Morgunblaðið - 11.07.2022, Blaðsíða 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 11. JÚLÍ 2022
✝
Soffía Stef-
ánsdóttir
fæddist í Reykja-
vík 1. maí 1924.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Skógarbæ 18. júní
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Rannveig Ólafs-
dóttir, f. 1882, d.
1956, og Stefán
Sveinsson, f. 1883,
d. 1930. Soffía var næstyngst af
stórum systkinahópi. Systkini
hennar voru: Jóhann Gunnar, f.
1908, d. 2001, Guðbjörg, f.
1911, d. 2007, Ólafur, f. 1913, d.
1991, Björn, f. 1916, d. 1963,
Sigrún, f. 1917, d. 1918, Sveinn,
f. 1919, d. 1982, Sigurður, f.
1922, d. 1924 og Hermann
Ragnar, f. 1927, d. 1997.
Soffía giftist 3. júní 1950 Páli
Gíslasyni, f. 1924, d. 2011. For-
eldrar hans voru Svana Jóns-
dóttir, f. 1903, d. 1983 og Gísli
son, f. 1962. Dætur þeirra eru
Helga Lára og Sigrún Soffía.
Soffía gekk í Miðbæjarskól-
ann og seinna í Verslunarskóla
Íslands. Frá unga aldri stund-
aði hún fimleika og var í sýn-
ingarhópi Ármanns. Hún
stundaði nám við Íþróttakenn-
araskóla Íslands að Laug-
arvatni veturinn 1945-1946 og
kenndi leikfimi um árabil.
Soffía var mikill skáti og tók
þátt í og stjórnaði skátastarfi
nær alla ævi. Árið 1956 var hún
einn af stofnfélögum og fyrsti
formaður Svannasveitar eldri
kvenskáta við skátafélagið á
Akranesi.
Íþróttir og holl hreyfing var
Soffíu hugleikin alla ævi. Hún
var frumkvöðull í íþróttastarfi
fyrir aldraða og kenndi um
árabil íþróttir á öldrunarstofn-
unum í Reykjavík. Hún var
einn af stofnendum Félags
áhugafólks um íþróttir aldr-
aðra og sat lengi í stjórn fé-
lagins. Soffía var félagslynd og
tók alla tíð virkan þátt í margs
konar félags- og tómstunda-
starfi.
Útför hennar fer fram frá
Bústaðakirkju í dag, 11. júlí, kl.
13.
Pálsson, f. 1902, d.
1955. Soffía og
Páll eignuðust
fimm börn: 1)
Rannveig, f. 1952,
d. 2019. 2) Svana,
f. 1953, maki henn-
ar er Sigurður
Geirsson, f. 1953.
Börn þeirra eru
Freyja, Magnea og
Hjalti og barna-
börn þeirra eru
Sigurbjörn, Svanborg Soffía,
Svandís, Sigurður Jóhann og
Berglind Sjöfn. 3) Guðbjörg, f.
1956, sonur hennar er Héðinn
og barnabörn hennar eru Elín
og Astrid. 4) Gísli, f. 1958, d.
2021, eftirlifandi maki hans er
Dagný Björk Pjetursdóttir, f.
1959. Börn hans eru Ólivía,
Páll og Fríða Sædís. Barnabörn
hans eru Andri Freyr, Sunna
Natalía, Emilía Ósk og Jenný
Stefanía. 5) Soffía, f. 1962,
maki hennar er Halldór Jóns-
Soffía, mamma okkar, náði
háum aldri og við fengum því að
eiga mömmu lengur en flestir.
Við eigum margar góðar minn-
ingar að ylja okkur við. Mamma
hugsaði vel um okkur alla ævi.
Hún hjálpaði okkur mikið í
heimanáminu og enginn kunni
betur Íslandssögubækurnar en
hún. Við vorum með henni í
húsverkunum, garðstörfum og
fórum með henni í ýmsa túra.
Mömmu fannst líka mikilvægt
að fólk væri úti. Við fórum því
oft í útileiki með henni. Hún var
svo góð í „danskan“ og ýmsum
fleiri boltaleikjum. Hún var
skemmtileg og kunni ógrynni af
söngtextum. Við sungum oft
saman ýmis skátalög, dægurlög
og revíulög. Hún lifði eftir þeirri
hugmynd að maður ætti að vera
sjálfum sér nógur og geta
skemmt sér sjálfur. Oft voru
haldnar fjölskylduskemmtanir
þar sem allir komu með atriði
bæði fullorðnir og börn. Hún
kenndi okkur líka að spila og
prjóna og vinna ýmislegt í
handavinnu. Þetta eru dæmi um
samverustundir í kringum
skemmtilegar aðstæður sem
mamma skapaði.
