Morgunblaðið - 15.08.1968, Blaðsíða 18

18
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 15. ÁGÚST 19-68
t
Móðir okkar og tengdamóðir,
Emilía Einarsdóttir
Grettisgötu 72,
andaðíst 14. ágúst.
Börn og tengdabörn.
t
Elsku móðir okkar,
Guðrún Havstein,
lézt í Landsspítalanum að-
faranótt 14. ágúst.
Synir hinnar látnn.
t
Litli sonur minn,
Arnar Þórsson,
andaðist að heimili sínu þriðju
daginn 6. þ.m. Jarðarförin
hefur farið fram. Þakka au’ð-
sýnda samúð og vinarhug.
Guðrún Högnadóttir
Hátúni 29.
t
Móðir okkar,
Ágústa ólafsdóttir,
andaðist að heimili sínu í
Borgarnesi 11. þ.m. Jarðar-
farin ákveðin laugardaginn
17. þ.m. og hefst með kveðju-
athöfn frá Borgameskirkju
kl. 13.30. Jarðsett verður að
ökrum sama dag kl. 16.
Böm hinnar látnu.
t
Útför tengdamóður minnar,
Ingibjargar
Kristjánsdóttur
Elliheimilinn Grund,
áður Pósthússtræti 15,
fer fram frá Fossvogskapellu
föstudaginn 16. þ.m. kl. 10.30.
Klara Jónasdóttir.
t
Eiginmaður minn og faðir
okkar,
Hilaríus Haraldsson
frá Hesteyri,
Bræðraborgarstíg 24a, Rvík,
verður jarðsunginn frá Nes-
kirkju, föstudaginn 16. þ.m.
kl. 13.30.
Elisabet Albertsdóttir,
Hans Hilaríusson,
Sigurjón Hilaríusson.
t
Maðurinn minn og faðir minn,
Jón Hojgaard Magnússon
frá Garðhúsum, Höfnum,
verður jarðsunginn frá Kefla
víkurkirkju laugardaginn 17.
ágúst kl. 4 siðdegis.
Kristín Arnfinnsdóttir,
Þórður Jónsson.
Þorsteinn Guðlaugs-
son spmaður, minning
ÞRIÐJUDAGINN 13. ágúst s.l.
var gerð frá Fríkirkjurmi hér í
borg útför Þorsteins Guðlaúgs-
sonar. Ég var búinn að þekkja
hann og umgangast meira og
minna allar götur frá árinu
1922. Öllum firmst oss það svip-
legt þegar vinir kvéðja, ekki
sízt ef fyrirvarinn er jafn stutt-
ur og hér var. Það kom þó fleifa
upp í buga mér þemnan sól-
bjarta dag en söknuðurinn einn,
er hann var borinn til moldar,
er ég renndi augunum yfir hinn
æskubjarta hóp afkomenda
hans, er var samankominn til
að fylgja honum síðasta spölinn.
Þorsteinn vár kominn á níræðis-
aldur og hafði lifað langa, ham-
ingjuríka og starfsama ævi. Að
vísu hafðí lífsbaráttan oft verið
hörð og tvisýn og byrðamar
þúngar. En slíkt var almennt
f3«rirbrigði fyrr á árum, ekki
Útför,
Óskars Þorvarðarsonar
frá Eystri-Tungu,
í Landeyjum,
er lézt í Borgarspítalanum 7.
ágúst, ferf ram frá Akureyjar
kirkju, laugardaginn 17. þ.m.,
kl. 14. Minningarathöfn verð-
ur í Fossvogskapellu kl. 10
árdegis sama dag. — Fyrir
hönd bræðra hans, fóstur-
systra og annarra vanda-
manna.
Sigrún ísaksdóttir.
Innilegar þakkir fyrir auð-
sýnda samúð og vinarhug við
andlát og útför,
Guðbjargar Bjarnadóttur
Höfðaborg 1.
Fyrir hönd ættingja og vina.
Ingólfur Sigurðsson.
Innilegustu þakkir fyrir auð-
sýnda samúð og vinarhug við
andlát og jarðarför eigin-
manns míns og föður okkar,
Magnúsar Jónssonar
bifreiðastjóra, Nökkvavogi 56.
Fanney Guðbjörg
Guðmannsdóttir og börn.
