Þingtíðindi Alþýðusambands Íslands ... - 26.11.1984, Side 77

Nú er bygging þjónustuíbúða í einkaeign farin að ryðja sér mjög til rúms
og er ekki nema gott eitt um það að segja, að þeir sem hafa fjárhagslegt bol-
magn til að búa á eigin vegum geri það. En það er stór hópur sem ekki hefur
tök á að eignast eigin íbúðir og því er brýnt að vinna að lausn þess vanda.
Eitt sinn var samið um félagsmálapakka, sem innihélt byggingu 1200 íbúða
fyrir láglaunafólk. Það væri verðugt verkefni að semja við ríkisvaldið um
eins og 1-200 íbúðir á ári í nokkur ár fyrir gamalt fólk.
Raunar hafa fatlaðir og öryrkjar í mörgum tilfellum sömu hagsmuna að
gæta og aldraðir í húsnæðismálum og mætti því hugsa sér að leysa þeirra
húsnæðisvandamál með hliðstæðum hætti.
Það þarf að skoða það á hvern hátt lífeyrissjóðirnir og e. t. v. verkamanna-
bústaðakerfið gætu mætt þörfum þessa fólks.
Það hefur verið galli á okkar þjóðfélagi undanfarna áratugi hve mikið
hefur verið gert af því að flokka fólk eftir aldri og heilsufari, gamalt fólk
hér, fatlað fólk þar og börnin enn annars staðar, en þeir sem eru á starfsaldri
geta nokkurn veginn farið og verið eins og þeir vilja.
Það hlýmr að vera ákaflega mikið andlegt álag fyrir gamalt fólk að vera
safnað saman inn í einhver hús, innan um fjöldann af öðru gömlu fólki, og
búa við það að varla líði svo vika eða mánuður að einhver húsfélaginn falli
frá eða sé fluttur burt á sjúkrastofnun. Það er ekkert skrýtið þó fólki finnist
það vera í biðsal dauðans.
Það þarf að reyna að finna nýjar leiðir að því marki að tryggja gömlu fólki
viðunandi aðbúnað. T. d. mætti athuga hvort ekki væri raunhæfur möguleiki
að leggja þá kvöð á, þegar blokkarhverfi væru skipulögð, að íbúðir á jarð-
hæðum væru ætlaðar gömlu fólki og fötluðu. Ef skipulega væri að þessu
stáðið mætti byggja þjónustumiðstöðvar fyrir hvern blokkarkjarna, t. d. í
tengslum við heilsugæsustöðvar og aðra félagslega þjónustu.
Með þessu ynnist einkum það að viðkomandi fólk gæti verið í mun eðli-
legri tengslum við mannlífið en ella.
Drög að stefnumótun um málefni aldraðra
Það má öllum ljóst vera að skipulagi á málefnum aldraðra er mjög ábóta-
vant. Segja má að hvert byggðarlag hafi sínar eigin starfsreglur 1 þessum
málaflokki. Þó virðist ein regla hafa verið í gildi sem næst alls staðar. Það er
sú regla að aðskilja aldraða frá samfélaginu með sérstofnunum í stað þess að
gera ráð fyrir að aldraðir geti búið í óskiptu samfélagi og notið þjónustu eftir
þörfum hvers og eins.
75