Morgunblaðið - 18.12.2021, Blaðsíða 38

38 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 18. DESEMBER 2021
✝
Bjarndís Harð-
ardóttir fædd-
ist á Seyðisfirði 16.
nóvember 1948.
Hún lést á líkn-
ardeild Landspít-
alans 10. desember
2021.
Foreldrar henn-
ar voru Hörður
Hjartarson, loft-
skeytamaður og
framkvæmdastjóri,
f. 11. nóvember 1927 á Ísafirði,
d. 14. september 2014, og Sigfríð
Hallgrímsdóttir húsmóðir, f. 14.
júní 1927 á Skálanesi við Seyð-
isfjörð, d. 1. febrúar 2021.
Systkini Bjarndísar eru Inga
Þórarinsdóttir, f. 14. nóvember
1946, Valur Harðarson, f. 11.
mars 1954, d. 24. október 2018,
Hjörtur Harðarson, f. 23. októ-
ber 1955, Hallgrímur Harðar-
son, f. 4. júlí 1958, og Helena
Harðardóttir, f. 19. apríl 1964.
Bjarndís giftist Steindóri Guð-
mundssyni, verkfræðingi og for-
2000, og Jason Máni, f. 17. sept-
ember 2003, 3) Snorri Valur við-
skiptafræðingur, f. 10. júlí 1981,
m. Margrét Óda Ingimarsdóttir,
f. 10. febrúar 1983, dætur þeirra
eru Ísabella Kara, f. 17. ágúst
2014, og Kaía Margrét, f. 21.
nóvember 2018.
Bjarndís ólst upp á Seyðisfirði
í stórri og samheldinni fjöl-
skyldu og hélt mikilli tryggð við
heimabyggðina og Seyðfirðinga
alla tíð. Hún fór ung til Reykja-
víkur til náms. Hún útskrifaðist
síðar sem snyrtifræðingur og
starfaði við það fag bæði á
snyrtistofu og við verslunarstörf
sem tengdust faginu. Hún og
Steindór bjuggu ásamt börnum
sínum lengst af í Reykjavík en á
námsárum Steindórs í Skotlandi
og síðar á Grænlandi um skeið.
Bjarndís starfaði jafnframt við
skrifstofustörf, á yngri árum hjá
Sjóvá og síðar hjá Sölumiðstöð
hraðfrystihúsanna og mennta-
málaráðuneytinu þar til að hún
lét af störfum vegna aldurs.
Mesta rækt lagði Bjarndís við
það sem henni var kærast, að
sinna uppeldi barna sinna og síð-
ar að hlúa að barnabörnunum.
Útför Bjarndísar Harðardóttur
fór fram í kyrrþey að ósk hinnar
látnu.
stjóra, þann 25. des-
ember 1970.
Steindór var fædd-
ur í Reykjavík 8.
júní 1947, foreldrar
hans voru Guð-
mundur Pétursson
símritari, f. 10.
september 1904, d.
29. febrúar 1972, og
Ingibjörg Jón-
asdóttir húsmóðir,
f. 27. ágúst 1906, d.
14. júní 1980. Steindór lést 15.
febrúar 2000.
Börn Bjarndísar og Steindórs
eru 1) Eva Hrönn viðskiptafræð-
ingur, f. 13. júlí 1971, börn henn-
ar eru Huginn Daði, f. 17. nóv-
ember 2003, og Ísold Arna, f. 15.
febrúar 2006, 2) Fríða Dóra
hjúkrunarfræðingur, f. 27. ágúst
1974, m. Birkir Hólm Guðnason
forstjóri, f. 6. maí 1974, dætur
þeirra eru Hildur Hólm, f. 2. apr-
íl 2006, og Nína Bjarndís, f. 7.
febrúar 2010. Synir Birkis eru
þeir Viktor Már, f. 19. september
Elsku mamma mín. Ég trúi
ekki að þú sért farin en loksins
hefur þú fengið friðinn.
