Morgunblaðið - 09.04.2022, Page 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 9. APRÍL 2022
✝
Soffía Ingadótt-
ir fæddist á
Vaðnesi í Grímsnesi
6. maí 1932. Hún
andaðist á Hjúkr-
unarheimilinu Eir
10. mars 2022.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin Ingi
Gunnlaugsson frá
Kiðjabergi og Ingi-
björg Ástrós Jóns-
dóttir frá Álfhólum.
Soffía var yngst fjögurra systk-
ina, en eldri bræður hennar voru
Sigurður, Gunnlaugur og Sigur-
jón.
Hún ólst upp í Vaðnesi en
öld. Hún var skipuð deildarstjóri
Þjóðskrár árið 1978, en lengst af
starfstíma hennar var Klemens
Tryggvason hagstofustjóri.
Soffía giftist Tryggva Árnasyni
árið 1974 og saman byggðu þau
húsið Álfabrekku 13 í Kópavogi
og fluttu þangað árið 1978.
Einkasonur Soffíu og kjörsonur
Tryggva er Smári Helgason,
fæddur 1961, en hann á tvær
dætur, Soffíu og Evu Lind.
Árið 1990 reistu Soffía og
Tryggvi snoturt sumarhús í
Hestlandi þar sem þau undu sér
vel við útivist og trjárækt. Eftir
20 ára búskap í Álfabrekkunni
fluttu þau í íbúð við Sóltún þar
sem þau undu hag sínum vel í ell-
inni.
Útför hefur farið fram í kyrr-
þey að ósk hinnar látnu.
fluttist til Reykja-
víkur ásamt fjöl-
skyldunni árið 1945.
Bjuggu þau fyrst í
Barmahlíð 30 en frá
1952 á Grettisgötu
96 þar sem Soffía
bjó næsta ald-
arfjórðunginn.
Hún stundaði
nám við Gagnfræða-
skóla Austurbæjar
og Kennaraskóla Ís-
lands og útskrifaðist þaðan árið
1952. Það ár var Soffía ráðin til
Hagstofu Íslands og starfaði þar
óslitið alla starfsævina, allt til 76
ára aldurs, eða í rúmlega hálfa
Elsku amma mín, þá er komið
að þessu. Kveðjustundin runnin
upp.
Frá því ég man eftir mér hefur
það farið í gegnum huga mér
hvernig nákvæmlega ég færi að
því að kveðja þig. Hvernig kveður
maður manneskju sem hefur aldr-
ei hugað að neinu öðru en þínu ör-
yggi og þínum hagsmunum?
Hvernig kveður maður manneskju
hverrar lífsmarkmið var að varð-
veita þína hamingju?
Pabbi hafði orð á því hvað það
væri dýrmætt fyrir okkur hvað
amma var tilbúin, það var aldrei
nein feimni þegar kom að því að
tala um dauðann. Hún sagði okkur
nákvæmlega hvernig hún vildi
hafa hlutina, að ógleymdum húm-
ornum sem fylgdi þeim frásögn-
um. Hún vildi að við minntumst
hennar eins og fallegu og sterku
konunnar sem hún var. Það er held
ég nákvæmlega hvað hennar sein-
asti dagur sýndi okkur, mig langar
að segja aðeins frá deginum.
Dagurinn var uppfullur af til-
viljunum. Ég og Gyða besta vin-
kona mín og skáömmubarnið
hennar ömmu kom með mér til
hennar þennan dag. Við vorum að
fara út að borða og sögðum ömmu
það þegar við kvöddum hana en
hún ríghélt í okkur eins og hún
væri ekki tilbúin að við færum
strax svo að við flissuðum og gáf-
um ömmu auka knús og koss.
Þegar við erum komnar út að
borða þá leið okkur báðum svo
furðulega, vorum utan við okkur
og leið ekki alveg nógu vel. Við
ákváðum því að fara snemma og
ætluðum að nýta tækifærið og
kíkja aðeins til ömmu og afa fyrir
nóttina.
Þegar þangað var komið varð
okkur ljóst að amma hafi kvatt að-
eins fimm mínútum áður en við
komum. Ekki var búið að ná í
pabba þar sem hann var á Odd-
fellowfundi.
Auðvitað var þetta svolítið áfall
en þegar ég fór að hugsa þetta eft-
ir á þá held ég að þetta hafi verið
nákvæmlega eins og amma vildi
hafa það.
