Dagblaðið Vísir - DV - 17.02.1996, Side 22

Dagblaðið Vísir - DV - 17.02.1996, Side 22
22 sakamál LAUGARDAGUR 17. FEBRÚAR 1996 JLlV w Bandarískir rannsóknarlögreglu- menn þykja með þeim lífsreyndari í sinni grein en þeir sem komu inn í hið vel búna einbýlishús í Lynchburg í Virginíuríki morgun einn árið 1983 urðu að viðurkenna að þar væri aðkoman með því ljót- asta sem þeir hefðu séð. Það var sem hreint blóðbað hefði átt sér stað. Það voru nágrannar sem kölluðu á lögregluna, ekki þó af því þeir hefðu orðið varir við hávaða heldur af því að Haysoms-hjónin höfðu ekki sést á ferli í nokkra daga. íbúarnir í Lynchburg urðu skelf- dir þegar ljóst varð hvað gerst hafði. Eigendurnir, hjónin Derek Haysom, sjötíu og tveggja ára, og Nancy, fimmtíu og fimm ára, lágu í blóði sínu. Bæði höfðu þau notið mikillar virðingar í bænum, enda þóttu þau fulltrúar hinna efnameiri, og að auki var Haysom-nafnið þekkt, þvi ættin hafði búið þar í nokkrar kyn- slóðir. Fólk spurði því hvað hefði getað leitt til þess að þau hefðu ver- ið myrt á þann óhugnanlega hátt sem raun bar vitni. leit að Hafði dregið sig í hlá Derek Haysom hafði um árabil búið í Afríkuríkinu Ródesíu, sem heitir nú Zimbabwe, en þar hafði hann gegnt stjórnunarhlutverki í járn- og stáliðjuveri. En þegar ald- urinn færðist yfir hann ákvað hann að flytjast heim til Bandaríkjanna. Og þar hafði hann verið um nokk- urt árabil þegar þau hjón voru myrt. Fljótlega létu rannsóknarlög- reglumennirnir eftir sér hafa að innandyra í húsi Haysoms-hjón- anna hefði verið líkast því sem fyr- ir augu ber i sláturhúsum. Derek og Nancy Haysom höfðu verið stungin til bana en síðan skor- in á barkann. Ljóst var af ýmsum áverkum að hinn fullorðni maður hafði reynst að verjast árásarmönn- unum en án árangurs. Var hann með skurði og sár á handleggjum og höndum. Eftir drápin höfðu ódæðis- mennirnir teiknað undarlegar myndir á gólfið með blóði fómar- lambanna. Þá hafði öllum húsgögn- um verið snúið þannig að framhlið þeirra sneri í norður. Ýmis djöfla- tákn höfðu verið teiknuð á tré- klædda veggi og táknið „666“ skorið i viðinn. Þannig var umhorfs í stof- unni þar sem morðin höfðu verið framin en í næsta herbergi fundust undarleg fótspor sem sýndu að morðingjarnir höfðu dansað ber- fættir í hlóði fórnarlambanna. Hjónin höfðu átt nokkur börn og yngst þeirra var dóttirin Elizabeth. Foreldrar hennar höfðu tilnefnt hana bústjóra eftir sinn dag. Var hún tekin til yfirheyrslu ásamt systkinum sínum en ekkert þeirra kvaðst geta varpað neinu ljósi á þennan óhUgnanlega atburð. Til þess að sannreyna framburð þeirra voru þau öll beðin um fótafor og voru þau síðan borin saman við þau sem verið höfðu í hliðarherberginu. Reyndust engin þeirra koma heim og saman við fótaförin í því. Elizabeth, sem var nú orðin bú- stjóri, þótti grunsamlegust systkin- anna, eins og ef til vill mátti búast við. Hún var sú sem hefði aðgang að eigum og fjármunum ættarinnar þar til þeim hefði verið skipt milli erfingjanna. En hún las lögfræði við Virginíuháskóla og kvaðst hafa fjar- vistarsönnun. Var gengið eftir Elizabeth Haysom. henni og fékkst staðfesting á því að hún hefði verið í skólanum þegar morðin voru talin hafa verið fram- in. Þar með þótti ljóst að hún væri ekki sek um þátttöku í þeim. Urðu rannsóknarlögreglumennirnir að viðurkenna að þeim hefði ekkert orðið ágengt og næstu vikur og mánuði kom heldur ekkert fram sem varpaö gat ljósi á það sem gerst hafði. Ferð án fjár Hálfu ári eftir morðin fór Eliza- beth frá Bandaríkjunum ásamt elsk- huga sínum, Jens Soering. Brottför þeirra var fyrirvaralaus og þegar rætt var við kunningja þeirra skýrðu þeir svo frá að þeim hefði ekki verið kunnugt um að þau væru á förum. En þar sem morðin voru enn óupplýst þótti lögreglumönnun- um, sem unnu enn að rannsókn málsins, rétt aö kanna hvernig ferð- um unga fólksins væri háttað. í ljós kom að þau höfðu skilið bíl Elizabeth á stæði við flugvöllinn í Jens Soering. Virginíu, þaðan sem þau höfðu flog- ið til San Juan i Puerto Rico. Þar settust þau að á hóteli en héldu það- an í skyndi án þess að greiða reikn- inginn. Frá Puerto Rico héldu þau til Austurlanda, fyrst til Hong Kong en síðan til Taílands, en komu svo til Englands