Morgunblaðið - 25.08.2022, Síða 40

40 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 25. ÁGÚST 2022
✝
Grétar Sam-
úelsson húsa-
smíðameistari
fæddist 19. janúar
1942 í Reykjavík.
Hann lést á Land-
spítalanum 5. júlí
2022.
Foreldrar hans
voru hjónin Sig-
ríður Sigurð-
ardóttir, f. 25.8.
1917, d. 20.6.
2002, og Samúel Kristinn Sig-
urðsson, f. 19.9. 1909, d. 11.8.
1973. Grétar ólst upp frá
tveggja ára aldri hjá Jóni
Jónssyni, f. 23.9. 1883, d. 21.7.
1951, og dóttur hans Ólafíu
Svandísi Jónsdóttur, f. 4.12.
1917, d. 14.8. 2000.
Albróðir Grétars var Hörð-
ur, f. 28.11. 1940, d. 13.4. 1941.
Sammæðra systkini Grétars:
Sigurður Ólafur Stefánsson,
Anný Louise Guðmundsdóttir,
Guðrún Júlía Cebrian Lopez,
og eftir það í gagnfræðaskóla
verknáms. Hann lauk sveins-
prófi í húsasmíði 1968 og
meistaraprófi 1978.
Hann var áhugamaður um
íþróttir, mikill Valsari og
Manchester United-maður.
Stundaði handbolta með Val
og fótbolta með Víkingi auk
þess að hafa ungur að árum
stofnað fótboltaliðið Þresti.
Grétar var mikill söngmað-
ur og bassi og söng í ýmsum
kórum. Lengst var hann í
Karlakórnum Fóstbræðrum
eða frá árinu 1966 og til
dánardags.
Grétar vann við almennar
húsasmíðar til ársins 1975 en
þá hóf hann störf hjá Krist-
jáni Siggeirssyni hf. við
húsgagnasmíði og vann þar til
ársins 1983. Eftir það hóf
hann störf hjá Húsasmiðjunni
hf. þar til hann fór á eftir-
laun.
Útför Grétars fer fram frá
Seljakirkju í dag, 25. ágúst
2022, klukkan 13.
Streymi:
https://tinyurl.com/mwyjf2ts
Ingibjörg Krist-
jánsdóttir, Hjört-
ur Kristjánsson
og Guðmundína
Kristjánsdóttir.
Samfeðra systk-
ini: Ólafur Þor-
steinn, Sigurður,
Ingi Gunnar og
Óskar Rúnar.
Grétar giftist
hinn 11.9. 1965
eftirlifandi eigin-
konu sinni, Þóru Þórisdóttur
frá Reykholti, f. 8.2. 1944.
Börn þeirra eru: 1) Ólafía
Svandís, f. 13.5. 1965, maki
Sigmar Knútsson, börn þeirra
a) Þóra Björg, b) Ísak Snær, c)
Sóley Dögg og hálfbróðir d)
Rúnar Már. 2) Vilhjálmur Þór,
f. 12.7. 1966. 3) Grétar Þór, f.
5.8. 1971, maki Íris Jensen,
börn þeirra a) Daníel, b) Phil-
ip og c) Embla Mist.
Grétar ólst upp í Reykjavík.
Hann gekk í Laugarnesskóla
Elsku tengdapabbi.
Það er sárt að vera að skrifa
þetta. En þrátt fyrir mikil og erfið
veikindi þá veit ég að svona er líf-
ið. Við fæðumst og síðan deyjum
við.
Þú tókst mér með opnum örm-
um, alveg frá fyrsta degi, þegar
ég kom inn í fjölskylduna þína. Ég
er svo heppin að eiga upptökuna
þar sem þú söngst til mín svo ein-
staklega fallega í brúðkaupi okkar
Grétars Þórs. Ég minnist með svo
mikilli hlýju og þakklæti allra
stundanna okkar. Mikið gátum
við hlegið en hlátur þinn var svo
hár og smitandi. Eins varst þú
alltaf til í spjall og sýndir öllum
innilegan og einlægan áhuga.
Þú varst alltaf tilbúinn til að
koma og hjálpa okkur, enda ótrú-
lega fær og nákvæmur. Þú varst
húsasmíðameistari af gamla skól-
anum og þeir gerast ekki betri.
