Freyja - 01.12.1909, Síða 11

XII 5.
EREYJA
107
SEVAMAL.
Til Mjallhvítar Mánadóttur.
Sem geisli viána glói á elfar straumi.
seni glitri stjarna á spegilskœru svelli,
svo ertu fegurð— dýrSleg myndí draumi
á dimmum nóttum,— gulliS blóm á velli
er sjónin grípui--seva endurljómar
og sameinast l f>rá, sem ástin blómar.
I.
Manstu þann dag, þann sœla sunnudag
er sáumst viö og mættumst fyrsta skifti?
Manstu hve vetrar mjöilin var þá hvít?
Manstu þinn hljómleik — töfrum trylda lag?
Þaö tómleik mínum eyddi—sál þaö lyfti.
Síöan ég bœði söngs og ástar nýt.
Þektirðu sjálf þinn ungdóms yndisleik,
þá æska bernsku blíðum mundum vaföi—
hið bjarta vor, sem enn þá með oss taföi—
hálf opnuö rós, sem rétti út blöö sín veik?
—Gullbjartur haddur lék í lokkum frjáls
um ljósa[skykkjmmjúkt aö belti niöur, '
líkt og um fannir logar sólar báls. -jiJj
Sem geisladýröar glit í daggartári
lá geymdur neisti í hverju einu hári,
tindraöi bjart sem eldfiog slegins stáls.
Vissiröu í hverri hreifing þinni lá
hálfkveöin spá um unaðsdrauma þá,
sem heitast um vor hjartans þráin biöur?^
II.
Ég fann í mínu brjósti tendrast, brenna
þaö bál, sem myndi demant láta renna.
Með brimsins þyngd um alt mitt líf þaö lœstist,
og logi þess viö hvert þitt tillit œstist.^
Hvert verk og hugsun dags, hverdr^umui nœtur,