Langri og hetjulegri baráttu
þinni við meinið er lokið. Ég fer
yfir árin í huganum og fyrsta
sem kemur upp er þakklæti. Ég
átti bestu mömmu sem hugsast
getur, hvers manns hugljúfi og
vel liðin hvar sem hún var.
Mamma var vinmörg og leituðu
margir til hennar enda hafði ein-
staklega góða nærveru. Mamma
var líka sérlega þolinmóð og gaf
sér tíma til að hlusta á fólk.
Við töluðum saman á hverjum
degi og hún var til staðar fyrir
mig í blíðu og stríðu. Börnin
hennar og barnabörn voru henni
allt og hún setti okkur ávallt í
fyrsta sæti, að mínu mati oft á
eigin kostnað.
Í nóvember 2019 greindist
mamma með fjórða stigs krabba-
mein í lunga sem hafði dreift sér
upp í höfuð. Þá tók við erfið bar-
átta sem hún tókst á við af miklu
æðruleysi. Í gegnum veikindi sín
var alltaf stutt í brosið og já-
kvæðnina þrátt fyrir að heilsunni
hrakaði hratt.
Elsku mamma, ég man svo vel
þegar pabbi dó fyrir 21 ári, þá
sagðistu ætla að verða gömul. Þú
stóðst við það að hluta en ég var
ekki tilbúinn að missa þig. Al-
mættið ætlaði þér annað og
stærra hlutverk í sumarlandinu.
Elsku mamma, ég á eftir
sakna þín svo mikið. Ömmustelp-
urnar þínar, Ísabella Kara og
Kaía Margrét, sakna ömmu sinn-
ar og spyrja um þig. Ég mun
heiðra minningu þína eins vel og
ég get og er þakklátur að þú sért
loks sameinuð pabba, sem þú
misstir alltof snemma. Ég mun
hitta þig seinna og taka utan um
þig.
Þinn elskandi sonur,
Snorri Valur.
Ég horfi á hana munda tusk-
una yfir eldhúsborðinu eftir
kvöldmatinn. Slettur hér og þar
sem hún strýkur yfir og ef ein-
hverjar matarslettur hafa harðn-
að á borðinu beitir hún nöglinni á
vísifingri og eins og hendi sé
veifað eru þær horfnar. Magnað
finnst mér, sex ára, sem fylgist
ábúðarfull með. Þannig var
mamma, hún gerði allt betra.
Hún var öryggið og skjólið sem
öll börn þrá.
Mamma var þungamiðjan í
mínu lífi. Ég áttaði mig ekki á
því fyrr en veikindi hennar
ágerðust. Hún hafði alltaf verið
þarna og ég þekkti ekkert annað.
Missirinn er því mikill, klettur-
inn minn, besta vinkonan farin.
Ég þakka þér elsku mamma
fyrir allt sem þú hefur gert fyrir
mig – og þá sérstaklega fyrir öll
samtölin þar sem þú róaðir mig
niður og fullvissaðir mig um að
allt færi vel.
Þú varst besta mamman og
amma elsku barnanna minna. Þú
ert mín fyrirmynd og ég er hepp-
in að hafa átt þig að.
Mín einlæga ósk er að þú sért
sátt við líf þitt hér á jörðu og að
þú hittir elsku pabba aftur, hann
var án efa þín stóra ást.
Þín dóttir,
Eva Hrönn Steindórsdóttir.
Þegar ég var unglingur og
mamma mín var heimavinnandi
öfundaði ég oft vinkonur mínar
sem áttu mömmur sem voru úti-
vinnandi og því ekki alltaf við
þegar þær komu heim úr skóla.
Mér fannst það öfundsvert að
koma heim með fullt af vinkon-
um og geta haft hlutina eftir
minni hentisemi. Síðar meir átt-
aði ég mig á hvað það var ein-
stakt að eiga mömmu sem var
iðulega heima og kunni að meta
það. Mamma var nefnilega þann-
ig, hún var alltaf til staðar fyrir
okkur systkinin, frá því að við
vorum börn og líka þegar við
vorum orðin fullorðin og flutt að
heiman.