Á hverju sumri fórum við í
tjaldútilegur og á skátamót. Þá
var þröngt í bílnum enda fjöl-
skyldan stór en alltaf fundið
upp á leikjum eða söngvum til
að gleðja á meðan mamma og
pabbi skiptust á að keyra um
landið. Á sumrin vorum við oft
margar vikur í sumarbústaðnum
okkar, Vogi á Kjalarnesi, þar
sem fjölskylduböndin styrktust.
Eftir að við urðum fullorðnar
fann mamma upp á ýmsu til að
fjölskyldan gæti notið samvista.
Hún var alltaf tilbúin að styðja
okkur í öllu því sem við tókum
okkur fyrir hendur í leik og
starfi. Mamma og pabbi heim-
sóttu okkur reglulega þegar við
bjuggum erlendis og var þá
glatt á hjalla. Eftir að pabbi dó
var mamma alltaf tilbúin að fara
með okkur í styttri og lengri
ferðir. Hún náði virðingu allra á
sama tíma og hún dreifði gleði
og samkennd.
Mamma var alltaf mjög virk
og vildi taka þátt í mörgu. Hún
er fyrirmynd allra í fjölskyld-
unni og barnabörnin og barna-
barnabörnin segja ég ætla að
lifa eins og amma, borða hollt
og hreyfa mig. Barnabörnin
áttu alltaf öruggt skjól í ömmu-
og afahúsi og eiga þau góðar
minningar frá samverustundum
með þeim. Mamma stundaði
hreyfingu alla ævi og borðaði
fjölbreyttan íslenskan mat og sá
lífsstíll dugði henni vel. Hún
taldi sjálf mikilvægt að taka
þátt í fjölbreyttum störfum og
tómstundaiðju. Hún var mjög
ern og bjó ein fram undir það
síðasta, fékk heimsókn á hverj-
um degi og hjálp við aðföng en
lifði sjálfstæðu lífi. Hún tók þátt
í boccia, pútti og félagsvist og
naut félagsstarfsins í Árskóg-
um. Mamma sýndi mikla aðlög-
unarhæfileika og fann alltaf
eitthvað sem hún gat gert sér til
skemmtunar og tekið þátt í. Það
er mikilvægur lærdómur fyrir
okkur systurnar sem vonandi
fáum að njóta ellinnar jafnvel
og hún gerði.
Svana, Guðbjörg og Soffía.
Boðberar kærleikans
eru jarðneskir englar
sem leiddir eru í veg fyrir fólk
til að veita umhyggju,
miðla ást,
fylla nútíðina innihaldi
og tilgangi,
veita framtíðarsýn
vegna tilveru sinnar
og kærleiksríkrar nærveru.
Þeir eru jákvæðir,
styðja,
uppörva og hvetja.
Þeir sýna hluttekningu,
umvefja og faðma,
sýna nærgætni
og raunverulega umhyggju,
í hvaða kringumstæðum sem er
án þess að spyrja um endurgjald.
(Sigurbjörn Þorkelsson, 2006)
Kæra tengdamamma. Orðin
hér í ljóðinu eru orðin mín til
þín. Þú varst minn jarðneski
engill. Ég er þakklát fyrir sam-
veru okkar og vinskap en eins
og þú sagðir við mig nýlega:
„Þú komst svo seint, hefðir átt
að koma mikið fyrr.“ Já, ég
hefði viljað njóta lengri tíma
með elsku syni þínum, Gísla
okkar, sem fagnar þér á himn-
um, berðu honum ástarkveðju
mína. Elsku tengdamamma,
þakka fyrir allt og hvað þú varst
mér mikil fyrirmynd í einu og
öllu.
Minning þín lifir.
Þín tengdadóttir,
Dagný Björk.
Amma mín hafði trú á og
byggði upp samfélagið í kring-
um sig. Hún var virk í skáta-
starfi og stundaði íþróttir af
alefli, frá unga aldri og fram á
gamals aldur. Hún kaus í lýð-
veldiskosningunum og studdi
með ævistarfi sínu við uppbygg-
ingu hins nýja lýðveldis.
