hann rak alla tíð, með-
fram öðrum störfum,
sálfræðiráðgjöf á eigin stofu.
Hann sinnti ýmsum
trúnaðarstörfum á ferli sínum
eins og nefndarstörfum fyrir
heilbrigðisráðuneytið og var
kallaður til sérfræðiálits við
ýmis dómsmál.
Hann tók þátt í rannsókna-
samstarfi með innlendum og
erlendum aðilum, m.a. verkefni
með Íslenskri erfðagreiningu
og á vettvangi Norður-
landanna.
Hann var aðjúnkt í sálfræði
hjá Háskóla Íslands.
Hann var höfundur og með-
höfundur fjölda ritrýndra
greina og hlaut heiðurs-
verðlaun Sálfræðingafélags Ís-
lands fyrir störf sín árið 2017.
Páll var veiðimaður. Ísald-
arurriði var hans áhugamál.
Útförin fer fram frá Hall-
grímskirkju í dag, 6. október
2021, klukkan 15. Jarðsett
verður í Dalvíkurkirkjugarði 8.
október klukkan 15.
Systkini Páls
eru Magnús Tumi,
f. 1957, maki Ráð-
hildur S. Ingadótt-
ir, f. 1959. Pétur, f.
1958. Guttormur, f.
1960, maki Brit
Sejersted Bødtker,
f. 1960. Anna Sig-
urveig, f. 1967, og
Kolbeinn Jón, f.
1990.
Páll bjó fyrstu
árin með foreldrum sínum á
Skólavörðustíg og svo Sól-
vallagötu en 1962 var flutt í
Hvarf í Mosfellssveit. Hann bjó
í miðborg Reykjavíkur eftir að
námsárum lauk. Seinna keyptu
þau Vallý Bragagötu 36 þar
sem hann bjó síðan.
Páll lauk stúdentsprófi frá
Menntaskólanum í Reykjavík
1972. Þá um haustið hélt hann
til Parísar þar sem hann lauk
prófi í sálfræði frá Sorbonne
árið 1976. Páll sérhæfði sig í
einhverfu, ofvirkni og athygl-
isbresti barna (ADHD). Þegar
heim kom hóf hann fljótlega
störf á Barna- og unglingageð-
deild Landspítalans (BUGL)
ásamt því að vera sérfræðingur
Í sumarbirtunni, hvort sem
var að nóttu eða degi, giltu fáar
reglur og við bárum svo sem
engar skyldur í Sumó, uppi í
Mosó. Alla vega ekki þær sem
fylgdu því að búa í miðbæ
Reykjavíkur á veturna. Frelsið
virtist algjört þegar allt varð
vænt og grænt, samt öruggt og
„hefðbundið“. Býflugurnar
suðuðu, fuglarnir sungu,
mömmurnar hvísluðu leyndar-
mál, hlógu og lágu í sólbaði eða
fóru í visitasíur yfir lækinn.
Pabbarnir komu upp eftir eftir
vinnu á föstudögum. Afi gróð-
ursetti tré og sló blettinn með
orfi og ljá, allt nema álfhólinn
auðvitað og amma hugsaði um
blómin sín, bakaði, las dönsku
blöðin og réð krossgátur. Við
krakkaskarinn með Palla
frænda í fararbroddi gjarnan
eitthvað að dingla okkur niðri
við volgan lækinn. Hvaðan kom
hann og hvert rann hann? Gera
stíflur og breyta rennsli, fylgjast
með álunum og stara niður í slý-
hallirnar á brúnklukkurnar,
veiða síli, hlaupa yfir heita rörið
án þess að detta ofan í, skottast
upp á Reykjalund að leita legó-
kubba eða berja í brekkunum.
Að læra að hjóla á allt of stórum
fullorðinshjólum, bræða vaxliti á
heitu bílskúrsgólfinu í myndir
handa Bebbu frænku í Ameríku.
