Heimili og skóli - 01.08.1954, Blaðsíða 39

HEIMILI OG SKÓLI
83
Til
Snorra Sigfússonar,
námsstjóra
Flutt í kveðjusamsæti norðlenzkra
kennara á Akureyri 3. júní 1954.
Hátt getur borið
höfuð hinn snjalli
lýða leiðtogi
leiðum kunnur.
Djarft getur horft
mót degi nýjum
sá, er vökumanns
verki lýkur.
Heill sé þér, Snorri,
hrausti drengur,
garpur gráhærði
gunnreifur þó.
Ungur þú kynntir
eld hugsjóna.
Ungur með ungum
enn þú stendur.
Gott var að sjá þig
að gróðurstarfi
sólfagran dag
í sveit Jónasar.
Brosti þá skáldið
frá bláum himni
í árdagsblæ
yfir Hraundranga.
Land á að græða,
land á að prýða,
þjóð á að þroska
til þreks og dáða.
Vel sé foringjum
vaskra manna,
hvar sem hönd
hugur styður.
Heill sé þér, Snorri.
Hlýtt við þökkum
vökumanni,
er vegir skiljast.
Mætumst aftur, —
og mætumst æ
glaðir og reifir
í göfgu starfi.
Kári Tryggvason.
Dóra litla kemur dag einn inn til möminu
sinnar með miklum asa og segir:
„Mamma, nú geta hænurnar ekki oftar
verpt eggjum."
„Nú, hvers vegna ekki?“ spyr mamma.
„Af því að postulínseggið hefur brotnað,"
segir Dóra.
„O, við skulum nú sjá til,“ segir mamma.
„Ætli þær geti ekki verpt fyrir því?"
„En eftir hverju eiga þá hænurnar að
fara?" spurði Dóra.
—x—
Óla þykir ákaflega vænt um afa sinn, og
þeir una sér jafnan vel, þegar afi kemur í
heimsókn.
Eitt sinn sem oftar kemur afi, en þá vill
svo illa til, að eitthvað liggur illa á Óla litla.
„Nú, mér sýnist þú ekkert vera hýr á svip-
inn í dag,“ segir afi.
„Það er nú ekki von, at'i,“ segir Óli, „því
að sonur þinn hefur alltaf verið að skamma
mig í dag.“