Mamma hringdi í okkur systk-
inin, svo til alla daga. Oft bara að
heyra hvernig okkur hefði geng-
ið að koma börnunum í leikskóla
eða skóla. En hún hafði líka
áhuga á öllu öðru sem viðkom
okkar daglega lífi. Spurði mig
t.d. reglulega um bestu vinkonur
mínar og vildi vita hvað væri að
frétta af þeim. Stundum fannst
mér hún spyrja of mikið um allt
mögulegt og þá sagði ég henni að
ég gæti ekki yfirheyrslu í þetta
sinn og hún hló að mér. Sér-
staklega átti ég til að segja henni
að takmarka spurningar ef ég
var nývöknuð eftir næturvakt.
Hún hafði stundum áhyggjur
af mér. Það var ekki auðvelt að
fara í gegnum erfitt háskólanám,
starfandi þá sem flugfreyja og
með stórt heimili og eiginmann
sem vann langa vinnudaga. Hún
var alltaf til staðar fyrir mig,
hvatti mig áfram og hjálpaði
okkur Birki mikið. Henni fannst
ég stundum taka að mér of mörg
og erfið verkefni en um leið var
hún líka alltaf að segja hve stolt
hún væri af stelpunni sinni.
Þegar mamma greindist með
krabbamein fyrir tveimur árum
tók hún því af æðruleysi en um
leið bjartsýni. Ég sjálf, kannski
vegna menntunar minnar og
reynslu, var raunsærri í vænt-
ingum mínum. Við fengum eitt
mjög gott ár með henni þar sem
meðferð skilaði góðum árangri
en um síðustu áramót fór að
halla undan fæti og sjúkdómur-
inn varð illviðráðanlegri. Þrátt
fyrir þetta erfiða ár þá náðum
við fjölskyldan að búa til mikið af
minningum með mömmu, bæði
heima hjá henni og á líknardeild-
inni. Síðasta samvera okkar allra
saman, barnanna hennar og
ömmubarna, var á afmælisdag-
inn hennar 16. nóvember sl. þeg-
ar hún kom heim í leyfi og við
áttum saman dýrmætan tíma.
Ég fylgdi mömmu til Þýska-
lands í læknismeðferð í mars á
þessu ári. Í ferðinni sagði hún
við mig að hún vissi ekki hvað
hún myndi gera ef hún hefði mig
ekki til að aðstoða sig í þessu
verkefni. Ég svaraði til baka að
ég væri ekki sú manneskja sem
ég er í dag ef ég hefði ekki átt
hana. Ég var frá greiningu og til
dagsins sem hún lést ákveðin í að
fylgja henni í gegnum þetta ferli
og gera það vel.
Mamma lét vel af sér síðustu
vikurnar sem hún lifði, kvartaði
aldrei og iðulega var stutt í bros-
ið. Hún varð einu sinni mjög
sorgmædd og sagði að sér fynd-
ist að þetta væri mjög erfitt fyrir
dætur mínar og börn Evu syst-
ur, þar sem hún væri eina amma
þeirra á lífi og báðir afarnir líka
látnir. Ég svaraði til baka: „En
þú varst góð amma“ og það er
ekki sjálfgefið. Ömmubörnin
hennar voru líf hennar og yndi.
Heilbrigðiskerfið, sem oft sit-
ur undir gagnrýni, reyndist
mömmu og okkur vel. Ég vil því
fyrir hönd systkina minna þakka
Örvari Gunnarssyni krabba-
meinslækni, HERU heimahjúkr-
un og starfsfólki líknardeildar-
innar innilega fyrir allt sem þau
gerðu fyrir hana og okkur sem
fjölskyldu. Ég vil líka þakka
Mæju frænku okkar. Hún og
mamma voru systradætur og
samband þeirra var afskaplega
náið og fallegt. Mæja hefur verið
klettur okkar systkinanna og
stuðningur hennar við mömmu
okkar ómetanlegur.
Ég kveð elsku mömmu mína
með mikilli sorg og söknuði en
þó fyrst og fremst þakklæti fyrir
að hafa átt hana sem mömmu.