Að sendast fyrir ömmu eftir
eggjunum og mjólkinni yfir Mel-
inn upp á Sólvelli og drekka úr
brúsalokinu á heimleiðinni eða
eftir hitaveitustokknum langa
leið í Kaupfélagið, kaupa nýtt
fransbrauð en koma með það
hálftómt heim. Amma alltaf
æðrulaus og bakaði þá bara
eggjakökur handa okkur í stað-
inn. Að tala S-mál eða P-mál og
halda að enginn skildi okkur, en
komast svo seinna að því að það
voru þau „fullorðnu“ sem
kenndu okkur bullið. Að drekka
djús úti úr marglitum amerísk-
um álglösum og borða kremkex,
eða bara kremið. Að vera með
vatnssósa putta og tær, seint og
snemma í sundlauginni í sumó
afa og ömmu, paradís æskunnar.
Hann var góður og skemmti-
legur leikfélagi og vinur, Palli
Magg, þegar við vorum börn,
uppátektarsamur en rólegur.
Sama ró, glettni og notalega
nærvera einkenndu hann einnig
þegar við bjuggum um árabil í
„afaogömmuhúsi“ á Laufásveg-
inum og næsta húsi við Fjólu-
götu með garðana tengda. Þar,
er við frænkurnar kannski í
vandræðum ungra mæðra leit-
uðum til sálfræðingsins frá París
um uppeldisráðleggingar, var
líklegasta viðkvæðið það sama
og afi okkar og nafni hans Páll
hafði gjarnan á orði: „Æi, leyfðu
honum/henni bara að…“ Engin
boð eða bönn, en helst að láta
börnin vita með smá fyrirvara
hvað stóð til.
Palli var mikill listakokkur og
matgæðingur, tíndi kræklinga
og eldaði að franskra manna sið
eða bauð upp á margreykt
hangikjöt norðan úr Skíðadal.
Náttúruunnandi var hann, sem
leiðsagði sumar eftir sumar um
töfrandi slóðir hálendis Íslands
og þekkti alla „af-vegi“, ár og
vöð eins og lófann á sér.
Við frænkurnar þökkum hon-
um samfylgdina og sendum
stjúpbörnum hans, Vallýarbörn-
um, kærum frændsystkinum
okkar Tuma, Pétri, Guttormi,
Önnu Sigurveigu og fjölskyldum
þeirra og ekki síst yngsta bróð-
urnum Kolbeini ásamt Frances
og Magnúsi okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Ingibjörg Pétursdóttir
og Þórunn Sigríður
Þorgrímsdóttir.
Við Palli hittumst fyrst að
vori á Hótel Borg í gegnum
sameiginlegan vin. Þeir voru þá
báðir við nám í París, Palli í sál-
fræði og hinn í mannfræði. Sjálf-
ur var ég í sálfræðinámi sunnar í
sama landi, þannig að ekki vant-
aði umræðuefnin. Í samræmi við
árstíðina voru það þó ekki sál-
fræðilegar pælingar sem réðu
ríkjum hjá okkur Palla heldur
miklu frekar stangveiðar með
flugu. Þarna voru lögð drög að
vinskap sem hélt alla ævi. En
samskipti okkar takmörkuðust
ekki aðeins við veiði, heldur vor-
um við einnig fagmenn sem
störfuðu á sama vettvangi og
samstarfsmenn í fjölmörgum
rannsóknum sem flestar snerust
um einhverfu.
Upp úr 1980 fréttum við af
magnaðri silungsveiði í Laxá í
Mývatnssveit sem varð okkur
svo kær að við stunduðum hana
samfellt hátt í fjóra áratugi.
Fyrstu árin bjuggum við í tjöld-
um á árbakkanum og þar urðu
oft langir „vinnudagar“. Sem
unnendur þessa landsvæðis gát-
um við Palli ekki staðið hjá þeg-
ar vanhugsaðar áætlanir komu
fram um að koma laxi í auknum
mæli upp fyrir stíflu Laxár án
þess að velta fyrir sér afleiðing-
unum fyrir hinn náttúrulega
urriðastofn árinnar. Andmæltum
við þessum áformum í ítarlegri
grein sem birtist í Mbl. 15. júní
1989 og bar fyrirsögnina „Til
varnar urriðanum“. Vorum við
alltaf sannfærðir um að þetta
framtak hefði skipt máli við að
stöðva þessa vitleysu.