árið 1986. Þá voru liðin þrjú ár frá morðunum. Nú leit út fyrir að Elizabeth væri orðin félaus því að parið fór nú að gefa út falskar ávísanir og nota fþlsk greiðslukort. Handtakan Það var hnupl í stórverslun sem varð til þess að enska lögreglan hafði hendur í hári Elizabeth Haysom. Hún var tekin með eitt- hvert smáræði sem hún var að reyna að koma ógreiddu úr verslun- inni og þegar komið var með hana á lögreglustöð og skoðað í handtösku hennar kom í ljós að hún var með vegabréf á ýmsum nöfnum og röð greiðslukorta. Þar gaf hún þó upp rétt nafn. Enska lögreglan hafði síð- an samband við lögregluna í Virgin- íu sem upplýsti þá að Elizabeth hefði um þriggja ára skeiö legið undir grun um þátttöku í tvöföldu morði. Leit var nú gerð í íbúðinni sem þau Elizabeth og Jens Soering höfðu tekið sér á leigu í London. Kom þá í ljós margt sem almennt er talið heyra til fólki sem leggur stund á svartagaldur, vúdú-brúður, nálar og fleira. Einnig fundust í íbúðinni mörg bréf frá Elizabeth til Jens. Hafði hún skrifað þau fyrir morðin en í þeim kom fram að hún var haldin miklu hatri á bæði foður sí'num og móður. Bréfin höfðu einnig að geyma umijöllun um svartagaldur og morð í anda trúarsiða. Morðmálið rannsakað á ný Fundurinn í íbúðinni vakti mikla athygli ensku lögreglumannanna og þótti augljóst að ástæða væri til að hefja yfirheyrslur yfir þeim Eliza- beth og Jens vegna morðanna í Virginíu. Komu nú lögreglumenn þaðan til að kynna sér nánar það sem fundist hafði og ræða við hin grunuðu. Ferð Bandaríkjamannanna tafðist nokkuð og þegar þeir komu til Lon- don hafði unga parið verið dæmt í ársfangelsi fyrir ávísana- og greiðslukortamisferli og búðahnupl. Elizabeth gaf hins vegar þá yfirlýs- ingu við komu mannanna að hún hefði ekkert á móti því að verða flutt til Virginíu til frekari yfir- heyrslna. Hún væri saklaus af morðunum. Jens var hins vegar þýskur ríkis- borgari og hélt því fram að lögum samkvæmt yrði að sækja morðmál- ið gegn honum í Þýskalandi en ekki í Bandaríkjunum. Framsalið Lagaflækjur töfðu framgang máls- ins i nokkra mánuði en loks tókst bandarískum yfirvöldum að fá því framgengt að bæði Elizabeth og Jens yrðu framseld. Nokkru síðar voru þau svo send flugleiðis til Virgínu í fylgd rannsóknarlögreglu- manna. Þar var á ný farið yfir öll at- riði málsins og nú þótti það margt komið fram sem benti til aðildar að morðunum, þar á meðal að fjarvist- arsönnun Elizabeth gæti reynst haldlaus, að saksóknaraembættið gaf út ákæru. Var hún á þá leið að Jens hefði myrt Haysoms-hjónin en Elizabeth hefði hvatt til morðanna og tekið þátt í þeim. Réttarhöldin vöktu mikla athygli, eðli málsins vegna, og flýtti það fyr- ir málalokum að Elizabeth játaði sekt sína. „Þetta var allt saman mín hug- mynd,“ sagði hún. Gerði hún svo grein fyrir þvi að hún hefði fengið andúð á foreldrum sínum og hvern- ig hún hvatti til morðanna. „En það var Jens sem framdi þau,“ sagði hún. Síðan bætti hún við því sem fáir gleyma sem í réttarsalnum voru: „Ég er lafði Makbeð tuttugustu aldarinnar!" Þetta hrópaði Elizabeth hárri röddu og þótti nú flestum sem til heyrðu ljóst að hún hefði, vægast sagt, einkennilegar skoðanir á sér og lífinu. Elizabeth Haysom var dæmd í niutíu ára fangelsi en Jens Soering fékk tvöfaldan lífstíðardóm. Hver var ástæðan? Þessari spurningu var varpað fram eftir að málið var til lykta leitt. Hvað olli því að ung stúlka, af efnuðum foreldrum, sem las lög- fræði við virtan bandarískan há- skóla, lagði út á þá braut sem hún hafði gert? Eins og oft í slikum tilvikum var reynt að leita skýringarinnar i upp- vextinum en þar virtist hana ekki að finna. Elizabeth hafði fengið venjubundið uppeldi og virst eðlileg á unglingsárunum. Fram kom aftur á móti að þegar hún kom í háskóla hneigðist hún til djöflatrúar. Hún kynntist þar fólki sem stundaði vúdú. Það leiddi svo til þess að hún fór að stunda svartagaldur. Og Jens Soering var fús til að lifa því lífi sem hún fór þá að lifa. Þar með var hluti skýringarinnar fenginn. En þegar Elizabeth var að því spurð hvers vegna hún hefði far- ið að leggja svona mikið hatur á for- eldra sína svaraði hún engu.

x

Dagblaðið Vísir - DV

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.