Hinsegin dagar í Reykjavík - 01.07.2024, Side 59

59
Lana Kolbrún Eddudóttir (f. 1965)
Ég verð sextug næst. Hætt að vinna af
heilsufarsástæðum og konan mín er dáin.
Allt í einu er ég einmana. Ég vann í áratugi
á Rás 1. Þar myndaðist sterk vinátta milli
fólks. Við hittumst ennþá reglulega á pöbb,
nokkrar vinkonur þaðan. Bara til að spjalla
og njóta samveru svolitla stund. Manneskjan
er félagsvera og þarf hlátur og faðmlag. En
hvar finn ég fólkið mitt úr Samtökunum
'78? „Hina fjölskylduna” mína? Ég sakna
félagsheimilisins á Lindargötu 49 og langar
að hitta gamla félaga úr baráttunni. Kæra vini
sem ég sé sjaldan eða aldrei núorðið. Sjonna,
Donna, Reyni, Glóbó, Elísu, Kötu, Boggu
„dýru” og Boggu „rándýru”. Einhversstaðar
verðum við af eldri kynslóðinni að eiga
athvarf. Getur Suðurgatan orðið pöbbinn
okkar? Ég er alla vega búin að ákveða að
prófa bókaklúbb S78. Bók ágústmánaðar er
nefnilega Left Hand of Darkness eftir Ursulu
LeGuin, sem var ein af fyrstu bókunum sem
Eysteinn lánaði mér á bókasafni S78 fyrir
meira en 35 árum síðan. Það hlýtur að vera
góðs viti!
Einar Þór Jónsson (f. 1959)
Sænski eiginmaðurinn var 19 árum eldri
en ég. Hann var grátt leikinn af heilabilun
þegar hann fluttist á Hjúkrunarheimilið
Grund. Stig minn þekkti mig samt alltaf.
Hann sagði glaður og stoltur „Einar, mannen
min,” þegar ég kom. Okkur var ekki tekið
illa á Grund. Samt var verkefnið að brjóta
niður múra, útskýra, sýna viðhorfum annara
þolinmæði. Við vorum ekkert venjulegt par.
Gamla fólkið hélt stundum Stig vera pabba
minn en ekki eiginmann. Starfsfólk frá
ólíkum menningarheimum í umönnun. HIV
í ofanálag. Einn daginn var búið að hengja
upp regnbogafánann yfir litla matsalnum á
heilabilunardeildinni Vegamótum þar sem
Stig dvaldi. Mér þótti einkennilega vænt um
það. Það sýndi mildi og vilja um samstöðu.
Það sama og gerir gleðigöngudaginn svo
æðislegan. Stig fékk friðsælt andlát tæpum
þremur árum eftir að hann flutti á Grund. Ég
var hjá honum og við vorum báðir tilbúnir.
Við kvöddumst eftir 30 ára farsæla samfylgd,
baráttu og sigra.
Eir Önnu Ólafsbur (f. 2002)
Ég sé fyrir mér að eiga fjölskyldu í vinum
mínum, en ekki endilega afkomendur og
maka. Að vera gamall furðufugl úti á landi
sem nýtir efri árin í grúsk og nördaskap.
Ég hef trú á því að hinsegin baráttan muni
komast langt á næstu áratugum, og að ungu
kynslóðirnar þá muni gapa yfir hremmingum
nútímans, alveg eins og ég á erfitt með að
skilja hatrið sem viðgekkst fyrir nokkrum
áratugum.
Robin L. Lübbers (f. 2004)
Ég hugsa ekki oft út í það hvernig líf mitt
verði sem eldri hinsegin manneskja. Ekki
bara vegna þess að mestalla æsku mína gat
ég ekki einu sinni ímyndað mér að verða
eldri, heldur líka vegna andrúmsloftsins í
stjórnmálum í dag. Verður einhver leið fyrir
okkur að lifa eins og við erum ef heimurinn
heldur áfram á þessari braut? En ef framtíð
hinsegin fólks verður góð, þá sé ég fyrir mér
að hún verði afslappaðri og sjálfsagðari. Það
getur auðvitað verið spennandi að „koma út“,
en líka mjög þreytandi. Ég vil vera ég sjálft án
þess að þurfa alltaf að útskýra hinseginleika
minn eða berjast fyrir réttindum mínum.