Þegar Palli kom heim frá
námi réð hann sig á BUGL og
helgaði sig einhverfunni frá upp-
hafi og varð fljótlega í framvarð-
arsveit á Íslandi fræðilega og
faglega. Í kringum 1990 hóf
Greiningarstöðin að hasla sér
völl í greiningu á einhverfu hjá
börnum. Hélst það í hendur við
dramatíska fjölgun á tilvísunum.
Þar sem Palli var óumdeildur
frumkvöðull á þessum vettvangi
blasti við að Greiningarstöðin
leitaði eftir aðgangi að þekkingu
hans. Það var á svipuðum tíma
sem við sátum saman á Braga-
götunni og handsöluðum þá
ákvörðun okkar að þessi aukn-
ing á einhverfu, sem við skynj-
uðum og mældum svo síðar,
krefðist rannsókna af okkar
hálfu.
Eftir að Palli og Vallý rugluðu
saman reytum sínum, þá hófst
nýtt tímabil í glaðbeittum veiði-
sumrum. Vallý var fljót að til-
einka sér fluguveiðitæknina og
var býsna lunkinn veiðimaður.
Auk Laxár í Mývatnssveit bætt-
ust við Veiðivötn og Svarfaðar-
dalur ásamt ýmsum útúrdúrum
sem of langt er upp að telja. Það
voru sérstök forréttindi að fá að
heimsækja Palla og Vallý í
Skíðadal. Við blátæra (!) Skíða-
dalsána áttum við Sigga einn fal-
legasta dag sem við höfum upp-
lifað við veiði. Þökk sé Palla og
Vallý.
Þegar Vallý dó (blessuð sé
minning hennar) var missir
Palla mikill. Frumkvæði til sam-
skipta minnkaði og stundum
þurfti að hafa fyrir því að fá að
koma í heimsókn. Fyrir nokkr-
um árum fór hann í mjaðmarað-
gerð sem tókst ekki vel. Þetta
mein hafði áhrif á hreyfanleika
og endaði með því að hann
treysti sér ekki til að veiða leng-
ur. Það hindraði hann þó ekki í
að spæna á sínum fjallabíl inn á
hálendið í sumar með fólkinu
sínu.
Við hjónin samhryggjumst
innilega öllum skyldmennum og
vinum Palla á þessari stundu.
Evald Sæmundsen og
Sigríður Hauksdóttir.
Kær samstarfstarfsmaður
okkar, Páll Magnússon sálfræð-
ingur, félagi, veiði- og ferða-
félagi en umfram allt góður vin-
ur, hefur kvatt. Páll var náinn
samstarfsmaður okkar á Barna-
og unglingageðdeild Landspítala
til margra ára.
Hann var frumkvöðull í starfi
sínu. Hann átti frumkvæði og
hugmynd að því að koma á fót
fyrsta ADHD-greiningar- og
meðferðarteyminu. Páll var ein-
staklega laginn við að fá sam-
starfsfólk sitt til samvinnu og
hann fylgdist vel með öllum nýj-
ungum og framförum í vísinda-
Páll Magnússon
✝
Guðlaugur
Árnason fædd-
ist í Snjallsteins-
höfðahjáleigu (nú
Árbakki) í Land-
sveit í Rangár-
vallasýslu 9. júní
1927. Hann and-
aðist 27. september
2021 á hjúkrunar-
heimilinu Skógar-
bæ.
Árið 1938 flutti
hann ásamt foreldrum sínum og
systkinum að Bala í Þykkvabæ.
Foreldrar hans voru Margrét
Loftsdóttir, f. 27. janúar 1899 í
Neðra-Seli í Landsveit, d. 12.
ágúst 1981 og Árni Sæmunds-
son, f. 27. júní 1897 í Lækjar-
botnum í Landsveit, d. 17. des-
ember 1990.
Systkini Guðlaugs voru
Lovísa Anna, f. 1920, Sæmund-
ur, f. 1924, Sigríður Theódóra, f.
1926, Svava Þuríður, f. 1927 og
Rut, f. 1933 og eru þau öll látin.
Sæmundur bróðir Guðlaugs
fórst í sjóslysi árið 1944.
Guðlaugur kvæntist 6. nóv-
barn fyrir. f) Sæmundur, f. 1961,
maki Ragnhildur Ágústsdóttir
og eiga þau 4 börn. g) Guðbjörg,
f. 1965, maki Bergþór Sveinsson
og eiga þau 2 börn.