Hún var einstök manneskja.
Fríða Dóra.
Margar minningar koma upp í
hugann þegar ég kveð tengda-
móður mína Bjarndísi. Hún var
heilsteyptur persónuleiki sem
vildi öllum vel, umhyggjusöm og
hafði svo jákvæð áhrif á fólkið í
kringum sig. Hún var einhver
besta manneskja sem ég hef
kynnst. Það er erfitt að hugsa til
þess að hún sé ekki lengur hjá
okkur.
Þegar ég hitti hana fyrst tók
hún mér opnum örmum og náð-
um við vel saman alla tíð. Það
sem einkenndi Bjarndísi var sú
mikla hlýja og áhugi sem hún
sýndi öllum, það þótti öllum svo
vænt um hana. Hún hafði alla tíð
mikinn áhuga á því hvernig
gengi hjá manni og var alltaf
tilbúin að aðstoða okkur ef þess
þurfti. Hún var kærleiksrík og
vildi allt fyrir börn og barna-
börnin sín gera. Það var gott að
geta leitað til hennar. Fórnfýsi
hennar fyrir börn og fjölskyldu
var einstök og setti hún börn sín
og barnabörn alltaf í fyrsta sæti.
Hún var ávallt svo stolt af fjöl-
skyldunni sinni og sínum æsku-
slóðum.
Bjarndís kom oft og heimsótti
okkur Fríðu hér heima og þegar
við bjuggum erlendis og þær
mæðgur töluðu saman daglega í
símann, en hún var líka dugleg
að hringja í tengdasoninn og fá
fréttir. Hún kom oft í mat og yf-
irleitt var ég búinn að vaska upp
þegar hún kláraði loksins að
borða enda ekki þekkt fyrir að
flýta sér. Hún kenndi mér mikið
í þeim efnum.
Hún hafði mikil og góð áhrif á
líf mitt og fjölskyldunnar. Hún
vildi alltaf hlusta og tók mikið
inn á sig erfiðleika annarra. Það
sýndi mikla samkennd og rétt-
sýni. Ég hefði ekki getað óskað
mér betri tengdamóður.
Bjarndís var yndisleg amma
og söknuður barnabarnanna er
mikill. Þeim fannst yndislegt að
koma til hennar og fá að vera ein
þar og gista. Börnin minnast
ömmu sinnar með miklum hlý-
hug og allra góðu stundanna.
Minningin um yndislega
tengdamóður, móður og ömmu
mun lifa með okkur fjölskyldunni
um ókomna tíð og söknuður okk-
ar er mikill. Takk fyrir alla
hjálpina, væntumþykju og stuðn-
inginn, fyrir það er ég þakklátur.
Hvíl í friði, elsku Bjarndís.
Birkir Hólm.
Elsku amma, þú varst uppá-
halds manneskjan mín. Ég mun
aldrei gleyma deginum sem ég
sat hjá þér og fann að þú værir
farin frá mer. Þetta var erfiðasti
dagur lífs míns. Þú varst ein af
mínum bestu vinkonum. Ég gat
sagt þér allt, hvort sem það var
lítið eða stórt. Þú stóðst með mér
í gegnum allt. Þú hjálpaðir mér í
gegnum erfiða tíma og ég veit
ekki hvar ég væri í dag án þín.
Ég gleymi því ekki þegar ég
talaði við þig í síðasta sinn. Þú
varst svo stolt af mér fyrir að fá
fyrstu vinnuna mína. Ég vissi að
það var erfitt fyrir þig að tala en
ég var svo glöð að þú værir stolt
af mér. Það var í miklu uppá-
haldi hjá mér að koma að gista
hjá þér um helgar þegar ég var
lítil og ég held ennþá upp á þess-
ar minningar.
Elsku amma mín, þú varst svo
klár, fyndin, falleg og góðhjört-
uð. Ég vildi að þú hefðir verið
lengur í lífi mínu. En ég veit líka
hversu erfið þessi veikindi voru.
Þú munt alltaf lifa i hjarta mínu
elsku amma.