Hún byggði upp stóra fjöl-
skyldu og sem ættmóðir skilur
hún eftir sig ættboga sem þekk-
ist og stendur saman. Í gegnum
mína æsku hef ég búið að því að
fara oft í fjölskylduboð og í
sumarbústaðaferðir, þar sem
amma reglulega stóð fyrir alls
kyns uppákomum, svo sem
söng, spilamennsku, leikfimi-
þrautum og leikjum. Sem barni
fannst mér þetta svakalega
skemmtilegt, en sem fullorðnum
kann ég svakalega vel að meta
hversu mikið þetta styrkti fjöl-
skylduböndin.
Eftirlaunaár ömmu voru eins
og auglýsing fyrir hvað hægt er
að fá, þegar maður stundar þá
hreyfingu og félagslíf sem hún
talaði fyrir og byggði upp allt
sitt líf. Langt fram á tíræðisald-
ur lifði hún sjálfstæðu lífi, í
hraustum líkama og félagslegu
umhverfi sem hún sjálf hafði
verið með í að byggja upp.
Fáum er gefin sú gæfa að eiga
jafn farsælt líf eða skilja eftir
sig jafn mörg og vel virkandi
smásamfélög eins og hún amma
mín. Þó hún skilji eftir sig tóm
sem erfitt getur verið að fylla,
þá skildi hún líka eftir í okkur
sem eftir lifum, trú á og getu til
að lyfta arfinum.
Héðinn Björnsson.
Elsku amma.
Þú kenndir okkur svo margt.
Sumt kann hugsanlega að
hljóma frekar sjálfsagt, en það
er fæst sjálfsagt í þessu lífi þeg-
ar maður fer að grandskoða
það. Við lærðum meðal annars
að spila allskonar leiki og gera
pönnukökur. Að líta í eigin
barm þegar fíflunum fer að
fjölga í kringum okkur og að fá
okkur ristað rúgbrauð með
smjöri. Gera blómakransa úr
sumarblómunum í Kvistalandi,
geyma naglalakkið inni í ísskáp
og drekka kakóið í gegnum
rjómann.
Allt sem við gerðum saman,
þá var ævintýrabragur yfir því.
Það er lykilhlutverk að vera
Amma í ævintýri barnabarnsins
og þú lékst það hlutverk lista-
vel. Við nutum góðs af leikhæfni
þinni í gegnum samveru okkar
þar sem þú fórst t.d. í splitt eft-
ir pöntun. Þú varst alltaf svo
fyndin og skemmtileg og tókst
vel á móti öllum sem komu í
Ömmuhús.
Við vorum einstaklega heppin
barnabörn, meira að segja svo
heppnar að fá hvert einasta ár
möndluna í möndlugrautnum.
Stærðfræðingarnir í fjölskyld-
unni sjá eflaust ýmislegt að
þeim líkindareikningi en við
teljum að þið Rannsý hafið
reiknað þetta gaumgæfilega út
inni í eldhúsi í Kvistalandi og á
Móaflötinni.
Það verður fátæklegt hjá
okkur núna á helstu hátíðum og
fagnaðartilefnum lífsins þegar
það vantar Spillemand fjöl-
skyldunnar. En þú náðir að
miðla þinni reynslu og heilræð-
um til okkar í gegnum húmor
og leik sem við nýtum okkur
enn í dag.
Því það er alltaf best að taka
Bústaðaveginn í lífinu, hvert
sem förinni er heitið, eins og
amma gerði alltaf. Og við gerum
áfram.
Takk fyrir okkur.
Helga Lára og
Sigrún Soffía.
Didda hefur verið hluti af til-
veru okkar systkinanna frá því
við munum fyrst eftir okkur.
Hún var konan hans Palla
frænda, einkabróður mömmu,
og samgangur því mikill milli
þessara fjölskyldna. Ekki spillti
það fyrir að báðar fjölskyldurn-
ar voru barnmargar og við
börnin á svipuðum aldri, sem
styrkti tengslin enn frekar. Þær
eru minnistæðar ferðirnar með
Svönu ömmu í Akraborginni til
að heimsækja Palla og Diddu en
í þá daga jafngilti þessi sigling
utanlandsferð fyrir okkur systk-
inin, enda var þetta nokkurra
daga heimsókn, gjarnan um
páska. Bæjarlífið á Akranesi svo
ólíkt Reykjavík og heimilisbrag-
ur hjá Palla og Diddu að mörgu
leyti framandi, t.d. kom okkur
spánskt fyrir sjónir tedrykkja
barna sem fullorðinna! Það var í
mörgu að snúast á annasömu
heimili læknishjónanna, Palli oft
vinnandi fram á kvöld en Didda
hélt vel utanum alla þræði
heimilislífsins þar sem allt var í
röð og reglu. Stundum fannst
okkur krökkunum hún full
ströng en þær tilfinningar hurfu
eins og dögg fyrir sólu þegar
Didda að morgni páskadags
færði okkur dýrindis páskaegg;
fáheyrður lúxus á þeim tíma að
fá eitt súkkulaðiegg frá foreldr-
unum og annað frá Diddu og
Palla.
