Helgarpósturinn - 29.10.1982, Blaðsíða 7

Helgarpósturinn - 29.10.1982, Blaðsíða 7
Töfraflautan æfð í Gamla bfói í vikunni „Alltaf þrekvirki að að sviðsetja óperu Töfraflautan hjá íslensku óperunni // Töfraflauta Mozarts hljómar nú frá sviðinu í Gamla bíói. íslenska óperan frumsýndi þessa iíklega ást- sælustu óperu meistarans og jafn- framt hans síðustu á fimmtudags- kvöldið. - Þetta er fyrsta ópera Mozarts sem náði almenningshylli. Hún var sérstaklega skrifuð fyrir ákveðið óperuhús í Vín, sem allskonar fólk sótti, ekki aðeins þessir venjulegu óperuaðdáendur - og hún náði strax miklum vinsældum, segir hljómsveitarstjórinn Gilbert Levin við Helgarpóstinn. Mezzoforte á afmælistónleikunum á Broadway - „hafa nú góðan meðbyr þótt mitt álit á þeim sé kannski mikið til fokið út í veður og vind", segir Gunnlaugur m.a. í umsögn sinni. Mynd: Jim Smart. íslenskt fusion — iðnaður eða jazz? Hljómsveitin Mezzoforte hélt upp á fimm ára afmæli sitt nú á dögunum með hljómleikahaldi og öðru húllumhæi. Fimmtudag- inn 21. október voru haldnir í aðstæður. Ekki vil ég þó segja að það hafi tónlist Mezzoforte gert, því óneitanlega hefur hún þróast, en hvort það hafi verið í rétta átt geta hins vegar verið skiptar veitingahúsinu Broadway hljóm- leikar miklir og nú á miðvikudag- inn var sendi hljómsveitin frá sér sína fjórðu plötu, sem einfaldlega heitir Mezzoforte 4. Mezzoforte hefur á þessum fimm árum verið eina starfandi fusion-hljómsveit Iandsio< . Slíkt hlvtur bæði að haía smar go óti hiiðarogslæmu. Þaöhiýturað hafa verið slæait að hafa ekki neina samkeppni, því hætt er við að hljómsveitir staðni við slíkar skoðanir um. Persónulega er ég ekki alls kostar ánægður með þá stefnu sem tónlist þeirra hefur tekið, en hver hefur sinn smekk. Stöðugt hefur verið miðað að því að slípa til tónlistina og um leið gera hana sölulegri. Ég get vel skilið að strákana langi til að koma tónlist sinni til eyrna stærri áheyrendahóps en til þessa hefur verið mögulegt og þegar ein- hverskonar frægð á erlendri grund virðist ekki ýkja fjarri, þá 65 manns taka þátt í sýningunni, 26 manna kór, 35 manna hljóm- sveit, 17 einsöngvarar og sjö börn. Það er því þröngt á litla sviðinu í Gamla bíói. Þórhildur Þor- leifsdóttir leikstjóri segir að það sé í sjálfu sér ekki mikið vandamál. - Mesta vandamálið er að koma öllum þessum fjölda stórslysalaust á sviðið og af því, segir leikstjórinn og bætir því við, að vitanlega hafi það valdið ýmsum vandkvæðum, að allir þátttakendur í sýningunni eru í fullum störfum annarsstaðar. Meðal einsöngvara er Guð- mundur Jónsson óperusöngvari, "sem lék hlutverk prests í uppfærslu Þjóðleikhússins á Töfraflautunni árið 1956 en leikur nú hlutverk Sar- astrós æðsta prests. Af öðrum ein- söngvurum má nefna Garðar Cort- es, Halldór Vilhelmsson, Önnu Júlíönu Sveinsdóttur, Sigurð Björnsson, Ólöfu Harðardóttur og Sieglinde Kahmann. Töfraflautan er sambland af gamni og alvöru, annarsvegar æv- intýri um vonda drottningu og góðan prest, töfraflautu sem dýr dansa eftir og töfraklukku sem stökkva öllum óvinum mannsins á braut. Að hinu leytinu er