Heimili og skóli - 01.08.1954, Blaðsíða 6

50
HEIMILI OG SKÓLI
tvær konur. Var þetta nú ekki nóg? F.n
svo bætir útvarpið við: Þær voru
skomar á háls.
Enska útvarpið hefur sagt frá þessu,
og þá þurfti endilega að taka það með.
Svona eru fréttirnar oft. Það er týnt til
það ógeðslegasta og grimmilegasta.
Líklega frekar af hugsunarleysi en
ásettu ráði.
Þetta er neikvæð uppfræðsla um líf
og hætti þjóðanna, og hún er vel til
þess fallin að draga upp Ijóta og ranga
mynd af þessum ókunnu meðbræðrum
okkar. Það er ranghverfan á lífi
þeirra, sem okkur er þarna sýnd, en
eftir henni mótast skoðanir okkar
óhjákvæmilega.
Það er ekki ýkja oft, sem við fáurn
jákvæðar fréttir frá þessum fjarlægu
þjóðum. Það eru ekki fyrirferðarmikl-
ar fréttirnar af mannúðarstarfi þeirra,
hinni raunverulegu menningu þeirra,
frá göfugmennum þeirra, kærleika,
drengskap og góðvild. Þetta kenni ég
ekki okkar ágæta útvarpi, nema þá að
mjög litlu leyti. Það tekur fréttir sínar
nálegu eingöngu eftir erlendum stöðv-
unt, sem byggja sína fréttaþjónustu
sennilega svona upp. En gæti þessi
áhrifamikla menningarmiðstöð ekki
gert sér far um að sýna okkur þjóðir
heimsins í ofurlítið réttara ljósi en í
gegnum styrjaldargný og mann-
vonzku? Það er sannarlega ekki já-
kvæð uppeldisaðferð.
Þá væri það fráleitt að halda því
fram, að stjórnmálablöðin okkar ynnu
að góðvild og gagnkvæmum skilningi
meðal þessarar fámennu þjóðar. Við
erum auðsjáanlegar ekki komin á það
menningarstig að geta verið ósammála
án óvildar og tortryggni. Og jrað er
mála sannast, að blöðin okkar ala á
tortryggni, og það er ekki þeim að
þakka, þótt ástandið sé ekki miklu
verra en það er. Til allrar guðs lukku
eru til svo margir hugsandi og víðsýnir
menn, a*ð þeir eru hættir að trúa blöð-
unum, og það er hinréttlátastarefsing.
Það virðist t. d. nálega vera megin-
regla stjórnmálablaðanna að viður
kenna aldrei neitt gott hjá andstæð-
ingum sínum. Eg hef stundum verið
að hugsa um það, hversu fráleit þessi
vinnubrögð eru, og óhyggilegt frá
flokkslegu sjónarmiði. Það trúir því
sem sé enginn til lengdar, að öll vizkan
og allt réttlætið sé hjá þessum flokki,
en ekki snefill af slíkum gæðum hjá
hinum. Það er ekki gott uppeldi, sem
unglingarnir fá, þegar þeir koma inn
í þetta andrúmsloft. Einnig hér er
okkur sýnd ranghverfan á sambúð
mannanna. Við þurfum að vaxa' upp
úr þessum lágkúruskap í hinu opin-
bera lífi. Það myndi gera samfélagið
fegurra og með meiri menningarblæ.
Við megum ekki láta börn okkar vaxa
upp í skugga þeirra flokkadrátta, sem
litaður er af óvild og tortryggni.
Benjamín Franklín sagði einhverju
sinni þessi orð:
„Ég tala aldrei illa um nokkurn
mann, en ég reyni að segja um hann
allt það gott, sem ég get.“ Þessa setn-
ingu ættu allir að hafa yfir á hverjum
morgni og reyna að lifa eftir henni.
Mennirnir losna aldrei úr álögum tor-
tryggni og óvildar fyrr en þeir hætta
að tala illa hver um annan, hvort sem
það er í ræðu eða riti. Illt umtal getur
aldrei Jorifíst í andrúmslofti góðvildar
og mannhelgi.
„Mér finnast allir menn vera góðir.