Afabörnin eru 19, langafa-
börnin 39, langalangafabörnin
eru 4 og afkomendur Guðlaugs
því orðnir 68.
Guðrún og Guðlaugur hófu
búskap 1950 á Bala í Þykkvabæ
og var svo til ársins 1956 er þau
byggðu nýbýlið Eyrartún og
stunduðu blandaðan búskap sem
síðar varð einvörðungu kart-
öflurækt. Guðlaugur var ötull
við stofnun kartöfluverksmiðju
Þykkvabæjar og var í stjórn og
síðar stjórnarformaður og hafði
alla tíð mikinn áhuga á gengi
verksmiðjunnar. Hann sat í
sveitarstjórn Djúpárhrepps, var
í flugbjörgunarsveitinni á Hellu
ásamt Lions-félaginu. Hann var
mikill bridge-áhugamaður og
spilaði bridge fram á háan ald-
ur. Hjónin hættu búskap 1999 og
fluttu í Kópavoginn 2001 og
bjuggu þar til 2012 er þau
keyptu íbúð í Árskógum. Þegar
heilsubrestur fór að hrjá Guð-
laug flutti hann á Hjúkrunar-
heimilið Skógarbæ í nóvember
2019 og dvaldi þar til dánar-
dags.
Útför fer fram frá Digra-
neskirkju 6. október kl. 13.
ember 1951 eftirlif-
andi eiginkonu
sinni, Guðrúnu
Guðnadóttur, f. 9.
desember 1931 í
Háarima, Þykkva-
bæ.
Foreldrar henn-
ar voru Pálína
Kristín Jónsdóttir,
f. 18. júní 1904, d.
28. febrúar 1980,
frá Unhól Þykkva-
bæ og Guðni Sigurðsson, f. 7.
mars 1902, d. 9. maí 1991, frá
Þúfu í Landeyjum
Börn Guðlaugs og Guðrúnar
eru: a) Sigrún, f. 1950, d. 2015,
maki Sigurjón Helgason og
eignuðust þau 4 börn. b) Guðni,
f. 1951, kvæntist Ástu Viðars-
dóttur, d. 1991, og eignuðust þau
3 börn, núverandi maki Hulda
Guðmundsdóttir, á hún 3 börn.
c) Andvana drengur, f. 1952. d)
Margrét Árný, f. 1953, maki
Þorsteinn Jónasson og eiga þau
4 börn. e) Pálína Kristín, f. 1956,
maki Höskuldur Sæmundsson
og eiga þau 2 börn og á hann 1
Kveðja
Undir háu hamrabelti
höfði drúpir lítil rós.
Þráir lífsins vængja víddir
vorsins yl og sólarljós.
Ég held ég skynji hug þinn allan
hjartasláttinn rósin mín.
Er kristallstærir daggardropar
drjúpa milt á blöðin þín.
Æsku minnar leiðir lágu
lengi vel um þennan stað,
krjúpa niður kyssa blómið
hversu dýrðlegt fannst mér það.
Finna hjá þér ást og unað
yndislega rósin mín.
Eitt er það sem aldrei gleymist,
aldrei, það er minning þín.
(Guðmundur G. Halldórsson.)
Þakka þér samfylgdina í rúm
70 ár.
Þín
Guðrún.
Elsku pabbi minn, þá er kom-
ið að leiðarlokum. Þú varst alltaf
framsýnn og duglegur með
mömmu þér við hlið og vakti hún
yfir þér þar til yfir lauk. Þér
fannst gaman að skoða landið
okkar og áhugaverða staði.
Sunnudagar voru nýttir í ferða-
lög á Willys-jeppanum og ekki
get ég skilið hvernig þið komuð
mér, Sigrúnu, Guðna, og Pöllu
fyrir, engin voru nú bílbeltin á
þeim tímum.