Okkur eru minnisstæðar
samverustundirnar með Palla
og Diddu í Vogi, sumarbústað
Svönu ömmu og draumahúsi
bernsku okkar. Einnig er auð-
velt að kalla fram hamingjurík-
ar minningar tengdar fjölmörg-
um fjölskylduboðum þar sem
var spjallað, hlegið, sungið og
auðvitað spiluð félagsvist á
mörgum borðum.
Palli og Didda voru einstak-
lega samhent hjón, að mörgu
leyti ólík að eðlisfari, en sam-
stíga í sínum áhugamálum.
Bæði voru skátar fram í fing-
urgóma og kjörorð skáta „ávallt
viðbúinn“ birtu þau svo sann-
arlega í lífsviðhorfi sínu. Tónlist
af öllum toga var þeim hug-
leikin, skátalögin sungin við öll
tækifæri og þar var Didda sjálf-
kjörinn forsöngvari, enda var
hún með alla texta á hreinu.
Þau voru fastagestir á tónleik-
um Sinfóníunnar og þegar þau
fluttu í Árskóga fannst þeim
ófært að ekkert var píanóið í
samkomusalnum. Þau gerðu sér
því lítið fyrir og keyptu píanó
svo hægt væri að halda þar al-
mennilegar veislur með tilheyr-
andi söng og hljóðfæraslætti.
Eðliskostir Diddu komu best
í ljós á seinni árum þegar Palli
var búinn að missa næstum alla
sjón, en hún var óþreytandi að
fylgja honum á læknaráðstefn-
ur, tónleika og aðrar uppákom-
ur sem hann vildi sækja. Hún
sýndi ótrúlegt æðruleysi þegar
Rannsý og Gísli börnin hennar
kvöddu þetta líf langt fyrir ald-
ur fram. Þá var það hún sem
stappaði stálinu í fjölskylduna á
þessum sorgartímum þrátt fyrir
að henni þætti skekkja í tíma-
plani lífsins, þ.e. að þeir yngri
ættu að lifa þá sem eldri væru.
Sterkur strengur er hljóðn-
aður við fráfall Diddu, en við
sem eftir lifum þökkum sam-
fylgdina við þessa yndislegu
konu sem aldrei brotnaði, tók
öllu af æðruleysi og hélt lífs-
gleðinni til hins síðasta.
Svana, Gísli, Arnór,
Ragnheiður og Þórhallur.
Soffía Stefánsdóttir er nú
fallin frá og kveðjum við hana
hinstu kveðju í dag. Hún átti
langt og farsælt líf og lifði sjálf-
stæð fram undir það síðasta
með góðri aðstoð afkomenda
sinna.
Soffía ólst upp í Reykjavík í
stórum systkinahópi en missti
föður sinn ung. Hún komst til
mennta, sem ekki var sjálfsagt
á þeim tíma, fyrst í Verslunar-
skólanum en tók síðan íþrótta-
kennarapróf. Síðar á lífsleiðinni
helgaði hún sig íþróttum fyrir
aldraða og vann mikið frum-
kvöðlastarf á þeim vettvangi.
Soffía kynntist ung Páli
Gíslasyni lækni sem átti eftir að
verða lífsförunautur hennar
meðan bæði lifðu. Þau áttu gott
hjónaband, voru samtaka og
samrýmd og eignuðust stóra
fjölskyldu. Þau voru bæði fé-
lagslynd og eignuðust marga
góða vini. Skátastarfið var þeim
mjög hugleikið og voru þau þar
í forystusveit um árabil.
Þau hjónin bjuggu á Akranesi
á uppvaxtarárum barnanna.
Soffía tók þar virkan þátt í fé-
lagsstarfi, bæði með skátunum
en hún var meðal stofnenda
kvenskátasveitarinnar þar,
Svannasveitarinnar, og sat í
stjórn Kvenfélags Akraness um
skeið. Heimili þeirra hjóna var
ætíð opið fyrir gestum og gang-
andi og þangað leituðu margir.