Þegar við Grétar Þór vorum að
hamast í húsinu okkar á kvöldin
þá vildir þú alltaf koma og sjá
hvort við værum að gera þetta
rétt og vel. Svo sagðir þú okkur til
við það sem við kunnum ekki og
kendir okkur. En skemmtilegustu
stundirnar voru alltaf í janúar
þegar hann Philip okkar á afmæli.
Þá voru handboltamót og þau
voru hávær og skemmtileg. Það
var mikið blótað og öskrað á sjón-
varpið. Þú lifðir þig svo inn í bolt-
ann og hafðir óskaplega gaman af.
En boltaíþróttir voru ekki það
eina sem þú hafðir mikinn áhuga
á. Pólitíkin var líka eitt þitt aðal-
áhugamál. Þú varst svo einstak-
lega blár og ég skil ekki af hverju
Sjálfstæðisflokkurinn er ekki fyr-
ir löngu búinn að gera þig að heið-
ursfélaga. En við gátum rökrætt
stjórnmálin mikið fram og til
baka. Þú lést samt ekki segjast,
varst alltaf fastur á þínu og hagg-
aðist hvergi. Ég var síðan oft
skömmuð fyrir að æsa þig upp
með skoðunum mínum en alltaf
kvaddirðu mig blíðlega og sagðir
„vertu bless ljúfan“.
Það eru svo margar minningar
sem munu hlýja mér í hjarta þeg-
ar ég hugsa um þig. Og í hvert
sinn sem ég sé skútu sigla þá mun
ég hugsa um þig en þú varst alltaf
svo montinn af skútunni, henni
Lukku þinni.
Þín tengdadóttir,
Íris Jensen.
Við systkinin höfum verið rík
að öfum og ömmum í gegnum
bernskuárin og langt fram á full-
orðinsaldur. Þau hafa verið órjúf-
anlegur partur af okkar lífi og
veruleiki án þeirra aldrei komið til
greina, þrátt fyrir að vita innst
inni að tíminn kallar alla til sín að
lokum. Þar sem móðuramma okk-
ar og –afi hafa ávallt búið í innan
við fimm mínútna göngufæri hafa
heimsóknir til þeirra eftir skóla
og gisting um helgar tíðkast frá
því við munum eftir okkur og gera
enn. Amma Þóra og afi Grétar –
þessi orð áttu og eiga heima sam-
an í einni setningu. Svo kom að því
að þú kvaddir okkur, elskulegi afi
okkar, afi Grétar. Þrátt fyrir að
hafa verið svo heppin að eiga þig
að langt fram á fullorðinsár finnst
okkur þetta gerast alltof snemma.
Í minningunni varstu ávallt bros-
andi og hlæjandi (nema ef stjórn-
mál eða landsleikir voru til um-
ræðu, þá gat nú hvesst). Þú varst
maður sem varst svo stoltur af
börnum þínum og barnabörnum
að það var næstum vandræðalegt
(það varð það að sjálfsögðu aldrei,
bara næstum).
Þegar við systkinin ræddumst
við stuttu eftir fráfall þitt var eitt
atriði sem við nefndum öll. Þú
heilsaðir okkur ætíð með sama
hætti: „Nei halló elsku ljúfan mín/
ljúfurinn minn! Hvað segir þú
gott?!“ og hafðir þann hátt á að
geta látið okkur líða eins og við
værum mikilvægasta manneskjan
í lífi þínu. Það kom fyrir að þú
gast gert fólkið í kringum þig grá-
hært með vitleysunni sem þér
datt í hug að spinna saman, en það
var allt gert til að kæta og fá aðra
til að hlæja. Einnig var enginn
betri liðsfélagi en þú til að hafa
sér við hlið ef löngun í ís eða eitt-
hvað gott með kaffinu lét á sér
kræla. Þú gerðir þér meira að
segja far um að vera með grænt
og rautt ópal í bílnum þínum ef
það skyldi koma fyrir að þú
keyrðir okkur eitthvað (sem var
ósjaldan), eingöngu af því þú viss-
ir að okkur fannst græna ópalið
betra en það rauða, sem þú kaust
heldur sjálfur. Harðduglegur,
hlýr, kátur, glaður, ákveðinn og
þrjóskur tækjadellumaður sem
gerðir allt fyrir barnabörnin þín –
þannig minnumst við þín elsku afi.
