Fréttablaðið - 27.08.2022, Side 23

Grafhýsið sem er notað
utan um þá sem ríkis-
valdið sviptir því eina
sem er heilagt, frelsið.
Frelsið.
Ég vissi að
ef ég yrði
sprautaður
væri leikur-
inn tap-
aður.

lyft höndum áhyggjulaus til himins.
„Mér er skipað að ganga til þeirra
með uppréttar hendur. Ég hlýði því
og geng inn í myrkrið. Síðan skipar
hrædd rödd mér að stöðva og svo
að krjúpa. Svo koma tveir hræddir
menn í myrkrinu, skella mér í
mölina og ég er handjárnaður eftir
öllum víkinganna kúnstarinnar
reglum. Meðan þessu fer fram þá
tala ég hægt og yfirvegað í trausti
þess að þessi vopnuðu óargadýr séu
með upptökubúnað á sér.“
Hrafn segist því hafa lýst því
hvernig hann var tekinn „alger-
lega óþarf lega“ hörðum tökum.
„En ekki nóg með það. Þeir halda
mér þarna niðri í mölinni, að því
er mér finnst vera í heila eilífð.
Við tímamælingar kemur í ljós að
tveir víkingar tóku sér sex og hálfa
mínútu í ofsafengna leit í vösum á
einum 55 ára karli.
Þetta var eins og tröllanudd. Ég
var á tímabili að missa andann og
reyndi að lýsa því í upptökunni
líka og þótt ég óski engum þessa
þá þakka ég þeim kærlega fyrir því
ég hef ekki fengið annað eins nudd
um dagana. Eftir allar þessar aðfarir
þá var ég dreginn inn í húsið á Brú.
Þar var ég látinn sitja á stól, hand-
járnaður, og víkingarnir röðuðu sér
í kringum mig.
Geðgreining á sekúndubroti
Síðan birtist inn úr dyrunum hvít-
klædd vera, frá toppi til táar, með
grímu og gleraugu. Einn af víking-
unum bendir á mig og segir: „Lækn-
ir, geturðu staðfest að þessi maður
sé í maníu?“ Hvítklædda veran,
án þess svo mikið sem bjóða góða
kvöldið, segir: „Já.“
Ég halla mér fram og spyr hver
þetta eiginlega sé. Þessi mesti geð-
greinandi mannkynssögunnar
sem sögur fara af. Þá reynist þetta
vera héraðslæknir á Hvammstanga,
roskinn maður, sem ég hafði aldrei
heyrt eða séð og hefur aldrei við mig
talað og tók sér sem sagt ekki sek-
úndubrot í þessa geðgreiningu sem
varð til þess að víkingarnir drógu
mig upp í sjúkrabifreið og þar var ég
handjárnaður ofan í sjúkrabörur að
beiðni læknisins.
Síðan vorum við bara allt í einu
að bruna í bæinn frá Brú í Hrútafirði
en ég ekki á leið í háttinn að klappa
honum Mosa mínum.“
Hrafn segir að á leiðinni suður
Holtavörðuheiði hafi hann síðan
háð baráttu lífs síns þegar læknir-
inn hafi ofan á allt sem á undan var
gengið ætlað að sprauta hann.
„Ég vissi að ef ég yrði spraut-
aður væri leikurinn tapaður. Og
ég útskýrði fyrir honum með allri
minni orðkynngi, að það stríddi
gegn trúarbrögðum mínum og
lífsskoðun að fá kemísk efni inn í
minn líkama. Ég sagði: Ef þið setjið
í mig kemísk efni og ég drepst og ég
verð krufinn þá verður blóð mitt á
þínum höndum.“
Hrafn bað lækninn um að hafa
samband við lækna sem þekktu
hann og nefndi nokkra. „Ég byrjaði
á Ásgeiri Haraldssyni sem var yfir-
læknir á Barnaspítala Hringsins
lengst af þau sautján ár sem ég
heimsótti Barnaspítalann f lesta
fimmtudaga á ári.“
Grafhýsið
Þessum „bíltúr lífs míns“ eins og
Hrafn kallar ferðina yfir heiðina
lauk á bráðamóttökunni í Fossvogi.
„Þar var komið með rindilslegan
lækni sem, eftir að hafa ráðfært sig
við héraðslækninn, stillti sér upp
fyrir framan mig og lýsti því yfir
að ég væri í maníu og þyrfti að fara
til vistar á geðsjúkrahúsinu, deild
32C. Þangað var mér hent eins og
rottu aðfaranótt 1. nóvember 2020.
Aðfaranótt afmælis míns.
