Morgunblaðið - 18.08.2022, Blaðsíða 46

46 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 18. ÁGÚST 2022
✝
Ólafur Bjarna-
son fæddist á
Selfossi 16. maí
1948. Hann lést á
Landspítalanum í
Fossvogi 3. ágúst
2022.
Foreldrar hans
voru Ingibjörg Júl-
ína Guðlaugsdóttir,
f. 30.7. 1923, d. 27.8.
2006, og Bjarni
Kristinn Bjarnason,
f. 26. maí 1916, d. 4. október
1990.
Ólafur var giftur Sólveigu
Þorleifsdóttur og börn þeirra
eru: 1) Bjarni Þór, eiginkona
hans er Vigdís Elín Vignisdóttir.
Börn þeirra: a) Sandra Dís, maki
Eyþór Ingi Eyþórsson. Börn
þeirra eru Elektra Dís og Eyþór
Bjarni. b) Vignir Hans. c) Anton
Örn. 2) Þorgeir G.,
maki Helena Hall-
dórsdóttir. Börn
þeirra: a) Viktor
Axel. b) Rósalind
Gullý. 3) Elín, maki
Elís Þ. Sigurðsson.
Börn þeirra: a)
Friðfinnur Bjarni
Gestsson. b) Atli.
Barnsmóðir
Ólafs var Sessilía
Jónsdóttir, eign-
uðust þau einn son saman, Jón
Sigurfinn.
Barnsmóðir Ólafs er Takung
Klang og áttu þau tvo syni sam-
an, þá Alek Klang og Alex Klang.
Útförin fer fram frá Grensás-
kirkju í dag, 18. ágúst 2022,
klukkan 14.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
Óli, líkt og hann var kallaður í
daglegu tali, er farinn á vit feðra
sinna. Veikindi eiga það til að gera
ekki boð á undan sér, eins og
raunin var í tilfelli Óla bróður. Óli
veiktist í nóvember á síðasta ári.
Takmörkun á heimsóknum vegna
Covid gerði það erfitt að heim-
sækja hann, en þær fáu stundir
sem við náðum saman eru mér af-
ar dýrmætar.
Óli var bjartsýnn að eðlisfari,
hélt alltaf í vonina að ná bata og
komast til fyrra starfa. En þrátt
fyrir hans sterka vilja og löngun
var það ekki í boði hjá þeim sem
æðri eru og ráða för. Eftir átta
mánaða erfiða sjúkrahúsvist kom
kallið í ferðina löngu.
Óli sleit barnsskónum á Sel-
fossi, lauk skólaskyldu og fór
snemma að vinna fyrir sér, fyrst í
sveit í Meðalholtum í Gaulverja-
hreppi, síðan til sjós 16 ára gam-
all, sjálfsagt var það frelsið og að
ráða sér sjálfur sem gerði að hann
fór út í lífið svo ungur.
Óli bróðir var elstur af okkur
ellefu alsystkinum, einnig átti
hann tvær hálfsystur. Man að
mamma sagði oft „það ólgar í hon-
um sjómannsblóðið“, hann sækir
það í móðurættina.
Óli varð fljótt eftirsóttur vinnu-
kraftur til sjós. Hann byrjaði sinn
sjómannsferil á Stapafellinu, sem
var olíuflutningaskip. Seinna fór
hann á millilandaskip, sigldi um
öll heimsins höf og líkaði vel. Óli
kom aldrei tómhentur heim til
stórfjölskyldunnar á Austurvegi
33 og færði heimilinu gjafir stórar
sem smáar, þannig var Óli stóri
bróðir.
Óli var sjómaður dáðadrengur,
tók oft þátt í stakkasundi á sjó-
mannadaginn og vann sér inn
fjöldann allan af verðlaunapen-
ingum.
Óli fór ekki varhluta af hættum
sjómennskunnar, hann slasaðist
tvívegis illa; 1964 um borð í Stapa-
felli og seinna skiptið um borð í
togaranum Viðey 1990 og barðist
hart fyrir úrbótum á öryggi sjó-
manna svo fleiri þyrftu ekki að
slasast á þennan hátt.
Óli var sterkur, metnaðarfull-
ur, þrekmikill og harður af sér í
vinnu, hlífði sér hvergi.
Gæska hans var ótakmörkuð,
var einstaklega gjafmildur og gat
ekkert aumt séð. Óli var fyrstur
manna til að opna veskið sitt, ör-
læti hans og gjafmildi breyttist
ekki eftir að hann fór sjálfur að
búa.