Þín ömmustelpa,
Ísold Arna.
Það var enginn eins og amma
okkar.
Hún var góðhjörtuð og hugs-
aði um að öllum liði vel. Hlut-
verkið að vera amma er ekki
auðvelt en hún gerði það alveg
eins og hetja. Okkur finnst erfitt
að lýsa því hversu mikið við elsk-
uðum ömmu okkar og við mun-
um sakna hennar mikið. Það
verður erfitt að sætta sig við að
hún sé farin frá okkur. Þó að hún
hafi farið allt of snemma, þá er-
um við svo þakklátar fyrir að
hafa átt elsku bestu ömmu og all-
ir þeir sem þekktu hana eru
glaðir að hafa fengið að kynnast
þessari yndislegu konu.
Hildur Hólm og Nína
Bjarndís.
Með ástarþökk ertu kvödd í hinsta
sinni hér
og hlýhug allra vannstu er fengu að
kynnast þér.
Þín blessuð minning vakir og býr í
vinahjörtum
á brautir okkar stráðir þú, yl og
geislum björtum.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Mín elskulega frænka og
besta vinkona, Bjarndís Harðar-
dóttir, Baddý, kvaddi þetta jarð-
líf á fögrum vetrardegi. Hæfði
einstaklega ljúfri og fallegri
manneskju að kveðja á slíkum
degi.
Baddý sýndi aðdáunarvert
æðruleysi í veikindum sínum, jók
enn á álagið að vera að berjast
við erfið veikindi á tímum lang-
varandi einangrunar og sam-
komutakmarkana. Hún mætti
örlögum sínum af mikilli reisn.
Baddý var mér mikil fyrir-
mynd þegar við vorum að alast
upp. Hún var eldri en ég og var
hún alla tíð hluti af mínu lífi.
Minningarnar frá ljúfum æsku-
árunum á Seyðisfirði eru dýr-
mætar. Seyðisfjörður var henni
afar kær.
Baddý var einstaklega fallegt
og skemmtilegt barn, margar
skemmtilegar sögur af bernsku-
árum hennar lifa. Ein af þeim er
að hún gerði sér iðulega ferð á
milli þeirra systra, mömmu sinn-
ar, Stennu og Möggu, já og jafn-
vel út í Járnhús til Mönnu til að
fá að þurrka af. Kom þar fljótt í
ljós að hún vildi hafa hlutina í
röð og reglu. Hvar sem hún og
þau Steindór bjuggu bjó hún
þeim einstaklega fallegt heimili,
hlúði vel að því og því mikilvæg-
asta í hennar lífi, börnunum og
síðar barnabörnunum. Hún var
vandvirk í öllu því sem hún tók
sér fyrir hendur. Hún hafði gam-
an af handavinnu og þá helst
prjónaskap, var handbragð
hennar þar alveg einstakt.
Oft rifjuðum við upp uppvaxt-
arárin okkar í Lönguhlíðinni sem
okkur þótti báðum afar vænt um
en þar deildum við herbergi í
mörg ár. Hún var þá komin á
Glaumbæjarárin sín, eins og við
kölluðum það, þá tók nú oft góð-
an tíma í að undirbúa sig fyrir
kvöldið, baðherbergið gat verið
ansi lengi upptekið við það. Hún
var alltaf með langflottustu
málninguna, en á þessum árum
var í tísku að vera mikið málaður
um augun, þetta var algjört lista-
verk í hvert skipti og ég og vin-
konur mínar fylgdumst með af
mikilli aðdáun.
Baddý var vinmörg og vel lið-
in af öllum, það kom auðvitað til
af því að hún var ljúfur og
skemmtilegur einstaklingur sem
gott var að vera með og eiga að.
Hún var trygg vinum sínum og
hélt tryggð við þá umfram það
sem oft er. Sem dæmi um það er
að hún hitti barnæskuvinkonurn-
ar frá Seyðisfirði reglulega,
sömuleiðis vinkonuhópinn frá því
á lýðháskólasumrinu í Dan-
mörku 1965 og Edinborgar-
klúbbinn frá námsárum Stein-
dórs í Edinborg. Sama var með
stórfjölskylduna, henni var afar
annt um bræður sína, systur og
þeirra afkomendur alla. Eins
sinnti hún foreldrum sínum þeim
Herði og Fríðu af mikilli kost-
gæfni, ekki síst þegar halla tók
undan fæti hjá þeim.
