Skógræktarritið - 15.05.2006, Qupperneq 103

„Ég get það ekki." Forstjórinn kleip sig nú f
kinnina eins og hann væri að gá að því hvort hann
væri lifandi eða heyrnin tekin að svfkja hann og öll
stilling var horfin úr augnaráðinu.
„Þá er þér líka óhætt að pakka saman og fara,"
sagði hann.
„Hvað áttu við?”
„Annað hvort hypjarðu þig út í port og stjórnar
þessu verki eða þér er sagt upp." Kristján stóð þarna
kyrr í sömu sporum, og þykkt teppið lfkt og sogaði
úr honum allan mátt. Hann hafði gengið gneypur og
undirgefinn í gegnum þetta líf og nú var of seint að
rísa upp. Að vísu var konan á hans bandi, en hvað
stoðaði það úr því að allir aðrir voru á móti honum?
Og nú átti að reka hann úr starfi, ef hann makkaði
ekki rétt og væri auðsveipur og hlýðinn. Hann kunni
ekki á neitt nema þetta pappírsrusl. Skóflu hafði
hann varla séð í mörg ár og þótt hann vildi fara í
fiskvinnu þá gæti hann það ekki. Fiskur var í hans
augum eitthvað, sem lá sundurskorið á fati og
maður setti á diskinn sinn og borðaði síðan. Hann
átti engan leik.
„Jæja, eins og þú vilt," sagði hann og mikið
óskaplega fyrirleit hann ekki sjálfan sig á þessu
augnabliki. Hann fann hvernig hælarnir drógust eftir
teppinu og yfir þröskuldinn.
Þegar hann kom út í portið var kranabíllinn að
bakka að trénu og fjórir verkamenn að vappa f kring.
Svo klifraði einn þeirra upp í tréð og teygði sig í
krikann og sótti þrastarhreiðrið. Hann hélt varlega á
því eins og hann væri þjónn að bera bakka með ótal
kokteilglösum. Þegar hann var kominn niður aftur,
fór hann með hreiðrið út undir húsvegg og lagði það
á svart malbikið. í því voru tvö lítil egg.
Verkamennirnir brugðu stálvír utan um tréð og
voldugur krókur seig úr hárri bómu. Kristján leit upp
í gluggana. Þar var andlit við andlit og sólar-
geislarnir brotnuðu í rúðunum og afskræmdu þessi
andlit. Andlit við andlit, en lamaður vilji.
Krókurinn nam nú við lykkju á vírnum og krana-
maðurinn beið eftir því að Kristján gæfi merki.
Hversu oft hafði hann ekki gefið fyrirskipanir, sem
brutu í bága við eigin sannfæringu? Samt stóð hann
nú þarna og tvísté. Hjartað í brjósti hans lamdi ótt
og það minnti á lítinn fugl, sem hefur villst inn í hús
og ótal hendur að reyna að klófesta hann. Loksins
gaf Kristján merki og um leið rifjaðist upp fyrir
honum löngu liðinn atburður, er hann hafði verið
viðstaddur kistulagningu á litlu barni.
Kraninn tók að erfiða, en tréð neitaði að gefast
upp baráttulaust og flugbeittar axir hófust á loft.
Það glampaði á þær, er þær klufu þennan yndislega
sumardag. Kristján sá hvar ræturnar teygðu sig í
angist ofan í moldina, en um síðir hrukku þær í
sundur. Sem snöggvast fannst honum öll veröldin
æpa, gluggarnir á húsinu, allt fólkið og þetta tré, þar
sem það hékk niður úr bómunni og moldin
sáldraðist ofan á malbikið.
Nú var ekkert eftir nema djúp hola og holan æpti
og tréð var sett á vörubíl og því ekið í burtu. Þröstur-
inn flögraði yfir portinu og tveir smástrákar voru
eitthvað að slóra þarna og annar þeirra pikkaði í
hreiðrið með spýtu. En það skipti engu máli, ekkert
skipti máli lengur og Kristján fór aftur inn í stóra
húsið, til þess eins að bíða, bíða eftir því að klukkan
yrði fimm og hann reyndi að gleyma þessari djúpu
myrku holu úti í porti. Holan minnti á augntóftina á
manni, sem hefur misst auga. Tvö lftil egg hvíldu í
litlu hreiðri, en allt var um seinan, hugsaði Kristján
og þrösturinn flögraði yfir portinu og allt var um
seinan.
Myndir: Jóhann Óli Hilmarsson og B.J.