Það var alltaf gaman að
sækja Soffíu heim, njóta gest-
risni hennar og samvista við
hana. Löngum var gestkvæmt á
heimilinu og mörg tilefni nýtt til
að halda boð fyrir ættingja og
vini, spilakvöld eða hvað eina
sem gaf tilefni til samvista. Oft
var sungið og Soffía stjórnaði
gjarnan hreyfileikjum og átti
það jafnvel til að setjast við pí-
anóið og spila fáein lög. Hún var
tónelsk og kunni kynstrin öll af
skemmtilegum lögum og text-
um. Hún söng með senjorítum
Kvennakórs Reykjavíkur um
tíma og hafði yndi af því að
njóta menningarviðburða og
lyfta sér upp þegar tækifæri
gafst. Á hverju ári stóð Soffía
fyrir jólatrésskemmtun fyrir
stórfjölskylduna og voru þessar
stundir ógleymanlegar þeim
sem ólust upp við þennan sið.
Sungið var og dansað í kringum
jólatré, dregin fram spil og veit-
ingar og allir gátu verið með.
Soffía ferðaðist mikið og var
ávallt tilbúin að prófa nýjar
lendur. Hún bjó um tíma í Dan-
mörku og síðar í Englandi og
nokkur sumur í Svíþjóð. Þau
hjónin heimsóttu einnig fjöl-
marga staði í mörgum heims-
álfum. Soffía var í senn bæði
þjóðleg og alþjóðleg. Hún elsk-
aði landið sitt og hélt í heiðri
gamlar hefðir sem hún miðlaði
áfram, en var jafnframt opin
fyrir öðrum samfélögum og
naut þess að sjá og upplifa það
sem var að finna handan hafs-
ins.
Soffía var afar jákvæð kona.
Hún gerði ekki veður út af hlut-
unum og umgekkst alla af virð-
ingu. Aðlögunarhæfni og lífs-
þróttur einkenndu hana. Eftir
því sem árin færðust yfir fækk-
aði því sem hún gat tekið þátt í
en hún aðlagaði sig með jafn-
aðargeði að breyttum aðstæðum
og hafði gaman að því sem hún
gat gert og tekið þátt í.
Soffía lifði tímana tvenna og
upplifði miklar samfélagslegar
breytingar. Hún er ein þeirra
síðustu sem fellur frá af sinni
kynslóð og kveðjum við hana
með eftirsjá en jafnframt þakk-
læti fyrir samfylgdina. Dætrum
hennar og fjölskyldunni allri
votta ég mína innilegustu sam-
úð.
Þórdís Sigurðardóttir.
Soffía
Stefánsdóttir
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir, amma, langmamma og
langalangamma,
KRISTÍN ÞORVARÐARDÓTTIR,
áður til heimilis á Hraunvangi 3,
lést á hjúkrunarheimilinu Sólvangi
mánudaginn 4. júlí. Útförin fer fram frá
Fríkirkjunni í Hafnarfirði þriðjudaginn 12. júlí klukkan 15.
Jón Kr. Jóhannesson
Geir Jónsson Katrín Einarsdóttir
Þorvarður Jónsson
Ásbjörn Jónsson
barnabörn, barnabarnabörn og barnabarnabarnabarn
Ástkær eiginmaður minn, faðir og
tengdafaðir,
ÞÓRIR ÓLAFSSON,
prófessor og fyrrv. rektor KHÍ,
lést á hjúkrunarheimilinu Sunnuhlíð
mánudaginn 4. júlí. Útförin fer fram frá
Kópavogskirkju þriðjudaginn 12. júlí klukkan 15.
Ingunn Valtýsdóttir
Kristín Þórisdóttir
Sigríður Þórisdóttir
Böðvar Þórisson Hrefna Ösp Sigfinnsdóttir
Valtýr Þórisson
Elskulegur eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, afi og langafi,
SIGURÐUR ÓSKARSSON,
Útskálum 5, Hellu,
andaðist á hjúkrunarheimilinu Lundi
mánudaginn 4. júlí.
Jarðsett verður í kyrrþey frá Þykkvabæjarkirkju miðvikudaginn
13. júlí klukkan 13.
Sigrún Ólafsdóttir
Anna Sigrúnardóttir
Lovísa Björk Sigurðardóttir Friðþjófur Örn Vignisson
Ólafur Freyr Sigurðsson Berglind Guðný Kaaber
afa- og langafabörn