Mikið gæfi ég fyrir að þú hefð-
ir fengið lengri tíma, mín kæra,
en því fáum við ekki breytt. Ég
er óendanlega þakklát fyrir
stundirnar okkar og samfylgdina
í gegnum lífið. Takk fyrir allt, far
þú í friði, mín kærasta kæra.
Við Tryggvi vottum Evu,
Fríðu, Snorra, Bigga og Mar-
gréti, fallega barnabarnahópnum
og systkinum Baddýjar og fjöl-
skyldum þeirra okkar dýpstu
samúð.
Halla María Árnadóttir.
Þegar Baddý eignaðist árið
2003 sitt fyrsta barnabarn, Hug-
in Daða, var hún eina móður- og
föðurforeldri hans. Steindór var
látinn og báðir foreldrar mínir.
Bjarndís tók þetta hlutverk mjög
alvarlega og hafði stundum orð á
því hvað henni þætti vænt um
hlutverkið. Hún stóð sig frábær-
lega í þessu hlutverki.
Huginn Daði og Ísold Arna
áttu griðastað hjá ömmu sinni
allt frá fyrsta degi og öruggt
skjól. Hún bar þau á höndum
sér, alltaf til í að leigja sömu
geisladiskana aftur og aftur, og
hún keypti besta ruslfæðið.
Ég veit að öll ömmubörnin
hennar áttu hjá henni athvarf.
Takk, elsku Baddý, fyrir að
vera alltaf til staðar fyrir þau.
Við stöndum öll í stórri þakk-
arskuld við þig.
Hjörtur Grétarsson.
Sárt er að kveðja Bjarndísi,
okkar kæru vinkonu í Edinborg-
arsaumaklúbbnum, aðeins þrem-
ur mánuðum eftir að við kvödd-
um aðra vinkonu úr sama hópi.
Bjarndís eða Baddý eins og
hún var gjarnan kölluð var falleg
kona, brosmild, ljúf og traust.
Hún var mikill fagurkeri eins og
hún og heimili hennar bar ávallt
vitni um. Baddý lét sér mjög
annt um börnin sín og barnabörn
en einnig börn annarra svo eftir
var tekið.
Í saumaklúbbnum höfum við
lengst af verið þrettán konur
sem áttu það sameiginlegt að
hafa dvalið í Edinborg á áttunda
áratugnum ýmist sem náms-
menn og eða makar námsmanna.
Klúbburinn varð til í Edinborg
haustið 1973, ekki síst fyrir til-
stilli Baddýjar sem þangað kom
ásamt Steindóri Guðmundssyni
manni sínum haustið 1972 og
dótturinni Evu Hrönn, þá eins
árs. Steindór hafði lokið námi í
tæknifræði á Íslandi og fór í
tveggja ára nám í verkfræði í
Edinborg. Ruddi hann brautina
fyrir tvo aðra félaga úr tækni-
fræðinni sem komu sömu erinda
árið eftir einnig með fjölskyldur.
Smám saman fjölgaði konum í
klúbbnum og varð samgangur
milli heimila mikill og samveran í
þessum félagsskap ómetanleg.
Þar kom fljótt fram hvað öll
handavinna lá vel fyrir Baddý,
hvort sem var útsaumur, prjón
eða annað. Seinni veturinn í Ed-
inborg gekk Baddý með yngri
dótturina, Fríðu Dóru, sem
fæddist 1974 eftir heimkomu.
Sonurinn Snorri Valur fæddist
síðan árið 1981.
Eftir að heim kom var þráður
saumaklúbbsins tekinn upp og
hefur hópurinn hist reglulega
síðan. Er margs að minnast frá
liðnum árum.
Bjarndís
Harðardóttir