Ég var á hnébuxunum mínum. Ég
var í lopasokkum og ég var í bolnum
mínum frá Marokkó sem mamma
gaf mér og ég var í jakka. Annað
hafði ég ekki þegar mér var hent
inn í grafhýsið á deild 32C. En graf-
hýsið er móttökuherbergi íslenska
lýðveldisins fyrir þá sem sviptir eru
frelsinu og íslenska ríkið setur þá
inn í herbergi þar sem er EKKERT
nema einn bálkur.
Alveg eins og grafhýsi. Grafhýsið
sem er notað utan um þá sem ríkis-
valdið sviptir því eina sem er heil-
agt, frelsið. Frelsið. Og þarna tekur
það frelsið af fólki sem ekki hefur
framið glæp. Í f lestum tilvikum,
kannski, á fólkið við erfiðleika að
stríða en þarna var ég, hins vegar,
staddur á hátindi lífs míns.
Ég hafði aldrei verið í betra formi
líkamlega. Ég hafði aldrei verið í
betra formi andlega í áratugi. Ég
hafði verið að rannsaka líf mitt. Ég
hafði verið að skemmta mér úti í
náttúrunni mánuðum saman. Við
að hreinsa bæði fjörur og í hug-
anum.
Þannig að ég var algjörlega á
hátindi lífs míns 1. nóvember 2020
þegar svo kaldhæðnislega vildi til
að íslenska ríkið sendi bara alla lög-
reglumenn á landinu af því að það
ætti að bjarga mér og lækna mig.
Það ætti að lækna mig með lyfjum
og innilokunum og mannréttinda-
brotum.
1. nóvember 2020 hófst alveg nýr
kaf li í lífi mínu. Ég var kominn í
Svandísarvíti,“ segir Hrafn, með
vísan til þess að Svandís Svavars-
dóttir var heilbrigðisráðherra þegar
nauðungarvistun hans hófst.
Krummi í gaukshreiðri
„Ég var ekki í tengslum við neinn.
Ég mátti ekki hringja í neinn. Ég
mátti ekki tala við neinn og það sem
meira er, þá hafði enginn sagt mér
af hverju ég var þarna. Lögreglan á
Brú gleymdi óvart að segja ástæð-
una fyrir því að þeir voru komnir í
afmælið til mín. Þetta er svona eins
og í lélegri bandarískri bíómynd.
Úbbs, er ekki einhver réttar-
staða? Þarf ekki að segja fólki hvað
er í gangi eða er bara hægt að senda
vopnuð óargadýr að ná í menn sem
eru að fara að sofa og henda þeim
í fangelsi og láta þá finna sjálfa út
hvað gerðist?
Eða gerðist ekki, öllu heldur. Því
að mér var aldrei sagt, ekki af lög-
reglunni, ekki í sjúkrabílnum, ekki
inni á deildinni. Af hverju var lög-
reglan þarna? Það var stóra ráð-
gátan mín því að ég veit að það er
ekkert grín að kalla út víkingasveit.
Dvölin í Svandísarvíti var frá
fyrsta degi stórkostlegasti tími lífs
míns því að hún reyndi á allt sem ég
kunni og gat og hef gengið í gegnum.
Þarna loksins komu sér alls kyns
klúður og ósigrar að notum.
Loksins komu nú blessaðar bæk-
urnar að notum. Það var fínt að hafa
lesið Kafka og Orwell. En það var
ekki síðra að hafa lesið og kynnst
Vilmundi [Gylfasyni] og Winston
[Churchill] og Línu Langsokk, Jack
Sparrow og ótal persónum sem ég
gat gripið til því ég hafði náttúrlega
enga aðra.
Einn á móti öllum
Þannig að ég var í aðstöðunni einn
gegn öllum. Ég hafði enga vini.
Systkinahópurinn áleit augljóslega
að þetta væri mér fyrir bestu og það
væri verið að lækna mig. Það var nú
öðru nær. Eins og ég segi, ég var bara
á hátindi lífs míns.
En gott og vel. Þarna var ég einn
á móti öllum og varð að nota allt
það vopnabúr sem ég hef komið
mér upp í gegnum lífið og ég var
tilbúinn. Tilbúinn að fást við það að
læknir eitt, læknir tvö, læknir þrjú,
læknir fjögur, læknir fimm, læknir
sex og læknir sjö segðu öll að ég
væri geðveikur. Og ég var alveg til
í að ganga í gegnum það tímabil að
allir vinir mínir tryðu því að ég hlyti
að hafa orðið geðveikur. Því ég vissi
allan tímann betur.
