Hinsegin dagar í Reykjavík - 01.07.2024, Blaðsíða 81

81
Því meira sem hinsegin samfélaginu er
ógnað því meiri verður þörfin fyrir öruggar
og fallegar stundir og staði, fyrir upplifanir
og list sem veita okkur innblástur og þrótt.
List hefur gegnt mikilvægu hlutverki fyrir
hinsegin fólk í gegnum tíðina. Listin hefur
hjálpað okkur að tjá eigin tilveru, sem og
að finna hvert annað og að sjá okkur sjálf í
öðrum. List er græðandi og styrkjandi og
við eigum öll skilið að upplifa þá fjölbreyttu
fegurð sem fyrirfinnst innan sviðs hinsegin
listsköpunar þegar við virkjum fjölbreyttan
hóp listafólks og skipuleggjenda.
Einsleitir hópar eiga það aftur á móti til
að skipuleggja hluti fyrir einsleita hópa —
stundum viljandi en, líklega, oftar óviljandi.
Ákvarðanir sem virðast á yfirborðinu vera
meinlausar geta þó verið útilokandi og frá­
hrindandi. Þetta á líka við innan hinsegin
samfélagsins. Þetta sjáum við þegar gleymt
er að gera ráð fyrir okkur sem stöndum til
dæmis utan kynjatvíhyggjunnar, þau okkar
sem eru innflytjendur eða þau okkar sem eru
annaðhvort sýnilega eða ósýnilega fötluð.
Því enda þótt við séum upp til hópa jaðarsett
vegna hinseginleika okkar er ekki þar með
sagt að við skiljum jaðarsetningu annarra,
eða ólíkra hópa innan samfélagsins — sér­
staklega ekki ef hún er margþætt. Jafnvel
þótt við séum öll af vilja gerð, þá er bara
ýmislegt sem við getum alls ekki vitað án
þess að við opnum vísvitandi augu, eyru eða
hug okkar fyrir því.
En hvar finnum við þessar
fjölbreyttu raddir?
Ein leið er að tengja okkur við þau mörgu
grasrótarsamtök sem blessunarlega hafa
sprottið upp á síðustu misserum. Solaris
hjálparsamtök, Tabú, Rauða Regnhlífin,
Matthildur skaðaminnkun og R.E.C. Arts
Reykjavík beita sér til að mynda fyrir aukinni
vitundarvakningu í garð samfélagshópa sem
við gleymum oft að eru alveg jafn hinsegin
og Ísland er sjálft. Með því að ráðfæra okkur
við slík samtök má koma í veg fyrir að þau
hinsegin systkina okkar, sem upplifa marg­
þætta mismunun, gleymist þegar við komum
saman til að fagna, njóta og dáðst hvert að
öðru.
Það er jafnframt mikilvægt að við sýnum
okkur mildi á meðan við fræðumst um fjöl­
breytileikann og munum að við sem ein­
staklingar — og hinsegin samfélagið í heild
— styrkjumst þegar við þorum að leita, læra
og vaxa. Við þurfum ekki öll að vera sér­
fræðingar en við skulum vita hverjir sér­
fræðingarnir eru og vera óhrædd við að leita
til þeirra. Tökum líka verulegt mark á þeim
jafnvel í þeim tilfellum sem svör þeirra við
spurningum eða vangaveltum okkar koma
okkur á óvart.
Ég vil sjá fjölbreytt listafólk, fjölbreytt við­
fangsefni og óvæntar stundir í sýningar- og
dagskrárgerð, sem gerir okkur aftur kleift
að sjá okkur sjálf og mennsku þeirra sem við
gleymum of oft að við deilum hinsegin sam­
félaginu með. Fjölbreytileiki og inngilding
eiga heima í listinni en líka mun víðar. Við
megum flest vera aðeins meira vakandi
fyrir því í okkar faglega og daglega lífi að
við getum stundum gleymt að taka tillit til
annara. Við sem þekkjum margþætta mis­
munun á eigin skinni getum svo haft það í
huga að grasrótarsamtökin, sem veita öðrum
ráðgjöf, geta einnig veitt okkur jafningja­
stuðning.
Þrátt fyrir fámennið á þessu landi eigum við
þetta kröftuga hinsegin samfélag saman.
Það spannar landið og teygir anga sína enn
lengra. Það nær yfir okkur sem þekkjumst og
þau sem við þekkjum ekki. Okkur sem erum
mis-djörf, mis-feimin, mis-meðvituð, mis-
sýnileg og mis-örugg. En í þessu fjölbreytta
samfélagi eigum við það öll sameiginlegt
að við getum auðvitað ekki lesið hugsanir
og þess vegna þurfum við að hlusta hvert
á annað. Þannig á það að vera staðallinn
en ekki sérdæmi að fjölbreyttar raddir séu
fengnar inn í samtalið: til þess að veita traust
og faglega, jafnvel óvænta, innsýn í hin
ólíkustu verkefni, viðburði og verk.
On Inclusion and Diversity
The more the queer community comes under
attach, the more we need safe and welcoming
spaces, where we can enjoy precious
moments together, experiencing art and
community. Art has certainly been a source
of great comfort for queer people through the
ages. It has helped us to express ourselves
and relate to one another, knowing that we
are not alone. Art is thus a healing power
and we all deserve to be able to share in this
beauty, of art that is both accessible to all and
made by all, as we strive for more inclusivity
within our already marginalised community,
defined by intersectionality.
Sigtýr Ægir Kárason
um fjölbreytileika og inngildingu
Hugleiðing