Lýsandi fyrir þann mann sem
þú hafðir að geyma er þegar við
ásamt vinahópi höfðum ákveðið
að fara að sjá hryllingsmynd í
kvikmyndahúsi einu. Þú varst
sem fyrr tilbúinn til að skutla
hópnum, en þegar á áfangastað
var komið var okkur ekki hleypt
inn vegna aldurs. Í stað þess að
segja daginn ónýtan og skutla
okkur einfaldlega heim, þá lagðir
þú bílnum, keyptir þér sjálfur
miða og fylgdir okkur á myndina
(og skemmtir þér konunglega ef
minnið svíkur ekki). Þannig mað-
ur varst þú, elsku afi. Það er
óraunverulegt til þess að hugsa að
við munum aldrei heyra þig heilsa
okkur með þínum kunnuglega
hætti, að þú sért ekki lengur með-
al fjölskyldunnar sem þér þótti
skara fram úr öllum öðrum. Það
er huggun harmi gegn að vita að
þú ert kominn á betri stað þar
sem þér líður loksins vel og getur
sýslað við allt það sem þér þótti
ávallt skemmtilegast en við eigum
eftir að sakna þín alla okkar ævi
því það var bara einn afi Grétar og
þú varst sá allra besti.
Þín ævarandi og þakklátu
barnabörn,
Þóra Björg Sigmarsdóttir,
Ísak Snær Sigmarsson,
Sóley Dögg Sigmarsdóttir.
Elsku afi Grétar.
Það er svo sárt að þú sért far-
inn frá okkur. Þú varst besti vinur
okkar systkina, alltaf svo glaður
og hlýr. Þú hughreystir okkur ef
eitthvað bjátaði á og varst mann-
eskjan sem við leituðum mikið til.
Sannkallaður klettur í okkar lífi
sem gott var að geta treyst á.
Í okkar augum varstu rokk-
stjarnan sem hlustaðir á Ozzy,
íþróttahetjan sem æfðir fótbolta
og ballett og bassinn með fallegu
söngröddina í Fóstbræðrum.
Að alast upp með þig og ömmu
í fimm mínútna fjarlægð gerði
samband okkar ómetanlegt. Allar
þær minningar sem við eigum
með ykkur í dag eru dýrmætar og
við geymum þær djúpt í hjörtum
okkar.
Oft, þegar við gleymdum hús-
lyklum og vorum læst úti eftir
skóla, var það fyrsta sem við gerð-
um að rölta heim til þín og ömmu
þar sem við vissum að vel yrði tek-
ið á móti okkur með opnum faðmi
og auðvitað einhverju gotteríi.
Við barnabörnin vorum vel upp
alin af þér og ömmu. Þú kenndir
okkur að meta góða tónlist, mann-
ganginn í skák og hvernig skyldi
sjúga beinmerginn af bestu lyst,
eins og gert var í sveitinni. Nú eða
hvernig ætti að hvetja lið sitt í
íþróttum til dáða með tilheyrandi
öskrum og látum.
Samband ykkar ömmu var svo
einstakt og fallegt. Þið ferðuðust
um heiminn saman og höfðuð allt-
af eitthvað fyrir stafni. Ef það
voru ekki ferðalögin, kóræfing-
arnar eða íþróttaáhorfið, þá
fannstu þér alltaf eitthvað að
brasa eins og að safna pistlum og
myndum úr Fréttablaðinu og
setja í möppur sem síðan fylltu
geymsluna.
Þú varst með hjarta úr gulli og
góðmennskan engri lík. Þú varst
alltaf tilbúinn að gera allt fyrir
okkur barnabörnin. Lífsgleðin þín
og húmor voru smitandi. Þú varst
alltaf svo glaður, jákvæður og
stutt í brosið sem fyllti herbergið
þrátt fyrir erfið veikindi. Þvílík
forréttindi sem það eru að geta
kallað þig afa, vin og ekki síst fyr-
irmynd.