En lífið var ekki hindrunar-
laust hjá Óla bróður, sá tími kom
sem hann höndlaði ekki raunveru-
leikann. Hann hallaði sér að
Bakkusi en leitaði sér svo hjálpar
og sagði skilið við Bakkus.
Óli sneri sér að útivist, ferðað-
ist, málaði og stundaði stangveiði
svo fátt eitt sé nefnt, ferðaðist
með Ferðafélagi Íslands og einnig
erlendis. Á ferðalögum erlendis
var hann vanur að skrifa mömmu
bréf og upplýsa hana um hagi sína
á erlendri grund og spyrja frétta
af fjölskyldunni.
Mörg eru minningabrotin sem
ég á í hugskoti mínu um hann
stóra bróður minn og ætla ég að
nefna eina litla og skemmtilega
minningu. Þá er ég farin að búa
norður á Ströndum. Óli boðaði
komu sína til okkar hjónanna,
hann var glaður og svolítið kíminn
á svip er hann steig út úr bílnum,
opnaði afturdyrnar á bílnum og
dró út lítinn hvolp og sagði: „Jóna,
ég kom með hvolp handa þér! Ég
kom við á einum sveitabænum á
leiðinni, þú verður að eiga hund
fyrst þú býrð í sveit!“ sagði hann.
Þetta er ein lítil saga af mörgum
sem ég á og dýrmætt að eiga.
Óli starfaði sem leigubilstjóri
hjá BSR, átti sinn eigin bíl og var
búinn að starfa sem leigubilstjóri
til fjölda ára. Þess á milli var hann
í Taílandi hjá fjölskyldu sinni, þar
sem hann á eiginkonu og tvo syni.
Með harm í hjarta kveð ég þig
elsku stóri bróðir.
Ég á eftir að sakna þess að
hitta þig ekki á Reykjavíkurflug-
velli eins og við gerðum oft síðast-
liðin ár. Það var orðinn hluti af lífi
mínu að skima eftir þér á bílaplan-
inu er ég var þar á ferð og áttum
við alltaf gott spjall saman. Þú
hafðir ekkert breyst, alltaf var
hugur þinn hjá okkur systkinum
og spurðir þú alltaf frétta af fjöl-
skyldunni minni og um hagi henn-
ar og líðan.
Þín systir,
Jóna Ingibjörg
Bjarnadóttir.
Ólafur Bjarnason
✝
Albert Júlíus
Sigurðsson
fæddist á Hring-
braut 9 í Hafn-
arfirði 5. maí 1951.
Hann lést á líknar-
deild Landspítal-
ans í Kópavogi 11.
ágúst 2022.
Foreldrar hans
voru Sigurður
Kristinsson mál-
arameistari frá
Hafnarfirði, f. 27.8. 1922, d.
4.9. 2005, og Anna Dagmar
Daníelsdóttir saumakona og
húsmóðir, f. 4.12. 1925, d. 24.3.
1922.
Systkini Alberts eru María
Kristín, f. 8.2. 1947, Dagný
Bergvins, f. 1.6. 1948, Kolbrún
Jóhanna, f. 20.12. 1949, d. 11.1.
2017, Daníel, f. 18.7. 1952, Haf-
dís, f. 9.10. 1954, og Hjördís
Anna, f. 10.8. 1959.
Albert gekk í hjónaband
hinn 9. október 1972 með Vil-
helmínu Sigríði Ólafsdóttur
hann mikinn áhuga á aksturs-
íþróttum og var m.a. meðal
stofnfélaga í kvartmíluklúbbi
Íslands.
Í janúar 1976 flutti hann
með fjölskyldunni til Odense í
Danmörku til að hefja tveggja
ára nám við Fyns kunstskole til
að mennta sig meira í mál-
araiðn. Þar kynntist hann for-
vörslu á málverkum en til að
komast inn í það nám þurfti
stúdentspróf. Fjölskyldan flutti
því til Kaupmannahafnar þar
sem hann lauk stúdentsprófi á
þremur árum. Haustið 1982
hóf hann nám í Konunglega
danska listaháskólanum í
Kaupmannahöfn í forvörslu.
Albert flutti til Íslands sum-
arið 1986 og bjó í Hafnarfirði
eftir það. Eftir að hann fluttist
heim starfaði hann sem mál-
arameistari en einnig var hann
atkvæðamikill í félagsstarfi
Hauka í handboltanum þar sem
hann missti sjaldan af leik í
meistaraflokki karla og
kvenna og var hann sæmdur
silfurstjörnu félagsins á síðasta
ári en hún er veitt fyrir frá-
bært starf í þágu félagsins.
