Heimili og skóli - 01.04.1971, Blaðsíða 9

HEIMIR KRISTINSSON, DALVÍK:
A Luther College
sumarið 1970
EFTIR auglýsingu í Morgunblaðinu á sl.
vori sótti ég um kennaranámskeið í Banda-
ríkjunum. Námskeið þetta skyldi standa
allan júlímánuð. IslenzkAmeríska félagið í
Reykjavík annaðist allan undirbúning þess
hér heima og á vegum þess voru styrkir
veittir til fararinnar.
Svo var það einn vorbjartan dag, að ég
fékk tilkynningu um, að ég væri einn hinna
lánsömu kennara, sem til fararinnar voru
valdir. Sjö íslenzkir kennarar hlutu styrki
til þessarar ferðar. Þekkti ég einn þeirra
lítillega.
Ég var staddur í Reykjavík, hálfgerður
sveitamaður utan af landi, og fór á ferða-
skrifstofuna Utsýn til að sækja farmiðann.
Þar hitti ég tvo ferðafélagana og eftir stutta
og vandræðalega kynningu við þær Herdísi
og Dúu tók ég farseðilinn og skyldi flýta
mér, — að þeirra sögn, -— í ameríska sendi-
ráðið til að fá vegabréfsáritun. Eitthvað
hafði ég af pinklum með mér þarna, sem ég
hafði verzlað um morguninn og tók þá í
flýti og hraðaði mér út. Ég hafði á tilfinn-
ingunni, að kennslukonurnar tvær fylgdu
mér eftir með augunum og grandskoðuðu
þennan landsbyggðarmann, með það í huga,
hvernig það væri að eiga eftir að eyða rúm-
um mánuði með honum í hinni stóru Ame-
ríku. — Þar sem allt þetta flaug um hug-
ann, og ég á fullri ferð að útidyrunum, þá
varð mér fótaskortur og missti pinklana á
gólfið með miklum fyrirgangi. Ég sá strax,
að vinkonurnar brostu og stungu saman
nefjum og áttu bágt með að skella ekki upp-
úr. Tíndi ég nú pakkana saman í flýti og
kom mér út hið bráðasta, blóðrauður af
skömm og „nervusiteti“. — Heldur fannst
mér þetta nú vandræðaleg kynning og ein-
hvern veginn fannst mér, að reykvísku döm-
urnar hugsuðu sem svo: „En hvað hann er
sveitó“.
Jæja, — fall er fararheill og ég fékk árit-
unina í sendiráðinu.
Þann 25. júní stigum við upp í þotu Loft-
leiða í Keflavík 7 íslenzkir kennarar og vor-
29
heimili og skóli