Við söknum þín svo mikið afi –
en á sama tíma kunnum við mikið
að meta hvað þú kenndir okkur að
elska lífið og taka því með brosi á
vör. Því munum við halda áfram,
með þig í hjörtum okkar.
Daníel, Philip og
Embla Mist.
Það er með miklum hlýhug sem
ég kveð Grétar Samúelsson.
Mamma og Þóra systir hennar,
eftirlifandi eiginkona Grétars,
voru mjög samrýndar og pabbi og
Grétar góðir vinir. Mér hefur eig-
inlega alltaf fundist við öll vera ein
stór fjölskylda og Grétar vera
frændi minn. Þegar við systurnar
og Svandís, Villi og Grétar Þór,
börn Þóru og Grétars, vorum
yngri vorum við oft saman í Reyk-
holti í Borgarfirði þar sem Lulla
amma og Þórir afi okkar áttu
heima. Ég á margar góðar minn-
ingar frá þessum tíma. Rauði
þráðurinn í þessum minningum er
samheldni, samvinna og notaleg-
ar samverustundir. Það voru oft
margir sem röðuðu sér í kringum
matarborðið og seinnipartinn var
setið saman yfir kaffi, kleinum og
pönnukökum og rætt um ýmis
málefni. Þessi nálægð hélt áfram í
Reykjavík þar sem við bjuggum
öll á Háaleitisbrautinni og stutt á
milli. Við krakkarnir lékum okkur
mikið saman úti og inni og pabbi
og mamma og Þóra og Grétar
hjálpuðust við að líta eftir okkur
grislingunum. Eftir þetta fluttum
við í Fossvoginn og Þóra og Grét-
ar í Breiðholtið. Þrátt fyrir að búa
ekki lengur í sama hverfi hélt
samgangurinn áfram sem og sam-
eiginleg ferðalög og góðar sam-
verustundir. Grétar og Þóru kíktu
oft til mömmu og pabba í kaffi á
föstudagseftirmiðdögum eftir að
þau voru búin að vinna. Þar var
rætt um margvísleg málefni yfir
kaffi og vínarbrauði og oft hækk-
aði rómurinn þegar rætt var um
stjórnmál en alltaf í góðu þótt
skoðanirnar væru ekki endilega
þær sömu. Alltaf var stutt í grín
og glens og Grétar var með sér-
staklega smitandi hlátur og stutt í
bros og gamansemi. Ég á líka
góðar minningar frá jólunum en
þá var sameiginleg laufa-
brauðsgerð (hjá Þóru og Grétari),
kökur og heitt kakó (hjá Lólu
systur mömmu og Þóru, og
Hadda manninum hennar) og ára-
mótapartí (hjá mömmu og pabba)
sem hafa nú færst til okkar
frændsystkinanna í næstu kyn-
slóð. Mér er það líka minnisstætt
að Grétar, sem var lærður smiður,
smíðaði handa mér fallegan kistil
fyrir skátadótið mitt þegar ég var
í skátunum. Ég á enn þennan
græna kistil og held mikið upp á
hann. Grétar var alltaf einstak-
lega hjálpsamur og hlýr og tilbú-
inn að rétta fram aðstoð.
Þegar hringvegurinn í kring
um landið var opnaður árið 1974
fórum við öll ásamt Lullu ömmu
hringinn um landið. Ferðalagið
tók tvær vikur og var gist í tjöld-
um á flestum stöðum, farið út í
Papey og margt skemmtilegt
brallað. Við eigum öll góðar minn-
ingar frá þessu ferðalagi.
Þegar Grétar og Þóra og
mamma og pabbi urðu eldri voru
þau dugleg að ferðast saman til
útlanda og oft líka með Lólu og
Hadda. Ég man sérstaklega eftir
ferðalagi til Flórída þar sem við
mamma og pabbi og Grétar og
Þóra vorum saman í húsi með
sundlaug og neti til að halda flug-
unum í burtu. Grétar, sem elskaði
sólina, settist oft í sólbað fyrir ut-
an netið svo hann fengi nú „alla
sólina“ eins og hann orðaði það.
Elsku Þóra, Svandís, Vilhjálm-
ur (Villi), Grétar Þór og fjölskyld-
ur, missir ykkar er mikil en minn-
ingarnar hlýja í sorginni.