Það hafði aldrei verið eins mik-
ill gestagangur og þennan dag,
ótal margir sem komu og vottuðu
henni þakklæti sitt. Við pabbi vor-
um bæði upptekin af öðru á meðan
hún kvaddi og mættum svo saman
uppstríluð, grátandi og hlæjandi
yfir þessu öllu saman. Þegar ég
kom heim eftir þetta allt saman sá
ég í símanum mínum myndband
af mér og ömmu frá því á jólunum
2021. Þar sá ég að ég var í þeim
sama kjól og daginn sem hún fór.
Ég tók þessu sem merki frá henni
um að ég ætti að muna eftir henni
nákvæmlega eins og seinustu jólin
okkar saman, þar sem við sátum í
faðmlögum og hlátrasköllin óm-
uðu.
Ég gæti ekki verið þakklátari,
stoltari og glaðari yfir að þér hafi
tekist ætlunarverkið elsku amma
mín, þú skilur við mig þar sem ég
er hamingjusöm, örugg og á
bjarta framtíð fram undan með
manni sem ég elska. Þér til heið-
urs amma þá ætla ég að gera allt
sem í mínu valdi stendur til að
tryggja að framtíðin haldi áfram
að veita mér hamingju.
Takk fyrir allt saman amma,
sitji guðs englar saman í hring,
sænginni yfir minni.
Eva Lind Smáradóttir.
Nú er elsku Soffa frænka geng-
in á vit feðra sinna eftir erfið veik-
indi og víst er að henni hefur verið
vel fagnað í landi ljóss og friðar.
Líkaminn var orðinn lúinn en and-
inn enn snarpur og minnið óskert,
þó var það svo undir lokin að hún
sagðist tilbúin og hlakka til að fara
og hitta allt fólkið sitt.
Það var ætíð mikil ánægja að
hitta þessa elskulegu frænku okk-
ar, spjalla um gamla tíma og
kannski skála ögn í líkjör eða
drekka kaffi saman. Soffía föður-
systir okkar systkina hefur verið
sterkur hlekkur í lífi okkar frá
barnæsku, hún var yngst sinna
systkina og var rétt rúmlega tví-
tug þegar við tvíburabræður
fæddust og bjó hún þá með for-
eldrum sínum í sama húsi. Ótal
ljósmyndir af okkur systkinum
eru allar henni að þakka, en við
systkinin fæddumst hvert á fætur
öðru og urðum sex alls.
Pabbi og Soffa voru miklir vin-
ir, hann mat hana mikils og alltaf
var hlýr og angurvær tónn í rödd
hans þegar hann minntist á Soffu
systur sína. Enda áttu þeir bræð-
urnir þrír, hann, Sigurður og Sig-
urjón, sem allir eru látnir, systur
sinni mikið að þakka.
Öll sín fullorðinsár bjó hún for-
eldrum þeirra hlýtt heimili á
Grettisgötu 96 og hjúkraði þeim
þegar elli kerling sótti að þeim,
ömmu Ingibjörgu í mörg ár eftir
að afi Ingi féll frá árið ’73. Sú alúð,
hlýja og kærleikur verður seint
fullþakkaður, þar óx líka úr grasi
einkabarn Soffu, frændinn okkar
góði hann Smári, sem aftur í elli
hennar sjálfrar var hin styrka stoð
og lífsins gleði. Og hann gaf henni
síðar ömmuhlutverkið með tveim-
ur dætrum og amman var sem
fyrr óþreytandi við að aðstoða
þær sem hún gat.
Á miðjum aldri hitti Soffa
traustan lífsförunaut af Austfjörð-
um, glaðværan og góðan hesta-
mann og þau Tryggvi áttu saman
um 50 friðsæl ár. Byggðu sér fal-
legt einbýlishús í Kópavogi,
keyptu sér á efri árum fallega íbúð
við Sóltún en hina síðustu daga
áttu þau saman á hjúkrunarheim-
ilinu Eir. Þar syrgir elsku Tryggvi
hina trúföstu Soffíu sína sem
hugsaði um hann af nærgætni og
endalausri fórnfýsi lengur en hún
hafði sjálf krafta til.
Soffa frænka var Verslunar-
skólagengin og vann allan sinn
starfsaldur á Hagstofunni við að
skrá alla nýja Íslendinga, lengi vel
með sinni fögru rithönd inn í bæk-
ur stofnunarinnar, seinna tók
tæknin við. Átti hún þar góða
starfsfélaga og ævilanga vini, eins
og Gunnu vinkonu sína.