Við þökkum öllum þeim, sem
vottuðu okkur samúð við and
lát,
Jóns Leifs
tónskáldS.
Bandalagi íslenzkra lista-
manna, sem annaðist útför
Jóns Leifs, og öðrum, er heiðr
uðu minningu hans sem lista-
manns, færum vi'ð sérstakar
þakkir.
Þorbjörg Leifs,
Leifr Leifs,
Snót Leifs.
sízt á bammörgum heimilum. En
hann stóð ekki einn í barátt-
unni, því við hlið hans stóð hans
frábæra eiginkona, Ástríður
Oddsdóttir, þar til hún féll frá
fyrir sjö árum. Ég átti
þess kosí að kynnast þeim hjón-
um mjög náið, því Ástríður
heitin var móðursystir konunnar
minnar, sem hafðí verið hjá
henni um tíma er hún var á
bamsaldri og bar æ síðan til
hennar dótturþel. Svo sterk voru
þau tryggðabönd, að um áratugi
leið helzt ekki svo heill dagur
að þær hittust ekki að máli. —
Þegar litið er yfir æviferil Þor-
steins heitins nú við leiðarlok,
má öllum vera það Ijóst, að hér
var maður að kveðja okkur sem
eftir stóðum, sem hafði verið
gæfumaður í lífinu, fyrst og
fremst vegna þess hvemig hann
var gerður.
FyrrÖiluta ævi sinnar var
Þorsteinn um áratugi á íslenzk-
um botnvörpuskipum, lengst á
skipum Alliance-félagsins og
bátsmaður um mörg ár hjá Guð-
mundi Markússyni Skipstjóra.
Eins og kunnugt er fylgir slíku
starfi mikið mannaforræði, þó
breytingar yrðu miklar við setn
ingu vökulaganna er upp voru
teknar tvær vaktir í stað einnar
áður. Þegar talið berst að mönn-
um, sem eiga að stjórna vinnu
á botnvörpuskipum, heyrir mað-
ur oft setningu eins og þessa:
„Þetta er prýðismaður, en ég
þekki hann nú ekki nema til
hálfs, því ég hefi aldrei verið
með honum til sjós“. — Það er
mikfU sannleikur fólginn í
þessum orðum, því viðmót
manna, sem hér eiga hlut að
máli, hlýtur að vera með tvenn-
um ihætti. Það er ólíkur maður,
maðurinn sem á að skipa mörg-
um mönnum fyrir verkum á
dekki, vaka yfir þvi að en,ginn
fari sér að voða eða verði fyrir
slysum £ veiðiferð eða siglingu,
eða maðurinn, sem er áhyggju-
laus í landi meðal fjölskyldu og
vina. Og á sjómannamáli má
segja, að ekki komi til mála nein
„elsku mamma“, ef ekki er
brugðið skjótt við og skipunum
hlýtt á þeim vettvangi, fljótt og
hiklaust. — Þorsteinm var geð-
ríkur maður og laus við tæpi-
tuiigumál. Hínsvegar átti hann
til mikla hlýju í fari stnu, sem
kona hans og börn 'höfðu auð-
vitað mest af að segja. Ég get
ekki stjjtlt mig um að segja frá
einu atriði um samskipti hans
við börn. í næsta nágrenni við
heimili Þorsteins ólst upp ætt-
ingi konu hans, sem nú er lát-
jnn. Skömmu fyrir andlát hans
hittumst við á förnum vegi.
Innilegar þakkir til allra er
sýndu mér samúð og hlýhug
við andlát og útför mannsins
mins,
Jóns Agnars Eyjólfssonar
bifreiðastjóra.
Júlíana Jónsdóttir.
Beztu þakkir og kveðjur til
allra er sýndu okkur samúð
við andlát og jarðarför,
Þorvaldar Tómasar
Jónssonar
í Hjarðarholtl.
Laufey Kristjánsdóttir,
Sigríður Þorvaldsdóttir,
Jón Þór Jónasson,
Kristín Þorvaldsdóttir,
Ólafur Ólafsson.
Meðal þess sem bar á góma hjá
okkur var heimili Þorsteins, en
kona hans var þá nýlátin. „Ég
átti engan pabba að leita til“,
sagði hann. „En þegar Þorsteinn
Guðlaugsson var að koma úr
siglingum, færði hann mér það
sama og sínum eigin drengjum.
