Morgunblaðið - 25.04.2022, Page 29

MENNING 29
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 25. APRÍL 2022
Nánari upplýsingar um sýningartíma á sambio.is
TRYGGÐU ÞÉR
MIÐA INNÁ
EMPIRE
VARIET Y
SÝND MEÐ ÍSLENSKU OG ENSKU TALI
STÓRKOSTLEG NÝ FJÖLSKYLDUMYND
ÚR TÖFRAHEIMI HARRY POTTER.
75%
U S A TO D AY
89%
92%
AF TÓNLIST
Ragnheiður Eiríksdóttir
heidatrubador@gmail.com
Tónlistarhátíðin Heima var
haldin í sjöunda sinn á mið-
vikudagskvöldið var í Hafn-
arfirði. Það eru kostir og gallar við
hátíðir sem settar eru upp á þennan
hátt. Fjöldamörg heimili á víð og
dreif um miðbæ Hafnarfjarðar
bjóða upp á tónleika og framboðið er
því fyrsta flokks. Dökka hliðin er
svo lúxusvandamálið að það er svo
margt að gerast á sama tíma að
maður er alltaf að missa af einhverju
frábæru, alveg sama hvar maður er.
Eina leiðin til að halda sönsum er að
ákveða upphafsreit og spila svo bara
af fingrum fram og vonast til að
enda á réttum stað á réttum tíma.
Það var auðveld ákvörðun að
hefja kvöldið í Fríkirkjunni klukkan
átta þar sem Vintage Caravan lék
sitt blúsaða og göruga rokk með
töluvert fleiri ómstríðum nótum en í
hefðbundnum sálmasöng. Ég hafði
ákveðið að hlusta á King Crimson í
strætó á leiðinni til að hressa mig
örlítið við og sú ákvörðun reyndist
hárrétt fyrir þetta band. Hljóm-
sveitin er orðin mun proggaðri en
þegar ég sá hana síðast spila löngu
löngu fyrir heimsfaraldur. Ég
gleymdi líka að fá mér kaffi áður en
ég hljóp út heima hjá mér og var
satt best að segja pínulítið orkulaus
þegar ég mætti í kirkjuna. Ég var
þó komin tímanlega og settist
fremst og gluggaði í bók og vonaði
að ég myndi vakna við hæfilegan
skammt af rokki og svei mér ef ég
var ekki bara bænheyrð. Frá fyrsta
lagi, í raun og veru fyrstu tónunum í
fyrsta laginu, fékk ég rokkið beint í
smettið af fullum þunga. Ég þurfti
öðru hverju að nudda augun til að
fullvissa mig um að það væru
ábyggilega bara þrír hljóðfæraleik-
arar að spila í einu. Einbeitt og rosa-
lega þétt og vel æfð Vintage Cara-
van er alveg á við þrjá bolla af
espressó og ég hresstist því með
hverju laginu. Hljómsveitin hóf tón-
leikana á lagi í hægari kantinum en
svo var eins og trukkurinn næði
skriðþunga og ég þurfti að hafa mik-
ið fyrir því að standa ekki upp á
kirkjubekknum og headbanga í
Á réttum stað á réttum tíma
Morgunblaðið/Kristinn Magnússon
Þotuhreyfill „Það sem hafði verið trukkur í kirkjunni var nú orðið að flugvél og það sem í kirkjunni var öflug
bílvél var nú orðið að þotuhreyfli,“ segir í pistli um Vintage Caravan á hátíðinni Heima. Hér er hún í kirkjunni.
lokalögunum. Ég var sem sagt vökn-
uð og nú var að kíkja í dagskrána og
sjá hvað væri að byrja næst sem
væri spennandi.
Stútfull stofa
Rapparinn klári Blaz Roca var
um það bil að hefja leik, einungis um
sjö mínútna gangur samkvæmt
Google Maps og kannski jafnvel
fimm mínútur ef maður hleypur svo-
lítið í lokin þegar maður er farinn að
heyra í tónleikunum og vill ekki
missa af miklu. Úr kirkju þar sem
rokkið fyllti út í vængina yfir í
heimahús þar sem stofan var troð-
full af fólki sem allt kunni textana og
öskraði þá með. Þannig var stemmn-
ingin þegar ég mætti beint í „Elsk-
um þessar mellur“ og hér stóð fólk
nú þegar uppi á öllu sem standandi
var uppi á af húsgögnum. Ég held
ég hafi aldrei séð jafnmargt fólk inni
í einni stofu. Ég þakkaði fyrir að
vera lágvaxin og grannvaxin og ein-
hvern veginn smeygði ég mér
fremst til að sjá gullsleginn og glott-
andi rapparann sem kunni að láta
öllum í þessari stofu finnast þeir
vera í mikilvægasta partýi ald-
arinnar. Hann gerði jafnt grín að
sjálfum sér og öllum hinum og það
var alltaf afskaplega góðlátlegt.
