Freyja - 01.12.1909, Side 12

io8
FREYJA
XII 5-
alt dvaldi inst við þínar hjartarcetur.
III.
Þá sór ég inst í sálar minnar djúpi
aö sækja fram og hœrra—eitthvaS verða,
á öllum strengjum hörpu minnar herða
og heilla þig meö leiSslusöng til mín.
Sem Undína á hafsins háum núpi
ég hugöi mér að syngja frá þér vilja
til mín, og vermast æskubáli ungu—•
þú áSur hafðir töfrað minn til þín,
En kuldi hafs og kólgu-hring-sog bylja,
þótt kœrleiksfuni hiti orS á tungu,
þaS frystir lífiS köldum klakahjúpi,
þá heit ei lengur æskusólin skín.
Því breytti ég til. Ég bý þ sjálfs míns gæSum —
en brosið þitt frá æskuvorsins hæSum,
í ljúfri minning aldrei, aldrei dvín.
VI.
I blómi vors, í bliki ljóss,
í blárri himins lind,
mér birtist fríS, sem fyrsta sinn
þín frjálsa yndismynd.
A vetrarmjöll þá geisli gljár
þig glaður hugur sér.
I dags og nætur draumi,
í dapurleik og glaumi.
ég bý hjá þér, hjá þér, hjá þér!
Hjá þér, mín ást, mín ást, hjá þér!
Og enn ég hlusta á hljómleik þinn,
og heyri hann alstaSar—
sem léttan hlátur lœkjum frá,
sem lífsins tón frá mar.
Ég lifi í þínum hljómleiks heim,
meS hljóm þinn burt ég fer.
Þótt yrSi’ ég æ þér fjærri,