Fjölskyldan var þér afar kær
og þótti þér mjög erfitt að geta
ekki hitt alla stórfjölskylduna á
Covid-tímum. Þegar þú varst
kominn yfir á Skógarbæ þá
varstu ötull að nota símann þinn
og hringdir iðulega 3-4 sinnum á
dag, símtalið byrjaði alltaf á því
að þú spurðir frétta af mér og
fjölskyldunni, hvort það væru
ekki allir hraustir og enginn
veikur. Síðasta símtalið frá þér
var 11. september. Þú verður
ávallt í huga mér og megir þú
hvíla í friði.
Árný og Þorsteinn (Steini).
Elsku pabbi, við höfum átt
margar góðar stundir yfir kaffi-
bolla í gegnum tíðina. Á yngri
árum í pásu, t.d. frá kartöfluupp-
tekt eða öðrum sveitastörfum,
en á seinni árum í kaffi hjá ykk-
ur mömmu eða á Skógarbæ hjá
þér eftir að þú fluttir á hjúkr-
unarheimilið. Stundum fórum
við í „göngutúr“ á hjólastólnum
þínum yfir til mömmu eða sátum
saman í herberginu þínu og þú
rifjaðir upp bernsku þína, upp-
vaxtarár og búskaparárin.
Bróðir þinn sem fórst í sjó-
slysi ungur að árum, rétt um tví-
tugt, var ofarlega í þínum huga
og varðstu var við hann í þinni
návist enda varst þú mjög næm-
ur á hið dulræna.
Þú hafðir jafnaðargerð, varst
brosmildur og vildir sjá það já-
kvæða. Þér var umhugað um að
við sem þjóð nýttum auðlindir
okkar okkur til hagsbóta. Á ferð-
um mínum innanlands hugsa ég
gjarnan til þín þegar ég keyri
um bæi og þorp, hvort húsin eru
hituð upp með hitaveitu eða raf-
magni.
Eftir að við hjónin fórum
bændaferð til Indlands varð þér
tíðrætt um hvernig hagur fólks
hefði verið þar. Var þar auðsæld,
fátækt og hvernig var sveitalífið
voru hlutir sem þig fýsti að vita.
Þó að kali heitur hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt hvað er,
aldrei skal ég gleyma þér.
(Rósa Guðmundsdóttir)
Takk fyrir allt og allt.
Pálína (Palla) og
Höskuldur (Höski).
Mig langar að minnast pabba
með nokkrum orðum. Pabbi
hafði alla tíð mikinn áhuga á öllu
sem við systkinin tókum okkur
fyrir hendur og átti ég ófá sam-
töl við hann þar sem rætt var um
hvaða verkefni voru fyrir stafni
og fylgdi hann iðulega eftir
gangi mála af áhuga. Oft sagði
hann frá draumum sínum um
hluti sem væru í vændum og oft-
ar en ekki var hann sannspár,
það var í raun oft eins og hann
sæi fram í tímann. Við áttum
Guðlaugur
Árnason
Elskulegur eiginmaður minn, faðir,
tengdafaðir, afi og langafi,
JÓN DALMANN ÞORSTEINSSON
rafmagnsverkfræðingur,
Goðalandi 15,
er látinn. Útför fer fram frá Bústaðakirkju
föstudaginn 8. október klukkan 13.
dóra hafsteinsdóttir
Þorsteinn V. Jónsson
Elín Ragnhildur Jónsdóttir Ólafur Samúelsson
Jón Kjartan Jónsson Álfheiður Svana Kristjánsd.
Sigurður J. Grétarsson Bergþóra S. Þorbjarnardóttir
Jakobína Marta Grétarsd. Benny Lindgren
Halldóra Grétarsdóttir
Haraldur Grétarsson Harpa Ágústsdóttir
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
ÍSLEIFUR HALLDÓRSSON
læknir,
lést á Hrafnistu Ísafold 23. september.
Útför hefur farið fram í kyrrþey að ósk hins
látna. Þeim sem vilja minnast hans er bent á
Alzheimersamtökin.
Fjölskyldan þakkar starfsfólki Ásbyrgis á Hrafnistu Ísafold og
öðrum auðsýndan hlýhug.
Kolbrún Þorfinnsdóttir
Kristín Ísleifsdóttir
Kolbrún Linda Ísleifsdóttir
Þorfinnur Ísleifsson
Halldór Heimir Ísleifsson
Gunnar Hafsteinn Ísleifsson
tengdabörn, barnabörn og barnabarnabörn