Hann myndi pottþétt vinna ef keppt
væri í fyndnasta rappara Íslands, en
ef vel er rýnt í textana er margt há-
pólitískt og spekingslegt í bland við
blautlegar djammsögur. Hver slag-
arinn af öðrum hljómaði og allir
voru að fá sér, og svo keyrðu þeir
þetta í gang. Auðvitað var uppklapp
og hvað er þá betra en að skella í eitt
gamalt og gott frá Rottweiler: „Þér
er ekki boðið“ í fjöldasöng í stútfullri
stofu í Hafnarfirði. Þetta gerðist í
alvöru, mig var ekki að dreyma, en
ég hefði getað farið heim eftir þetta.
Í staðinn var kíkt í prógrammið
og nú var gugusar að hefja leik í um
fjögurra mínútna fjarlægð, ef gengið
var rösklega. Gugusar hefur þróast
mikið sem tónlistarmaður síðan hún
vann til verðlauna á Músiktilraunum
árið 2019, en þá var hún kosin Raf-
heili Músiktilrauna fyrir flotta og
frumlega raftónlist. Það var skrýtið
að sjá hana inni í stofu hjá bláókunn-
ugu fólki eftir að vera nýbúin að
horfa á giggið hennar á Aldrei fór ég
suður á Ísafirði um páskahelgina,
þar sem hún lék fyrir troðfullum
tónleikasal í geggjuðu sándi og frá-
bæru ljósasjói. Þar voru hennar
aðdáendur mættir til að dansa og
syngja með. Hérna í Hafnarfirði var
róleg og yfirveguð sófastemmning
en áhorfendum líkaði vel og hlustun
var afskaplega góð.
Tónleikar gugusar voru tölu-
vert lágstemmdari en það sem ég
var nýbúin að sjá en hún var í fíling
og dansaði og söng ásamt því að
leika sér á snúningsbrettinu sínu,
sem ég fékk að prófa eftir gigg og
hélt engu jafnvægi á. Hún notaði
þetta gigg til að prufukeyra nokkur
ný lög og síðasta lagið sem hún spil-
aði, „Annar séns“, kemur út í maí og
er þrusuflottur indí-raf-dans-
smellur. Laglínur og trommubít
koma manni á óvart og þarna er
greinilega ungur tónlistarmaður í
örum vexti.
Með hitapoka á hálsinum
Sem betur fer gat ég setið á gu-
gusar og safnað smá kröftum því ég
hafði ákveðið, eftir að rýna svolítið
meira í dagskrána, að best væri að
loka hringnum í þessum ratleik með
því að sjá seinni tónleika Vintage
Caravan, sem nú lék í heimahúsi.
Það var reyndar í hinum enda bæj-
arins en með hjálpsemi rúntara
mætti ég nokkrum mínútum áður en
sveitin hóf leik. Hér var ekki alveg
eins troðið og í rapppartýinu ógur-
lega, enda var stofan einfaldlega
miklu stærri. Ég reyndi að sitja
framan af en svo náði rokkið mér.
Það sem hafði verið trukkur í kirkj-
unni var nú orðið að flugvél og það
sem í kirkjunni var öflug bílvél var
nú orðið að þotuhreyfli. Ég dansaði
og headbangaði og hripaði öðru
hverju niður orð á stangli sem áttu
að minna mig á eitthvað mjög mikil-
vægt um tónleikana þeirra, en að
skrifa og dansa á sama tíma er erf-
iðara en að segja það og svo lak sviti
yfir allt og það voru því ólæsileg og
samhengislaus orð á stangli sem
skiluðu sér. Ekki að það komi neitt
að sök, það er mér í fersku minni
þegar ég söng með í lögunum sem
ég hafði heyrt í kirkjunni og hoppaði
og skoppaði í stað þess að sitja kyrr
og hugsa um það. Þetta tríó er ævin-
týralegt. Ég sit nú heima hjá mér
með hitapoka á hálsinum og hlusta á
plöturnar þeirra. Þær eru fínar en
komast ekki í hálfkvisti við það sem
Vintage Caravan er á tónleikum. Ég
missti ekki af neinu. Ég var á rétt-
um stað á réttum tíma allt kvöldið.
Tónlist er fær um að hreyfa við
manni ef hún er gerð heiðarlega, af
einbeitingu og með réttum ásetn-
ingi. Ef tónlistarmenn vilja, geta
þeir búið til svolítil ævintýri fyrir
tónleikagesti sína. Allt þetta fékk ég
að upplifa á Heima í Hafnarfirði.
Takk fyrir tónlistina, hún er betri en
allt kaffið í skápnum mínum.
»
Auðvitað var upp-
klapp og hvað er þá
betra en að skella í eitt
gamalt og gott frá Rott-
weiler: „Þér er ekki boð-
ið“ í fjöldasöng í stút-
fullri stofu í
Hafnarfirði.