Útförin fer fram frá Frí-
kirkjunni í Hafnarfirði í dag,
18. ágúst 2022, klukkan 13.
fjármálastjóra frá
Reykjavík, f. 8.8.
1951. Þau skildu.
Foreldrar hennar
voru Ólafur Pálmi
Erlendsson, f. 27.7.
1924, d. 28.5. 1981,
og Magnea Dag-
mar Gunnlaugs-
dóttir, f. 25.6.
1930, d. 16.4. 1997.
Börn Alberts og
Vilhelmínu eru: 1)
Davíð Freyr, f. 18.9. 1973,
maki Tinna Þorvaldsdóttir, f.
9.9. 1978, þau eiga fjögur börn,
Ísabellu Ösp, Börk Elí, Anítu
Eik og Birki Leó. 2) María, f.
16.6. 1978, maki Ólafur Guð-
björnsson, f. 19.12. 1975, þau
skildu. Þau eiga tvö börn,
Berglindi og Elísabetu Freyju.
Albert ólst upp í Hafnar-
firði, var í Kató, Lækjarskóla
og síðan Flensborg. Hóf síðan
nám í Iðnskólanum og lauk
sveinsprófi í málaraiðn árið
1972. Á þessum árum hafði
Alli ólst upp á Hringbraut 9 í
Hafnarfirði. Hann fæddist á
Hringbrautinni og má segja að
hann hafi búið þar nánast alla tíð,
því þegar hann hóf búskap með
konu og börnum keypti hann
neðri hæðina í húsinu.
Hamarinn var aðalleiksvæðið
okkar á þessum tíma, þar hitt-
umst við krakkarnir í hverfinu í
alls konar leikjum. Hann brallaði
margt sem ungur drengur með
bróður sínum og vinum, það var
aldrei lognmolla þar sem þeir
voru.
Alli gekk í skátahreyfinguna
Hraunbúa og var farið í margar
útilegur og þar fékk hann útrás í
alls konar verkefnum.
Alli fór í sveit að Gerðum í
Gaulverjabæjarhreppi þegar
hann var lítill drengur.
Hann hafði mikinn áhuga á
bílum og fóru mörg kvöldin í að
lagfæra jeppann til að geta tekið
þátt í keppnum og sandspyrnum,
þar naut hann sín vel. Oft var
fjölmenni í bílskúrnum á Hring-
brautinni, miklar pælingar í
gangi með flækjur, upphækkanir
og hvernig mætti hækka í púst-
inu svo allir heyrðu vel í bílnum
þegar ekið var um götur bæj-
arins. Hann var einn af þeim sem
stofnuðu Kvartmíluklúbbinn og
vann ötullega að því að koma
honum á fót.
Alli stundaði málaraiðn hjá
pabba (Sigurði Kristinssyni) og
kom þar Straumsvík mikið við
sögu, pabbi sá um alla málning-
arvinnu á staðnum og þá voru
körfubílar og önnur stór farar-
tæki notuð í verkið.
Hann fór síðan í diplómanám í
Óðinsvéum í Danmörku, síðan í
Konunglega listaháskólann og
lærði forvörslu, eftir heimkomu
starfaði hann sem sjálfstæður
málarameistari.
Alli var Haukamaður fram í
fingurgóma. Hann starfaði mikið
innan félagins í mörg ár. Mætti á
alla leiki og lifði sig inn í hvern
leikinn á fætur öðrum. Hann var
sæmdur silfurstjörnu Hauka ár-
ið 2021 og hafði áður fengið gull-
pening og silfurpening félagsins.
Hann fékk heilablóðfall árið
2017 og átti hann eftir það erfitt
með ýmsa hluti varðandi daglegt
líf, fór í endurhæfingu og náði
þar góðum árangri.
Alli giftist Vilhelmínu Ólafs-
dóttur, þau slitu samvistir. Eign-
uðust þau tvö börn, Davíð og
Maríu.
Alli átti sex barnabörn sem
hann var mjög stoltur af.
En núna í sumar hallaði und-
an fæti og barðist hann hetju-
lega við þann vágest sem
krabbamein er.
Nú er komið að kveðjustund
elsku Alli okkar, við vitum að
okkar nánustu ættingjar hafa
tekið þér opnum örmum í Sum-
arlandinu.
Innilegar samúðarkveðjur til
ykkar elsku María, Davíð og fjöl-
skyldur.
