Hinsegin dagar í Reykjavík - 01.07.2024, Qupperneq 65

65

verið
velkomin
...smá tipsý
HAPPY HOUR
16-19
@tipsybarrvk
tipsybar.is
Breyttir tímar
Við gamlingjarnir þurfum að tileinka okkur
meira örlæti og þakklæti yfir að hafa átt þátt
í að skapa betri heim fyrir okkur öll, líka
þau sem við skiljum ekki. Það er í fínu lagi,
óskiljanlegt fólk hefur ekkert minni tilveru­
rétt. Breytt Samtök eru barn síns tíma, það
blasir við að Samtökin sem við þekktum
fyrir áratugum væru undarleg tímaskekkja í
dag. Þar er einfaldast að benda aftur á trans
fólk sem dæmi, það sást hvergi á upphafs­
árum Samtakanna. Ætlum við, með alla
okkar reynslu, að reyna að halda því fram að
það hafi ekki verið til?
Þau sem yngri eru mega þá á móti hætta að
pirra sig á einsleitni okkar sem eldri erum.
Við, þessar sís lesbíur og hommar, erum alveg
ágætlega sátt í okkar skinni og fæst finna hjá
sér þörf til að breyta einhverju. Hommar og
lesbíur. Lesbíur og hommar. Virkar kann­
ski einfalt núna en samt gríðarlegt átak fyrir
okkur mörg að komast þangað á sínum tíma.
Sýnileiki umfram allt
Við þurfum ekki að lesa lengi í sögu okkar
til að fá það staðfest hversu mikið átak þetta
var. Þess vegna er undarlegt þegar hluti hins–
egin samfélagsins áttar sig ekki á mikilvægi
þess að halda baráttunni áfram og tryggja
sýnileikann sem allra mest. Þetta á því
miður bæði við um eldra og yngra hinsegin
fólk, enda aldurinn einn og sér ekki trygging
fyrir því að fólk skilji mikilvægi sögunnar og
sýnileikans.
Þetta var sérstaklega áberandi í nýliðinni
kosningabaráttu fyrir forsetakosningar. Sú
staðreynd, að þarna gætum við fyrst þjóða
kosið okkur samkynhneigðan forseta, skipti
sumt hinsegin fólk allt í einu litlu eða engu
máli. Sýnileikinn, þessi grundvallarforsenda
tilveru okkar og réttinda, var allt í einu bara
lítill hluti af stóru pælingunum um valdsvið
forsetans — sem var auðvitað blásið svo út
að ætla mætti að við værum að kjósa okkur
einvald til næstu aldar.
Skiptir reynsluheimur og sýnileiki hommans
okkur ekki máli? Erum við þar stödd,
hinsegin fólk? Bara á sama stað og „jákvæða“,
„frjálslynda“ og „umburðarlynda“ gagnkyn­
hneigða fólkið, sem segist engan mun sjá á
fólki, hver sem kynhneigð þess er? Auðvitað
er fólki frjálst að velja sér frambjóðanda en
þau rök sem margt hinsegin fólk dró fram
fyrir því að kjósa ekki hommann gengu þvert
á mikilvægi sýnileikans. Fyrir 44 árum
kaus margt fólk Vigdísi þrátt fyrir að vera
ekki sammála hverju orði sem frá henni
kom því að það áttaði sig á mikilvægi
þess að kjósa konu. Ég hef sjaldan orðið
meira hissa í síðari tíð eins og nú fyrir
síðustu forsetakosningar en kenni um
meðvitundarleysi fólks um söguna. Hefur
markmið okkar verið að verða eins og allir
aðrir eða er það að fá fulla viðurkenningu
mannréttinda þrátt fyrir að við séum
hinsegin?
Við verðum, hverrar kynslóðar sem við
erum, að halda vöku okkar gagnvart þeim
sem reyna að sannfæra okkur um að við
höfum náð fullum réttindum sem aldrei
verða af okkur tekin. Þær raddir eiga ekki
að hljóma í okkar hópi, við eigum að vita
manna best að réttindi geta verið skert,
þau geta horfið. Þess vegna er sýnileikinn
áfram okkar sterkasta vopn. Og þess
vegna eru Hinsegin dagar svo mikilvægir
— fyrir allar kynslóðir.
Of Generations
One often feels that there is less of
a generational gap within the queer
community than in the straight world.
Still, a little tension can sometimes be
felt. And sometimes a lot. This may take
the form of bickering about how the
times have changed, how things have
become unrecognisable, or how much
better things were back in the “good” old
days. On the other hand, the younger
generation may think that those of us that
are older are somewhat out of touch with
the way things are now. But we don’t have
to understand one another completely in
order to support one another, having more
compassion and gratitude, as we celebrate
how far we have come. Instead of being
perplexed at how much the landscape for
queer people has changed, we should be
proud: because this is precisely what we
fought for.