Hinsegin dagar í Reykjavík - 01.07.2024, Qupperneq 42

42
Tvíkynhneigð er oft sögð vera algengasti hinsegin—
leikinn. Ég, sem tvíkynhneigður sís karlmaður, ætti
því að tilheyra einum stærsta einstaka hópnum
innan hinsegin samfélagsins. Eitthvað fer nú lítið
fyrir því. Upplifunin er þvert á móti stundum eins
og að vera eini bi-arinn í bænum.
Opinberlega tvíkynhneigðir karlmenn á
Íslandi eru ekki margir. Ég hvet þig, lesandi
góður, til að staldra við og telja upp í hug­
anum þá þjóðþekktu tvíkynhneigðu karl­
menn sem þú manst eftir. Ég gæti trúað
að það sé fljótgert. Eitthvað veldur því að
íslenskt tvíkynhneigt fólk, og sérstaklega
tvíkynhneigðir karlmenn, hafa ekki flykkst
út úr skápnum, og alls ekki í þeim fjölda sem
tölfræðin segir okkur að þessi hópur eigi inni.
Þetta er hópur sem er einstaklega ósýnilegur.
En ég læt þennan skort á sýnileika ekki
blekkja mig. Þvert á móti hef ég síðan ég kom
út gert ráð fyrir að allt fólk sé tvíkynhneigt —
enda miklu eðlilegra að sönnunarbyrðin liggi
hjá þeim sem útiloka heilu og hálfu kynin frá
hrifningu sinni.
Og ég hef svolítið verið að kanna hvort að
þessi að-því-er-virðist 100% straightismi
flestra kynbræðra minna standist skoðun. Er
að vinna dálítið með spurninguna:
„Ef að sprelllifandi, ungur David
Bowie myndi birtast hálfnakinn í
rúminu þínu — myndirðu sparka
honum út úr?“
Og þannig fellur hvert gagnkynhneigða vígið
á fætur öðru, málstað bi-agendunnar til heilla!
Þokast út úr skápnum
Mér er afar minnisstæð frétt frá árinu 2015
um skoðanakönnun sem sýndi að helmingur
breskra ungmenna skilgreindu sig sem eitt­
hvað annað en 100% gagnkynhneigð eða
100% samkynhneigð. Fréttin er mér minnis­
stæð ekki síst vegna þess að ég var staddur
heima hjá foreldrum mínum að borða með
þeim kvöldmat þegar þessi frétt var lesin.
Fréttin gaf mér tilefni, sem ég hafði þá ekki
fundið áður, til að mjaka mér út úr skápnum
gagnvart foreldrum mínum — með því að
segja eitthvað á þá vegu að ég væri nú einmitt
þarna einhvers staðar á milli ásamt helming­
num af bresku ungmennunum.
En eins og mörg þeirra sem eru tvíkynhneigð
kannast við — þá þarf maður að koma aftur og
aftur út úr skápnum með tvíkynhneigð sína
og þessi „játning“ náði ekki alveg í gegn hjá
foreldrum mínum. En mér tókst nú að koma
þessum skilaboðum á framfæri í nokkrum
álíka samræðum næstu misserin og árin þar
til að þetta komst farsællega til skila. Það varð
samt aldrei neitt sérstakt „móment“ úr þessu
og ég skil fyrir vikið aðeins betur hann Daffyd,
eina hommann í welska bænum í Little Britain,
sem fann sig knúinn til að koma mjög hátíð­
lega og hávært út úr skápnum fyrir foreldrum
sínum — á meðan móðir hans straujaði leður­
gadda-lendaskýluna hans.
Það hefur reyndar komið mér dálítið á óvart
að ég þyrfti yfir höfuð að hafa fyrir því að
koma út úr skápnum. Hélt ég pingaði á ein­
hverjum radörum. Ég hef alltaf verið diskó­
elskandi snyrtipinni með sérlegan áhuga
á kóngafólki og enskum ávaxtaskonsum.
En allt kom fyrir ekki. Ósýnileiki tvíkyn­
hneigðra (en. bi-erasure) lætur ekki að sér
hæða.
Leiðin út úr skápnum reyndist því nokkuð
torfær — en hófst að lokum. Og mig langar
í þessari grein aðeins að útskýra af hverju ég
opnaði skápinn og segja frá reynslu minni af
því að koma út sem tvíkynhneigður. Fyrsta
skrefið er auðvitað alltaf að koma út úr skáp­
num fyrir sjálfum sér.
Mikilvægi fyrirmynda
Ég man fyrst eftir að hafa heyrt um tví­
kynhneigð þegar mamma sagði mér frá því
að David Bowie væri tvíkynhneigður. Hún
setti þessa kynhneigð hans í samhengi við
mislitu augun hans, fjölmörgu hliðarsjálfin
og fjöllistahæfileika hans. Þetta virtist allt
passa svo vel og fara honum svo vel, að vera
leitandi, margslunginn, ögra normum sam­
félagsins — allt á hans sérlega aðlaðandi hátt.
Og eins mögnuð fyrirmynd og Bowie var
og er — blessuð sé minning meistarans —
þá var hann einfaldlega allt, allt of svalur
til að þessi renglulegi nörd samsamaði sig
sjálfum Bowie svo nokkuð gagn væri að. Að
deila kynhneigð með David Bowie var álíka
fjarlægt og að deila hæfileikum hans.
Hinn frelsandi sýnileiki
Þórarinn Snorri Sigurgeirsson
Myndir eftir Guðmund Davíð Terrazas
Vegferð tvíkynhneigðs Bowie-aðdáanda
Þegar kynþroskinn gekk seint og um síðir
um garð, fór ég að bögglast svolítið með kyn­
hneigð mína, hélt að hrifning mín á strákum
þýddi að ég væri samkynhneigður þrátt fyrir
að finna einnig fyrir hrifningu gagnvart
stelpum.
Átján ára varð ég hins vegar þeirrar gæfu að­
njótandi að kynnast nýjum vinahóp. Í þeim
hópi var ein vinkona mín out-and-proud tví­
kynhneigð. Bingó! Auðvitað! Það er engu
logið um hve fyrirmyndir geta skipt miklu
máli. Með því að kynnast manneskju á mínu
reki, í minni samfélagskreðsu, sem skil­
greindi sig bi, opnuðust augu mín fyrir þeim
möguleika að vera tvíkynhneigður.
Stuttu síðar byrjaði ég svo með annarri
vinkonu úr þessum sama vinahóp. Ég kom
nánast strax út sem bi fyrir kærustunni minni
og hún sýndi því 100% skilning og stuðning,
jafnt þá sem nú. Fleiri í vinahópnum voru
á þessum tíma að koma út úr skápnum sem
alls konar hinsegin og höfðum við mikinn
stuðning hvert af öðru, beint og óbeint.
Frelsið og hinsegin valdeflingin sem fólst í
því að lifa og hrærast í svo hinsegin-ríkum
vinahóp skipti sköpum.