Innilegar samúðarkveðjur til
ykkar allra.
Laufey Þóra Ámundadóttir
(Lulla).
Þriðjudaginn 5. júlí sl. lést
tengdafaðir minn, Grétar Sam-
úelsson, eftir baráttu við veikindi.
Mig langar að minnast hans og
þakka fyrir árin sem ég var hon-
um samferða. Grétar var 81 árs
þegar hann lést en hugur og vilji
stóðu til margra ára til viðbótar.
Grétar var Reykvíkingur og stolt-
ur af því að vera fæddur undir
danska kónginum. Grétar var al-
inn upp af Ólafíu Svandísi Jóns-
dóttur, Lóu, sem gekk honum í
móðurstað þegar Grétar var
tveggja ára. Það var Grétari mikil
gæfa að alast upp hjá Lóu og
eignast þá stóru fjölskyldu sem
stóð að baki henni og var honum
afar kær. Grétar eignaðist líka
sterka og nána fjölskyldu í gegn-
um Þóru tengdamóður mína sem
var fjölskylda hennar í Reykholti í
Borgarfirði.
Ég kynntist Grétari og Þóru
haustið 1986 þegar við Svandís
kynntumst. Það var kvíðablandin
stund að koma þangað í fyrsta
skiptið en ég fann strax það kær-
leiksríka viðmót sem alltaf tók á
móti mér og syni mínum Rúnari
Má þegar við komum þar. Grétar
fylgdist vel með og hafði áhuga og
skoðanir á flestu sem var á döfinni
í þjóðfélaginu, hafði alltaf nóg að
sýsla og hafði endalaust gaman af
lífinu. Grétar var fjölskyldumað-
ur, eiginmaður, faðir, alúðlegur
og natinn afi við barnabörnin sem
alltaf gátu leitað til hans, glaðvær
og hrókur alls fagnaðar í fjöl-
skylduboðum, gat talað við hvern
sem er um hvað sem var, greið-
vikinn, hjálplegur og gott að leita
til hvenær sem á þurfti að halda.
Grétar var mikill matmaður og
þótti maturinn frá æskuárunum
sérlega góður, s.s. þorramatur,
siginn og saltaður fiskur og kæst
skata. Þegar við Svandís vorum
að kynnast var mér og Rúnari oft
boðið í grill til Grétars og Þóru,
Grétar grillaði á kolagrilli í arn-
inum í stofunni því svo vel trekkti
arinninn að engin matarlykt
fannst í húsinu.
Grétar var lærður húsasmíða-
meistari og fagmaður fram í fing-
urgóma, nákvæmur og vandvirk-
ur og sannkallað snyrtimenni.
Hann byggði húsið á Seljabraut
64 yfir fjölskylduna og var vandað
til allra hluta þar. Áhugamálin
voru margvísleg en þau helstu
voru söngur af ýmsu tagi en fyrst
og fremst sem aðalbassi af lífi og
sál í Karlakórnum Fóstbræðrum
frá 1966 til æviloka, fótboltamað-
ur og Valsari frá unga aldri fyrir
lífstíð, Manchester United-mað-
ur, skútusiglari með æskuvinum
sínum til 70 ára, þeim Jóni Frí-
mann og Jóni Sveinssyni, og síð-
ast en ekki síst var hann sjálf-
stæðismaður.
Grétar hafði áhuga á öllum
íþróttum og íþróttakeppnum og
þá sérstaklega fótbolta og hand-
bolta og gat hann horft á upptök-
ur valdra leikja margsinnis. Grét-
ar var mikill bílaáhugamaður og
átti gamlan Ford Fairmount sem
hann hafði keypt sem fjölskyldu-
bíl 1980 og ekki selt aftur. Barna-
börnin nutu góðs af og fengu ófáa
ísbíltúrana með afa. Það er margs
að minnast, t.d. heimsóknar ykk-
ar Þóru til Danmerkur til okkar
Svandísar, Spánarferðanna,
hreindýraveiði og jólaboðanna.
Það er sárt að kveðja þig minn
kæri, ég veit að það verður vel
tekið á móti þér af öllu því góða
fólki sem á undan er gengið.