Töfra- flautan lofsöngur um ást manns og konu og jafnframt ákall um andlegt frelsi og frið á jörðu. En ekki síst er þarna um stórfenglegt tónverk að ræða og listaverk sem hlýtur að teljast þrekvirki fyrir unga og litla óperu að setja á svið. - Þrekvirki? segir leikstjórinn og hljómsveitarstjórinn. Það er ekki meira þrekvirki fyrir lítið óperuhús en stórar óperur eins og Scala. Það er alltaf þrekvirki að sviðsetja óperur. ÞG 3 3 Q. 1) < < 3». li Q. QJ C3- 3° 3T3 w = 3 Q, D) " -=o- Heim eftir 1 7 ár: MEÐ 200 MYNDIR í FARANGRINUM Fyrir 17 árum hélt ung Reykja- víkurstúlka til listnáms í Engíandi eftir að hún lauk stúdentsprófi frá MR. Hún heitir Karólína Lárus- dóttir, og eftir það urðu ferðir hennar heim til íslands fáar og stuttar. Þar til nú, að hún kemur • heim með 200 listaverk í farangrin- um, grafík, vatnslita- og olíumynd- ir og teikningar og opnar sýningu á þeim á Kjarvalsstöðum laugardag- inn 6. nóvember. - Ég hóf nám við Sir John College í Whitechapel 1964 og árið eftir hóf ég þríggja ára nám við The Ruskin School of Art, sem ég Iauk raunar á tveimur árum. En um þetta leyti gifti ég mig og stofnaði fjölskyldu. Tíminn fór því mest í bieyjuþvott og barnauppeldi þar til 1977, að ég tók upp þráðinn að nýju, segir Kar- j ólína við Helgarpóstinn. Þá hðf hún nám ígrafík við Bark- ing College of Art, og frá árinu 1978 hefur hún haldið nokkrar sýn- ingar, ýmist ein eða með öðrum. Og um sömu mundir og hún opnar sýningu á Kjarvalsstöðum eru verk eftir hana í tveimur galleríum í London. „Þótt ég hafi verið fjarverandi árum saman og þekki mig varla á Islandi lengur sæki ég myndefni mest til íslands. Enn hefur mér ekki tekist að lifa af listinni, en ég held að þetta sé að koma, mér finnst ég vera að kom- ast í gang, og þær viðtökur sem ég fæ hér skipta mig afskaplega miklu máli, segir þessi listakona, sem hingað til hefur verið flestum löndum sínum ókunn. Myndirnar eru allar til sölu. ÞG er það jafnvel ennþá skiljanlegra. Við það er þó jafnvel hætt við að þeir missi eitthvað af þeim áheyr- endum sem þeir áttu vísa í upp- hafi. Ég hef t.d. fylgst með flest- um þessum drengjum frá þvíáður en Mezzoforte varð til og batt satt að segja við þá nokkrar vonir. Þær hafa nú heldur dvínað með hverju árinu sem liðið hefur, eftir því sem tónlist þeirra hefur orðið iðnaðarlegri og steriliseraðri. Eftir því sem allt hefur verið fág- að meira og meira þar til alltvirð istnúfallið ímjögsölulegt horf. Nú mætti ætla að ég áliti Mezz- oforte 4 alveg glatað fyrirbrigði en því er þó ekki þannig farið. Platan hefur sínar góðu og slæmu hliðar. I raun finnst mér um helmingurlaganna bara nokkuð góður. Það er fyrst að nefna lagið Fyrsta paragraf (a), sem er hress- ilegt á köflum og sérlega finnst mér gott að heyra alvöru píanó- hljóma eða svona næstum því, því líklega er hér um Yamaha raf- flýgil að ræða, -að minnsta kosti er tónninn nógu holur til að svo geti verið. Hvað sem því líður finnst mér skemmtilegra að hlýða á Eyþór spila eitt og eitt píanó- sóló í stað þessara eílífu annarrar handar synthesizersóló. Á fyrri hliðinni finnst mér einnig