Enga manneskju höfum við vit-
að á langri leið eins hógværa,
þakkláta og kærleiksríka og elsku
frænku okkar sem við kveðjum
hér. Eins og hún hefði engar kröf-
ur sér til handa, en vildi alltaf
gleðja, enda var gleðiríkt að hitta
hana og spjalla, fróð með afbrigð-
um og minnug. Hafði líka
skemmtilegan húmor, eins og
þegar hún orti um sjálfa sig: „Ég
er orðin 88, um það þýðir ei að
þrátta, utanveltu og utangátta!“
En það var hún aldeilis ekki,
minnið brást ekki þótt líkaminn
gæfi sig í hárri elli.
Við sendum henni hlýjar kveðj-
ur inn á sólríkar lendur eilífðar-
innar og vitum að þar ríkir nú
gleði og hlátur. Okkur er þakklæti
efst í huga fyrir allt sem frænka
okkar var og ljúfar æskuminning-
ar sem hún festi á filmu til fram-
tíðar.
Gunnlaugs- og Helgubörn;
Guðmundur, Ingi, Gunn-
laugur, Halldór, Þorsteinn
og Guðrún Ingibjörg.
Það eru ekki allir svo lánsamir
að eiga Soffíu frænku, en það vor-
um við þrír Safamýrarbræður svo
sannarlega, ásamt fjölda annarra
frændsystkina sem nutu góðrar
návistar þessarar geðprúðu konu
sem vildi allt fyrir alla gera. Það
var því ávallt tilhlökkunarefni að
heimsækja hana og Smára á
Grettisgötuna þar sem þau
bjuggu ásamt ömmu og afa. Soffíu
var margt til lista lagt, en ólíkt
stallsystrum sínum hafði hún
meiri áhuga á ljósmyndun en
saumaskap og átti í fórum sínum
forláta þýska ljósmyndavél með
vönduðum flassbúnaði sem gerði
hana að hálfgerðum hirðljós-
myndara fjölskyldunnar. Tók hún
fjölda mynda við öll tilefni og
skapaði minningafjársjóð sem af-
komendur hennar og frændfólk fá
notið til framtíðar. Í rúmlega hálfa
öld vann Soffía hjá Hagstofu Ís-
lands, lengst af sem deildarstjóri
Þjóðskrár, og er hún sennilega sá
embættismaður íslenskur sem
lengst hefur starfað innan stjórn-
arráðsins. Í frístundum hélt hún
huganum ferskum með kveðskap
og krossgátum, en það áhugamál
entist henni ævina á enda. Allt
hennar efni var handskrifað og
auðlæsara en tölvuletur nútímans,
enda hafði hún einstaklega fallega
rithönd. Soffía og Tryggvi byggðu
myndarlegt hús í Kópavogi árið
1978 og áratug síðar snoturt sum-
arhús við rætur Hestfjalls, á óð-
alseign Kiðjabergsfjölskyldunnar,
þar sem þau undu sér löngum
stundum við trjárækt og útivist.
Einstök kona er gengin til feðra
sinna en minning um góða frænku
lifir áfram. Hafi hún þökk fyrir að
temja ungum drengjum glaðværð
og jákvætt hugarfar.
Örn Sigurðsson.
Soffía Ingadóttir
Jón Helgi fæddist
20. júlí 1943 á Gils-
bakka í Austurdal í
Skagafirði. Hann
lést 22. desember 2021 á Sak, Ak-
ureyri. Hann var í skreppitúr til
Akureyrar, en lenti á Sak. og lést
stuttu síðar. Höggið var mikið.
Enginn átti von á slíku en svona
ske hlutirnir. Líkaminn var á
þrotum, samanber að síðast þegar
ég sá hann gekk hann bara í
draumi að mér fannst.
Eins og allir á þeim árum vann
hann að búi föður síns, því miður
dó móðir hans alltof fljótt.
Jón Helgi
Hjörleifsson
✝
Jón Helgi Hjör-
leifsson fædd-
ist 20. júlí 1943.
Hann lést 22. des-
ember 2021.
Útför hans fór
fram 12. janúar
2022.