Elsku Þóra, ég votta þér, Svan-
dísi, Villa, Grétari og barnabörn-
unum mína dýpstu samúð.
Kær kveðja,
Sigmar Knútsson.
Mikið og fjölbreytt starf er
unnið í þeim mörgu félögum sem
eru starfandi hér á landi og erum
við hér svo heppin að okkur er
heimilt að stofna til félaga um öll
þau hugðarefni sem nöfnum tjáir
að nefna og er starfið í þeim að
mestu borið uppi af sjálfboðalið-
um. Þetta á einnig við um Karla-
kórinn Fóstbræður sem hefur
starfað frá 1916. Kórinn hefur átt
miklu einvalaliði á að skipa í söng
en einnig er varðar starf félagsins
sjálfs.
Mjög reyndi á kórmenn þegar
vinna hófst 1969 við að fullbyggja
félagsheimili kórsins en kórinn
fékk hæð sína uppsteypta með
samningi við byggingarfélag í
skiptum fyrir stærstan hluta lóð-
arinnar við Langholtsveg 109-111.
Eins og gefur að skilja reyndi
mest á iðnaðarmennina í kórnum,
sem hafði á að skipa miklu úrvali
smiða, múrara, málara, rafvirkja,
pípara o.fl. Þessir meistarar
stýrðu síðan stórum hópi
óbreyttra kórmanna.
Árið 1967 gengu í kórinn all-
margir söngmenn. Meðal þeirra
voru tveir trésmiðir sem áttu eftir
að vinna mikið og gott starf við
lokafrágang heimilisins en einnig
við ýmis félagsstörf. Þetta voru
þeir Hjörtur Magnússon, sem féll
frá í des. sl., og Grétar Sam-
úelsson, sem andaðist í byrjun júlí
og við kveðjum hér í dag. Þeir
höfðu báðir unnið sem smiðir hjá
öðrum Fóstbróður, Páli Jónssyni,
sem gekk í kórinn 1966. Var það
fyrir áeggjan hans að þeir sóttu
um inngöngu en Páll hafði heyrt
þá syngja. Hjartar minntumst við
við útför hans rétt fyrir síðustu
áramót.
Fyrstu árin söng Grétar 1.
bassa en var þar á rangri hillu því
hann var í raun 2. bassi. Hann
hafði djúpa, mjúka og mikla rödd
enda söng hann oft einsöng með
kórnum og minnumst við sérstak-
lega þegar hann söng „Ol’ Man
River“ eftir Gershwin en þar
reyndi mjög á getu hans sem
bassa. Árið 1984 var stofnaður
tvöfaldur kvartett innan kórsins,
sem kallaði sig Átta Fóstbræður,
og var Grétar valinn til að syngja
2. bassa.
Við minnumst Grétars ekki
bara sem afburða söngmanns
heldur líka sem ötuls félaga. Var
nokkur ár í húsnefnd en það var
sú nefnd sem reyndi hvað mest á
því þeir sáu um útleigu á heim-
ilinu. Þetta var ótrúlega mikil
vinna og naut Grétar mikillar að-
stoðar hjá eiginkonu sinni, Þóru
Þórisdóttur, t.d. við þrif. Þá sat
Grétar 10 ár í styrktarfélaga-
nefnd, þar af sex ár sem formað-
ur. Þetta er með þýðingarmeiri
nefndum því reksturinn er að
langmestu leyti byggður á sjálf-
aflafé og þar eru styrktarfélagar
mikilvægir. Grétar söng sinn síð-
asta konsert 2011 og söng hann
þar sina 44. tónleika. Eftir þetta
gekk hann til liðs við Gamla
Fóstbræður og héldum við því
áfram að njóta þess að eiga í
Grétar Samúelsson
Stapahrauni 5, Hafnarfirði
Sími: 565 9775
www.uth.is - uth@uth.is
Frímann
897 2468
Hálfdán
898 5765
Ólöf
898 3075
Kristín
699 0512
Sálm. 10.14
biblian.is
Þú gefur gaum að
mæðu og böli og
tekur það í hönd
þér. Hinn bágstaddi
felur þér málefni
sitt, þér sem hjálpar
munaðarlausum.