Og ég vissi allan tímann hvað
klukkan sló. Og ég vissi að það þurfti
tíma til þess að vinda ofan af því
allsherjar flugslysi sem varð þarna á
Brú. Þetta er auðvitað ekkert einfalt
hvernig þetta gerist. En allir vildu
gleyma þessu nema ég, Reimar lög-
maður og vinir mínir sem hafa verið
að styðja mig á þessum útlegðar-
árum síðan íslenska ríkið lýsti yfir
einhliða stríði á hendur mér.
Öll kerfi í kerfi
Íslenska ríkið lýsti yfir stríðinu. Það
réðist með vopnum, með Glock-
byssum, með höggboltabyssum,
með efnavopnum, með sprautum,
með nauðungarvistun, með mann-
réttindabrotum, með því að neita
mér um að tala við börnin mín,
með því að taka af mér pennann á
afmælinu mínu. Það var íslenska
ríkið sem lýsti yfir stríðinu,“ segir
Hrafn sem hefur þrátt fyrir ásókn
Surtlu náð öllum vopnum sínum.
„Ég hef tekið mér núna næstum
því tvö ár í að undirbúa mína gagn-
sókn og nú er ég tilbúinn og ég ætla
að ná fram réttlætinu. Og ég ætla að
gera það á minn hátt og ég ætla að
sjá til þess að það verði svo miklar
breytingar vegna þessara hörmung-
aratburða og svona lagað að sjálf-
sögðu gerist ekki. Aldrei aftur.
En ég vil miklu meira. Ég vil burt
með íslenska lýðveldið sem stofnað
var 1944. Því það er ónýtt, það er
ógeðslegt, það er úrkynjað, það er á
valdi græðgi og sjálfselsku. Hér eru
öll kerfi í kerfi. Ég ákæri allt íslenska
lýðveldið, alla stjórnmálamenn, alla
geðlækna, alla ráðamenn íslenska
lýðveldisins. En ég geri það með
bros á vör og ég ætla að skemmta
mér allan tímann.
Líf ekki lyf
Barátta mín frá fyrsta degi snerist
um það að taka ekki lyfin þeirra. Frá
fyrsta degi var mér gert ljóst að ég
ætti að taka geð-lyf. Hvað eru geð-
lyf? Það veit enginn. Það veit enginn
hvernig þau virka eða af hverju þau
virka. Eða virka þau? Nei. Vestræn
geðlæknisfræði eru kukl. Vestrænir
geðlæknar vita ekkert um manns-
hugann og þeir vita ekki einu sinni
hvernig geðlyfin virka.
Ég vildi ekki þeirra ráð og ég vildi
ekki þeirra lyf. Ég vildi mitt líf. Ekki
lyf. Það var það sem ég sagði. Líf,
ekki lyf,“ segir Hrafn og rekur síðan
hvernig stálin mættust stinn í lang-
varandi rimmu við hollenskan sér-
námslækni á deildinni.
„Hún talaði ekki einu sinni
almennilega ensku og vissi ekkert
um Ísland. Vissi ekkert um lífið og
ekkert um mig en sú ætlaði að lækna
mig. Ég var að reyna að útskýra fyrir
henni starf Hróksins á Grænlandi og
Íslandi og að við hefðum nú heim-
sótt alla skóla á Íslandi eitt árið og
það hefði nú líklega verið bara geð-
veiki.
Hún sagði mér að ég yrði að taka
LYFIN og að ég talaði of hratt og ég
yrði að sofa átta tíma. Og hún ætlaði
að kenna mér hvernig ég ætti að lifa
lífinu. Hún vildi að ég svæfi í átta
tíma og fengi sprautu. Sagði að ég
talaði svo hratt. Það væri óeðlilegt
og ég ætti ekki að nota hendurnar.
Hún ætlaði að kenna mér hvernig ég
ætti að lifa.“
Þetta er einhver eftirminnilegasta
persóna lífs míns og líklega mesti
sadisti sem ég hef hitt. Ég veit ekki
hvort hún var orðin þrítug. Aldr-
ei hafði hún bjargað mannslífi. Ég
spurði hana að því. Aldrei þorði
hún að taka niður grímuna, sýna
sitt rétta andlit. Þótt hún segði að
ég væri geðveikur og þyrfti sprautu.“
Helvíti á jörðu
Hrafn segist á deild 32C hafa fengið
punktmælingu á því hvernig 70
starfsmenn fari með vald sitt.
Hrafn yfir einni
bröndóttri á
Grand Rokk þar
sem Hrókurinn
var stofnaður.
Hrafn í stuði að
færa grænlensk-
um börnum
fagnaðareindi
skákarinnar
með slagorð
Hróksins: Fram
til sigurs! á
vörum.
Helgin 23LAUGARDAGUR 27. ágúst 2022 FRÉTTABLAÐIÐ