Skepnuvinur var
hann af lífi og sál,
hélt kindur og fór
síðar í Egilsá í sam-
vinnu við Guðmund,
þann öðlingsmann,
sem var ekki allra en
Jón sá um kindur
hans og einnig sínar;
ef Jón gat ekki náð
til hans þá gat það
enginn. Hláturinn
mildaði allt.
Jón var hrókur alls fagnaðar
með smitandi hlátur. Er hann
kom á bæi sagði hann ætíð „bless-
aður vertu“ og brustu allir í hlátur
sem endaði oft með votum augum.
Hann var mjög hjálplegur og oft
leitað til hans ef vantaði hjálp.
Hann var fús að hjálpa til, sem var
æði oft. Seinna fékk hann sér hey-
bindivél, sem voru fáar til,
kannski bara þessi eina. Þá var
nóg að gera og þvílík bylting og
maður horfði agndofa, þvílíkur
lúxus, börnin burðuðust með
þessa litlu bagga, helst datt þeim í
hug að byggja hús!
Nú fór hann að vinna úti á
Krók, í Steinullinni og neðra slát-
urhúsinu eins og kallað var til
endaloka. Ekki gleymdi hann
sveitinni og var í sauðburði og
öðru hjá Jóa í Gerði. Einu sinni
doblaði ég hann til að labba með
mér fram í Merkigil, varð Bryndís
fyrir valinu að fara með, dagur
sem gleymist aldrei. Fengum gott
veður og var tekið tveim höndum
af Helga og Moniku, það besta
borið á borð, þvílíkar veitingar.
Áður en við fórum urðum við að
borða gæsaregg. Þá fékk ég bakt-
eríuna og varð heilluð af þessum
stóru hvítu fuglum, en ég er sú
eina í firðinum fagra sem á svona
dýr í dag. Þá var nú farið að huga
að heimferð, það var ekkert mál
að fara upp gilið en heldur verra
niður. Þá runnum við alla vega,
Jón hló svo mikið að við þurftum
að jafna okkur er upp kom.
Einnig rotaði hann jólin með
okkur nokkrum sinnum, börnin
þustu til dyra er hann birtist,
gleðin var mikil þau kvöld og mik-
ið hlegið. Hann unni fæðingarstað
sínum mjög, hlúði vel að öllu, Ing-
ólfur gerði líka góða hluti þar og
Aldís, Þórdís lengst í burtu en Ás-
dís mín með sængina stóru sótti
heim í hreiðrið sitt. Hún var líkust
honum, svo hláturmild að allt fór
af stað þegar hún birtist. Hún átti
við veikindi að stríða, við sendum
henni heita strauma svo allt færi
vel.
Ekki síst reyndist hann sveit-
ungum vel er hann var starfsmað-
ur í neðra húsinu, þá var vinnu-
dagur oft langur. En þar kynntust
þau Kristín og það var mikil gæfa
fyrir þau bæði og ekki síst dreng-
ina hennar því faðir var hann góð-
ur, eins áttu allar skepnur hug
hans allan. Eina dóttur átti hann,
Rósu Björk. Ég kveð hann með
þessum línum:
Við þökkum samfylgd á lífsins leið
þar lýsandi stjörnur skína
og birtan himneska björt og heið
hún boðar náðina sína
en alfaðir blessar hvert ævinnar skeið
og að eilífu minningu þína.
Blessuð sé minning þín, megir
þú hvíla í friði.
Soffía og börn.
✝
Ólöf Þórey
Haraldsdóttir
fæddist á Siglu-
firði 21. júní 1943.
Hún lést 27. febr-
úar 2022 á Landa-
kotsspítala.
Foreldrar henn-
ar voru Karólína
Friðrika Hall-
grímsdóttir, f.
1921 á Akureyri,
d. 2013, og Har-
aldur Árnason, f. 1922 í
Lambanesi í Fljótum, d. 2009.
Systkini Ólafar
eru Helga, f.
1951, Ragnheið-
ur, f. 1956, Árni,
f. 1959, og
Eyþór, f. 1960.
Eftirlifandi
sambýlismaður
Ólafar er Ásgeir
Sigurðsson, f.
1937.
Útför Ólafar
fór fram 22.
mars 2022 frá Fossvogs-
kapellu.
Engum sem kynntist Ólöfu
Haraldsdóttur á lífsleiðinni duld-
ist að hún var ein af þeim mann-
eskjum sem eru bæði góðviljaðar
og heilar í gegn. Hún var hávaxin
og glæsileg og það fylgdi henni
þessi sérkennilegi þokki sem
góðar manneskjur hafa yfir sér.