Megi góður guð geyma þig
elsku bróðir.
Þín systkini,
María, Dagný, Daníel,
Hafdís og Hjördís.
Albert lést hinn 11. ágúst á
líknardeildinni í Kópavogi eftir
stutta sjúkrahúslegu. Þótt leiðir
okkar hafi skilið á ég margar
góðar minningar frá þeim 16 ár-
um sem við vorum saman.
Jeppaferðir um landið með góð-
um vinum, kvartmílan og tor-
færukeppnir áttu hug hans allan
og það var alltaf gaman í þessum
ferðum. Bílskúrinn á Hring-
brautinni var alltaf fullur af vin-
um, ýmist við bílaviðgerðir eða
spjall. Við Albert eignuðumst tvö
yndisleg börn saman sem nú
hafa gefið okkur sex barnabörn
sem eru gullmolarnir mínir í
dag. Það verð ég honum ævin-
lega þakklát fyrir.
Ég sendi mínar innilegustu
samúðarkveðjur til fjölskyldu
hans.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
(V. Briem)
Vilhelmína.
Albert Júlíus
Sigurðsson
✝
Björgvin Alex-
andersson
fæddist á Suður-
eyri við Súganda-
fjörð 17. septem-
ber 1923. Hann
lést á Landspítal-
anum í Fossvogi
29. júlí 2022 eftir
skammvinn veik-
indi.
Foreldrar
Björgvins voru Al-
exander Jóhannsson, sjómaður
og smiður, f. 30.10. 1892, d.
29.11. 1979, og Margrét Sig-
urðardóttir húsfrú, f. 10.2.
1899, en hún lést árið 1943 um
aldur fram. Alsystkini Björg-
vins eru Sigurður Kristján, f.
25. nóv. 1920, d. 23. okt. 2007,
Marvin, f. 12. júní 1922, d. 24.
maí 1923, Guðmunda Berta
Bjarney, f. 11. mars 1926, d.
17. okt. 1999, og Jóhann, f. 14.
okt. 1934, d. 30. mars 2018.
Samfeðra systkin voru Mik-
kalína María, f. 18. mars 1914,
d. 29. sept. 2001, Jónína Krist-
ín, f. 2. apríl 1915, d. 5. júlí
2003, og Berta Guðný, f. 19.
aldar. Björgvin var afar náinn
föður sínum og afa og varði
miklum tíma með þeim við
smíðar og önnur störf sem
þeir sinntu. Hann vann ýmis
störf sem til féllu, var um hríð
á sjó en það átti þó lítið við
hann og honum leið betur í
landi. Þegar hann var 19 ára
gamall fékk hann berkla sem
þá voru hér landlægir. Björg-
vin fór af þeim sökum suður á
berklahælið á Vifilsstöðum.
Þar dvaldi hann af og til á
annan áratug, náði hann síðan
fullri heilsu. Hann fann ástina
er hann kynntist starfsstúlku á
Vífilsstöðum, henni Hrefnu,
þau giftu sig árið 1962. Þau
byrjuðu að búa á Álfhólfsveg-
inum hjá systur Björgvins, þar
voru þau þangað til þau fluttu
í íbúð sína í Ljósheimunum þar
sem þau voru fram á síðasta
dag.
Björgvin vann um tíma í
Keflavík í beitingu, fór síðan
ásamt bróður sínum að vinna
uppi á velli með kananum.
Lengst af vann hann hjá Agli
Vilhjálmssyni við afgreiðslu
bílavarahluta, þegar sú versl-
un lagði upp laupana þá lauk
hann starfsævinni hjá Skelj-
ungi.
Útför Björgvins fer fram í
Guðríðarkirkju, Grafarholti, í
dag, 18. ágúst 2022, kl. 13.
ágúst 1916, d. 27.
mars 1917. Björg-
vin er síðastur
sinna systkina til
að kveðja.
Eiginkona
Björgvins var
Hrefna Jóhanns-
dóttir frá Bakka-
gerði í Jökuls-
árhlíð, f. 2. júlí
1936, d. 5. nóv-
ember 1983, langt
fyrir aldur fram. Þau eign-
uðust fjögur börn: andvana
dreng, f. 16. maí 1962; Jóhann
Þór, f. 22. september 1964;
Söndru Margréti, f. 17. ágúst
1969, og Önnu Rós, f. 13. sept-
ember 1977.
