Vorið - 01.12.1971, Page 21

Vorið - 01.12.1971, Page 21
Honum kom í hug að hlífa fötum sín- um, hann greip svuntu, sem varð á vegi hans, og hatt liana á sig. Blóðrjóður í framan af ákafa og erf- iði leit hann yfir verk sitt og var ánægð- ur. Iionum hafði tekizt að líma brotin saman, og það bar lítið á því að myndin hafði brotnað. Sennilega var hún ætluð ömmu, hún hafði svo gaman af svona litlum, fallegum mmium. En liún var orðin gömul og ekki víst að hún tæki neitt eftir límingunni. Nú var aðeins eftir að búa um hana aftur og strjúka burt límið. Þegar Henrik ætlaði að láta svuntuna aftur á smn stað, þá sá hann, að hún var öll með límslettum. Það var vonlaust að hreinsa iiana, svo að hann stakk henni í eldavélina. Mamma hans átti svo marg- ar svuntur, svo að ekki var víst, að liún mundi salrna hennar. Henrik gat varla borðað neitt við mið- degisborðið. Hann var órólegur. Foreldr- ar lians spjölluðu saman um daglega við- burði og veittu iionum litla athygli. „Ég hef keypt mjög fallega gipsmynd banda mömmu þinni. Ég vona, að hún verði ánægð með hana. —• Viltu sjá hanaf ‘ Henrik kipptist við, en sem betur fór svaraði faðir hans: „Nei, sleppum því Qúna, ég fæ að sjá hana seinna. Sittu bara róleg og ljúktu við að borða.“ „Nú hef ég lokið vinnu á saumastof- mmi, og ætla að sauma kjól handa Elvu úr afgöngum sem ég fékk. Hann á hún að fá í jólagjöf, því að hún hefur reynzt ágætlega." Henrik fálmaði vandræðalega með hnífapörin, svo að það varð til þess, að faðir lians fór að veita honum at- hygli. „Iívað er að sjá þig, drengur,“ sagði hann,“ þú ert kafrjóður í framan og snertir ekki á matnum.“ Henrik roðnaði ennþá meir, og tók um hálsinn. „Ég held, að ég sé að fá einliverja illsku í hálsinn,“ stamaði hann. Móðir hans athugaði hann. Svo lagði hún hönd sína á enni hans. „Já, ég held að þú hafir hita, drengur minn. Þú skalt leggja þig, svo kem ég bráðlega til þín með heita mjólk með hunangi í. Það væri leiðinlegt, ef þú yrðir veikur um jólin.“ Henrik var ánægður yfir að geta verið einn. Ilonum leið eins og liann hefði hita. Það var ekkert að því, að liggja í rúm- inu og láta stjana við sig, ef ekki væri þessi broddur í sálinni, sem angraði hann. Hann gat ekki sofnað en hlustaði eftir foreldrum sínum. Hann heyrði hávaða af skóm móður sinnar í eldhúsinu með- an hún þvoði upp, og svo heyrði hann að hún opnaði sltápa og sltúffur. Það var undirbúningur undir að ganga frá jóla- gjöfunum um kvöldið. Að lokum sofnaði hann þó. Um átta- leitið morguninn eftir vaknaði hann við háværar raddir frammi í eldhúsi, og þar var einliver, sem grét. „Ég hef ekki tekið svuntuna yðar,“ heyrði hann grátklökka rödd Elvu. „Ég er ekki þjólfur.“ „Jæja, það ertu ekki,“ heyrði hann mömmu sína segja gremjulega. „Yiltu ekki segja mér hvað þú hefur gert við hana. Þetta var fallegasta svuntan mín.“ „Ég hef ekki tekið hana,“ fullyrti Elva. Mamma varð æst: „Nei, það hefur þú sjálfsagt. ekki. En livorki maðurinn minn eða Henrik nota svuntur. Og fyrst þú getur brotið gipsmyndina, líint hana VORIÐ 165

x

Vorið

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Vorið
https://timarit.is/publication/378

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.