Hinsegin dagar í Reykjavík - 01.07.2024, Qupperneq 64

64
Hinsegin samfélagið er merkilegt að því
leyti að þar finn ég minna fyrir kynslóða­
bili en í öðrum hópum. Það er eins og þessi
sameiginlegi hinsegin strengur bindi okkur
saman á þann hátt að við erum eitt. Ég á ekki
sams konar samtöl, vináttu og samskipti við
mér yngra fólk úr heimi gagnkynhneigðra,
þar virðast öll bundin sinni kynslóð með
skýrari hætti.
Því er hins vegar fjarri að þetta sé alltaf
raunin. Stundum verða skil kynslóðanna
æpandi og þá er erfitt að sjá að við eigum
nokkuð sameiginlegt.
Byrjum á okkur gamlingjunum. Í okkar hópi
er því miður algengt að heyra fólk býsnast
yfir hvernig allt hafi nú breyst. Það sé búið
að eyðileggja Samtökin ‘78 með alls konar
vitleysu sem þekktist ekki í gamla daga og
þessir krakkar nú til dags gangi að því sem
vísu að ýmis réttindi séu í höfn. Þau geri sér
alls ekki grein fyrir öllum þeim fórnum sem
þurfti að færa til að tryggja mannréttindi
okkar. Þeirra barátta snúist um kynhlut­
lausar merkingar á klósetthurðum, þau séu
búin að finna upp alls konar kynsegin og
hinsegin skilgreiningar sem enginn geti
hent reiður á og við, góðu gömlu lesbíurnar
og hommarnir, séum nánast útlæg úr furðu­
heimi þeirra. Var það til þessa sem var barist?
Til þess að þessir krakkar gætu bara gert allt
sem þeim dettur í hug?
Til þess var barist
Stutta svarið er auðvitað: Já! Já, það var ná­
kvæmlega þess vegna sem við börðumst, til
þess að við fengjum réttindi og til að þau
réttindi yrðu sjálfsagður og órjúfanlegur hluti
af réttindum þess hinsegin fólks sem á eftir
okkur kemur. Í hvert skipti sem við sjáum unga
hinsegin manneskju skilgreina sig nákvæm­
lega eins og hún vill og biðjast ekki afsökunar
á neinu þá eigum við að fyllast stolti:
„Sjáðu bara hverju barátta mín
skilaði! Hán hefur frelsi til að vera
hán sjálft!“
Þetta hefði verið óhugsandi hér í gamla daga
þegar við vorum ekki einu sinni búin að móta
hugsunina, hvað þá orðin yfir allan hugsan­
legan fjölbreytileika mannlífsins.
En mörg okkar gleðjast ekki heldur ergja sig
á að ekki skuli lengur vera hægt að fara og
hitta örfáa vini undir merkjum Samtakanna
‘78, félags lesbía og homma á Íslandi. Í þá
Af kynslóðum
Ragnhildur Sverrisdóttir
gömlu, „góðu“ daga. Sá tími er af einhverjum
ástæðum sveipaður rósrauðum bjarma.
Auðvitað var samheldnin og vináttan undur­
fögur og svo gríðarlega mikilvæg þegar okkur
leið ekki bara eins og heimurinn væri allur á
móti okkur heldur var hann það í raun, með
örfáum undantekningum. En vill einhver
skipta og fara aftur til þessara ára? Áranna
þar sem við þorðum ekki að vera við sjálf af
ótta við að missa vinnuna, íbúðina, vinina,
fjölskylduna? Auðvitað vill það enginn.
Kannski hafa einhverjir gleymt hversu ömur­
legt þetta var? Það fólk getur bara kynnt sér
stöðu trans fólks í dag, það ætti að nægja
til að kippa þeim áratugi aftur í tímann.
Það er barið á trans fólki með öllum gömlu
fordómunum sem nú eru endurnýttir, enda
er ungt trans fólk yfirleitt mun meðvitaðra
um söguna en aðrir hinsegin hópar af sömu
kynslóð.
Greinarhöfundur eldist eins og aðrir og er hér með
fjörutíu ára millibili. Fyrri myndin er tekin 1984
en seinni myndin 2024.