Björgvin ólst upp við gott
atlæti og ástríki á Suðureyri
sem þá var býsna innilokað og
einangrað þorp en mannlíf
gott og fólk dró ekki af sér í
lífsbaráttunni. Æskan og ung-
lingsárin liðu við skólagöngu,
leik og störf og víst er að ekki
hafa alltaf verið skýr skil þar
á milli í íslensku sjávarþorpi á
þriðja og fjórða áratug síðustu
Í dag kveðjum við ástkæran
föður minn, Björgvin Alexand-
ersson. Þessi hetja náði næstum
að fagna 99 ára afmæli sínu. Frá
því ég man eftir mér var ég al-
gjör pabbastelpa. Man eftir að
hafa beðið eftir honum uppi í
brekku til að sýna hvað ég væri
orðin góð á skíðum. Fimm eða
sex ára fékk ég „lánaðan“ bjór
sem pabbi hafði fengið gefins að
utan, tók hann upp í brekku og
leyfði krökkunum að smakka
með mér; agalegt sport, en árin
urðu nokkur í næsta bjór.
Pabbi var alltaf mikill reglu-
maður, hvorki reykti né drakk,
og var duglegur að hreyfa sig
alla tíð, göngutúrar alla daga
meðan hann gat. Hann elskaði
að dansa, þau mamma fóru í Ár-
tún og Glæsibæ og fleiri staði,
þegar hún féll frá hélt hann
áfram að dansa, held að það hafi
lyft aðeins andanum á þessum
tíma.
Þegar afi flutti suður á Hrafn-
istu fórum við alltaf saman fyrir
kvöldmat í heimsókn. Pabbi var
mjög duglegur að sinna afa á
Hrafnistu, þangað var gaman að
koma, fá sögur frá afa og ná að
kynnast honum þannig að þessar
stundir voru ómetanlegar. 1983
stendur hann uppi einstæður
faðir með þrjú börn, fyrst á eftir
féllust honum hendur, verkefnið
væri of stórt, en eftir samtöl var
ákveðið að fjölskyldunni yrði
haldið saman og allt gert til að
það gengi. Mikið vorum við
þakklát að þetta gekk eftir.
Pabbi vann lengi hjá Agli Vil-
hjálmssyni, hann var mjög stolt-
ur af vinnunni sinni, hann hafði
fengið tækifæri eftir að hafa ver-
ið á Vífilsstöðum, þeir sem höfðu
verið þar áttu oft erfitt með að fá
vinnu. En hann kemur þarna
inn, reglumaðurinn sem hann
var gat hann unnið sig upp, það
þótti gott að hafa hann frammi í
búð að selja varahluti því hinir
voru kannski ekki alltaf jafn-
þurrir. Egill sagði síðar að pabbi
hefði verið einn hans allra besti
starfsmaður og alltaf hægt að
stóla á hann. Pabbi kunni alltaf
vel að meta að Egill gerði sér lít-
ið fyrir og gerðist ábyrgðarmað-
ur að láni sem pabbi þurfti til að
geta keypt sinn fyrsta bíl, Mosk-
víts, hann var honum alltaf þakk-
látur fyrir allan hans stuðning.
Pabbi elskaði bílana sína og
fór mjög vel með þá, það vel að
þeir sem keyptu af honum fengu
hann nánast eins og úr umboð-
inu. Eitt af mínum fyrstu verk-
um í handavinnu í skólanum var
að sauma út púða með mynd af
bíl og bílnúmerinu hans, púðinn
fékk heiðurspláss.
Þótt pabbi færi sjaldan vestur
var taugin vestur alltaf sterk,
hann sá alltaf eftir að hafa tapað
vestfirskunni þegar hann kom
suður, hefði viljað halda betur í
þessar hefðir.
Alla tíð var minni hans með
yfirburðum gott, mundi allar
dagsetningar og viðburði, hálf-
gerður límheili. Hann viðhélt
þessu með því að glíma við orða-
leikinn í Mogganum alla daga.
Hann elskaði líka allar hæfi-
leikakeppnir, s.s. Voice og BGT,
einnig var hann vel inni í enska
boltanum, fylgdi Chelsea og var
með öll nöfn leikmanna á hreinu.
Nú er komið að lokum þessa
kafla elsku pabbi, við hittumst
seinna og höldum áfram spjall-
inu. Efast ekki um að mamma
hafi tekið fagnandi á móti þér.
Takk fyrir allt sem þú gafst mér
og allan þinn tíma. Elska þig um
alla tíð, þangað til næst. Kveðja,
Sandra.
Björgvin
Alexandersson
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512