Egill Andrason (f. 2001)
Ég vonast eftir 250 km bringusundsferð
klukkan 8 alla virka, fara svo nokkrum
sinnum í rennibrautina þrátt fyrir að vera
litinn hornauga af viðstöddum og setjast
loks í pottinn í einkasætið mitt. Ég vonast
eftir litlum reit úti í firði þar sem hægt er að
stunda skógrækt og gefa fuglunum afganga
úr matarboði gærdagsins. Ég vonast eftir því
að fá Playstation 85 í 85 ára afmælisgjöf. Ég
vonast eftir stofnun afabands sem giggar af
og til á hjúkrunarheimilinu og tekur gömlu
góðu lögin frá þriðja áratugnum, Chappell
Roan og Beyonce og svona. Heitast vonast
ég eftir því að elska og vera elskaður og
að á endanum gufi sálin upp og verði að
dropum sem aðeins falli er sólin skín og máli
regnboga í tárvot augu.
Þórhildur Elínardóttir Magnúsdóttir
(f. 2000)
Þegar ég verð gömul hinsegin kona ætla ég
fyrst og fremst að vera glöð. Ég hef engar
sérstakar væntingar um bætt samfélag þegar
ég er komin á efri árin, en vona að hinsegin
gleðin nái að fylgja mér út ævina. Gleðin sem
fólgin er í því að fá að vera ég sjálf og gleðin
sem fólgin er í því að fá að elska. Gleðin sem
fólgin er í því að fá að kynnast öðru hinsegin
fólk og gleðin að fá að þekkja þau áfram.
Hinsegin gleðin þeirra smitar mig og eykur
mína gleði. Við sem erum hluti af þessu
samfélagi vitum að í gleðinni leynast kraftar,
enda höldum við gleðigöngur árlega og
dreifum þannig fallegu gleðinni okkar áfram.
Ég trúi að þessi gleði verði áfram hluti af
mínu lífi um ókomna tíð, hvort sem ég verð
25, 50 eða 100 ára gömul. Ég veit ekkert hvar
ég er á minni lífsleið, en ég veit af gleðinni og
ætla mér að halda fast í hana.
60+ hópur Samtakanna ‘78
60+ hittingar eru mánaðarlegir happy hour-
viðburðir sem eru jafnan haldnir á öldur­
húsum í miðborg Reykjavíkur á virkum degi
milli kl. 17 og 19. Þar getur fólk komið saman
og spjallað, endurnýjað gömul kynni eða
kynnst nýju fólki. Haldnir hafa verið sex
hittingar á árinu og eru þeir alltaf auglýstir
á Facebook-síðu Samtakanna ‘78. Einnig er
starfandi spjallhópur á Facebook, sem ber
nafnið 60+ hópur og telur nú um hundrað
manns. Næsti hittingur verður fimmtu­
daginn 12. september – takið daginn frá!
Queer 60+
Every month, the group Queer 60+ meets
up for happy hour at a rotating location
in downtown Reykjavík, creating a space
where the older generation can meet up,
make new friends or see old ones. You can
find more information about the group on
the Facebook page of Samtökin ‘78.
No Stress, We Still Have Plenty of Time
What does it mean to become old as a
queer person? Can we expect anxiety and
loneliness or do new adventures replace the
old ones? What do our senior queer people
say and how does the young people imagine
their future?
Myndir
1. Hrafnhildur Gunnarsdóttir og Sandra
Björk í Oakland, Kalíforníu, 1987
2. Hörður Torfason og Rolv Magne Larssen,
veturinn 1977-78
3. Ragnhildur Sverrisdóttir, 1984
4. Árni Glóbó Kristjánsson, Reynir Már
Einarsson og Brynjar Kristinsson á
diskóteki á skemmtistaðnum Manhattan
í Kópavogi, 27. desember 1981