Við löðumst að þess konar fólki
og finnum að því má treysta hvað
sem yfir dynur. Að vera heil-
steyptur krefst hugrekkis til þess
að segja sannleikann án þess að
bregða fyrir sig lygi við og við til
þæginda. Ólöf sagði skoðun sína
af festu og hreinskilni en með
fágun sem var henni í blóð borin.
Þar líktist hún Karólínu, mömmu
sinni, sem aldrei hækkaði róminn
þau ár sem ég þekkti hana og tal-
aði við hana. Sumir eru hræddir
við hreinskilni en gera sér ekki
grein fyrir því að hún fylgir fals-
leysi sem er aðdáunarverður eig-
inleiki. Ólöf átti hann í ríkum
mæli. Í því líktist hún bestu vin-
konu sinni, Sigrúnu, systur
minni, en vinátta þeirra stóð í
meira en sex áratugi. Þær sátu
hlið við hlið í Verslunarskólanum
og voru hvor annarri stoð og
stytta í öll þessi ár. Ólöf varð
fljótlega vinkona allrar fjölskyldu
minnar og öllum þótti vænt um
hana. Hún var framúrskarandi
gjafmild og kom færandi hendi í
afmæli og aðra viðburði stórfjöl-
skyldunnar. Börnin muna hana
öll.
Það er ekki hægt að kveðja
Ólöfu án þess að minnast á stóru
gæfuna í lífi hennar, Ásgeir Sig-
urðsson. Þau voru andlegir tví-
burar, sálufélagar. Ég varð þeirr-
ar gæfu aðnjótandi að dvelja
nokkrum sinnum með þeim í
sveitinni þeirra, að Reykjum í
Lundarreykjadal í Borgarfirði.
Þau nutu sín vel þar, Ásgeir við
trjárækt á meðan Ólöf hvíldi sig
eða eldaði alíslenskan mat og at-
hugaði hvernig gengi hjá vinum
þeirra, bændum á næstu bæjum.
Þau tóku mig með í heimsóknir til
þeirra og það var merkileg
reynsla.
Ég mun sakna Ólafar það sem
eftir er ævinnar. Hún var svo
góð, hlý og traust. Farðu í friði,
elsku Ólöf.
Ásgeiri og systkinum og systk-
inabörnum Ólafar votta ég mína
innilegustu samúð.
Guðrún Finnbogadóttir.
Ólöf Þórey
Haraldsdóttir
Við þökkum auðsýnda samúð og hlýhug
vegna andláts
MARGRÉTAR AUÐAR ÁRNADÓTTUR
frá Hyrningsstöðum,
til heimilis á Jaðri, Hjarðartúni 3,
Ólafsvík.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Jaðars fyrir góða umönnun.
Arnheiður, Guðmundur Árni, Heiðar og Þórhallur
Matthíasarbörn
Innilegar þakkir til allra sem sýndu okkur
samúð, vináttu og hlýju vegna andláts og
útfarar ástkærs föður okkar, tengdaföður,
afa og langafa,
SIGURBJÖRNS PÁLSSONAR,
Brekkustíg 29a, Reykjanesbæ.
Sérstakar þakkir til starfsfólks D-deildar Heilbrigðisstofnunar
Suðurnesja fyrir einstaka umönnun og hlýtt viðmót.
Agnar Sigurbjörnsson Jórunn Dóra Hlíðberg
Páll Sigurbjörnsson Sigrún Berglind Grétarsdóttir
Helgi Þór Sigurbjörnsson Árdís Hrönn Jónsdóttir
Máni Sigurbjörnsson
barnabörn og barnabarnabörn
Þökkum auðsýnda samúð og vinarhug
vegna fráfalls okkar ástkæru
GUÐNÝJAR AÐALBJARGAR
HAFSTEINSDÓTTUR,
fyrrv. stöðvarstjóra Pósts og síma
á Skagaströnd.
Sérstakar þakkir til starfsfólksins á Sigurbergi, hjúkrunar-
heimilinu Hrafnistu Sléttuvegi, fyrir einstaka umönnun og hlýju.
Hörður Ragnars
Vilhelm Björn Harðarson Kristín Kristmundsdóttir
Pálína Freyja Harðardóttir Kristmundur Halldórsson