ágætt lagið Undur vorsins og þá sérstaklega vegna kassagít- arleiksins, sem er eins og þetta með píanóið, góð tilbreyting frá rafmagninu. Það sem helst eyði- leggur fyrir þessu lagi er heldur hvimleiður „bar' í rabbabara" söngur, sem hlýtur að hafa verið hægt að koma fyrir kattarnef með einhverri góðri hugmynd. Seinni hliðin hefst með besta lagi plötunnar, Fönksvítu nr. 1 fyrir trommur og hljómsveit, sem nú kannski hefði verið nær að kalla Diskósvítu, en það skiptir svo sem ekki máli. Lagið er kraft- mikið og í eiginlega eina skipti á plötunni gefur að heyra sæmilega rífandi gítarleik, sem er nokkuð sem ég sakna svona þegar á heildina er litið. Ég veit að Frið- rik er einn af okkar albestu gítar- m> JNfc JÍatn^katoMm H leikurum, fingarlipur og sóló hans yfirleitt vel uppbyggð. Hins vegar finnst mér hann of aftur- liggjandi í heildarsvip tónlistar- innar, þ.e. hann hverfur of mikið inn í heildarmyndina. Tónlist Mezzoforte er nefnilega orðin mjög slétt og samfelld heild. Að mínu mati er hún allt of slétt og myndi hún rísa meira ef t.d. gítar- inn mundi rífa sig betur upp á köflum. Kannski er þetta fyrst og fremst einhverskonar „sound" spursmál. Fusion Blues þykir mér einnig nokkuð áheyrilegt lag, með ágætu píanósólói og á eftir því gít- arsólói sem maður tekur eftir. Hin lögin hirði ég ekki um að telja upp, enda renna þau bara Framhald á 17. siðu. „Ekki hrædd við að leggja myndir minar undir dóm gagnrýnenda í Reykjavík", segir Svava Sigríður Gestsdóttir frá Selfossi mannahöfn, þar sem meðal annars voru kenndar gluggaskreytingar og auglýsingateikning, auk venju- legrar litameðferðar og myndbygg- ingar. - Eftir það fór tíminn mest í barna stúss, en í nokkur ár vann ég við g'uggaskreytingar í Reykjavík. Ár- ið 1974 settist ég að á Selfossi, og þá var aftur farinn að veröa tími til að sinna hugðarefninu, segir Svava við Helgarpóstinn. Hún er einn af stofnendum Myndlistarfélags Arnessýslu, og á Svava Sigriður Gestsdóttir frá Selfossi: Frumraun vestan heiðar -Ég er ekki hrædd við að leggja myndir mínar undir smásjá gagn- rýnenda í Reykjavík. Ég hef trú bæði á sjálfri mér og myndum mín- um, segir Svava Sigríður Gests- dóttir, sem búsett er á Selfossi. Hún opnar fyrstu málverkasýningu sína vestan heiðar í Gallerí Lækjartorgi á laugardaginn. Svava Sigríður hefur fengist við myndlist frá því hún man eftir sér og hóf nám í Myndlistarskólanum í Ásmundarsal þegar hún var ung- lingur. Eftir það nam hún eitt ár við Bergenholts fagskole í Kaup- undanförnum árum hefur hún haldið fimm einkasýningar og nokkrar sýningar með öðrum. Myndirnar á sýningunni eru unnar með vatnslitum og pastel- litum, og auk þess eru á meðal þeirra pennateikningar. Helsta viðfangsefni Svövu er fólk, en hún hefur líka fengist við að mála landslag. „Þó ekki natúralistiskt landslag, þetta er meiri fantasía, í áttina að því að vera abstrakt", segir lista- konan við Helgarpóstinn. ÞG

x

Helgarpósturinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Helgarpósturinn
https://timarit.is/publication/47

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.