Það var ekki fyrr en ég var orð
inn fullorðinn maður, að mér
varð það Ijóst hversu mikið sól-
skin hann hafði borið inn í
bernskuár mín“. — Sjómanns-
ferli sínum lauk Þorsteinn með
sóma og þótti hvarvetna góður
félagi, og í verk hans þurfti eng
inn að ganga. Hann hafði verið
samfleytt í tuttugu ár með Guð-
mundi Markússyni skipstjóra og
verið bátsmaður hjá honum.
Byggi ég umsögn mína af sjó-
mennsku Þorsteins á umsögn
hans. — Þorsteinn var félags-
hyggjumaður alla ævi, sem
treysti meira á fjöldans frama en
fárra auð og völd.
Þorsteinn Guðlaugsson var
fæddur hér í Reykjavík 30. marz
1886. Foreldrar hans voru þau
hjónin Guðlaugur Þorsteinsson
ættaður úr Áinessýslu og Mar-
grét Guðmundsdóttir ættuð af
Vatnsleysuströnd. Á 4. ári missti
Þorsteinn foður sinn, Flutti
móðir hans þá með böm sín aust
ur í Árnessýslu, og þar ólst hann
upp fram undir tvítugsaldur. Þá
fluttist faann til Reykjavíkur oig
gerðist sjómaður, fyrst á skút-
u-m en síðan á togurum, þar til
hann hætti sjómennsku á stríðs-
árunum síðari og tók að vinna
við netagerð í landi. — Þorsteinn
kvæntist 21. febrúaT 1908 Ástríði
Oddsdóttur úr Reykjavik. Af
systkinum hans er nú ein systir
á lífi, Guðríður, búsett á Stokks-
eyri, en látin er Jónasína, sem
var gift og búsett hér í Reykja-
vík meðan ævi entist. — Síð-
ustu árin var hann vistmaður á
Hrafnistú, dvalarfheimili aldlraða
sjómanna. Þar undi hann vel
hag sínum og fann þar að auki
starf við sitt hæfi.
Um leið og við hjónin kveðj-
um Þorstein Guðlaugsson og
þökkum honum fyrir ævilaniga
vimáttu, sendum við bömum
hans héT heima og eTlendis sam
úðarkveðjur. Samvistarfólki
hans á Hrafnistu þökkum við
gott sambýli, en einkum og sér-
staklega þökkum við frú Re-
bekku Bjarnadóttir fyrir alla
hennar ástúð og hlýlhug í hans
garð, sem við munum lengi
minnast.
Blessun fylgi bömum hans og
niðjum, en friður honum sjálf-
um.
Guðm. Pétursson.
svar um if9R
EFTIR BILLY GRAHAM
Ég er svolítið ruglaður í ríminu. Presturinn okkar sagði,
að „góð verk“, væru alveg óviðkomandi hjálpræði okkar.
Samt les ég í Biblíunni orð Jesú: „þannig lýsi ljós yðar
mönnunum, til þess að þeir sjái góðverk yðar og vegsami
föður yðar, sem er í himnunum“ (Matt. 5,16). Hvernig á
að skilja þetta?
Ef til vill átti presturinn yðar við, að við frelsumst
ekki af „góðum verkum“. Hann er áreiðanlega ekki
þeirrar skoðunar, að „góð verk“ séu ekki þóknanlegri
Guði. Hér þurfum við að greina á milli tilbeiðslu og
góðra verka. Tilbeiðslan felur í sér ástundun trúarlífs-
ins og snýr að Guði, ekki að mönnunum. Við biðjumst
t.d. ekki fyrir til þess að verða séðir af mönnum. Við
biðjum til þess að eiga samfélag við Guð. Guðrækilegar
athafnir eins og bænagjörð, lestur Biblíunnar og „af-
neitun“ vissra hluta eru ekki þau „góðverk“, sem Jesús
talar um í þeim orðum, sem þér tilgreinið. Þær snúa
nefnilega allar að Guði, ef svo má að orði komast, og
eru ekki ætlaðar mönnunum til vitnisburðar. Góðu
verkin, sem Jesús talar um, eru dyggðir, sprottnar af
i kristnum kærleika, sem við auðsýnum öðrum, og öll
kristileg hegðun og breytni í afstöðu okkar til með-
bræðranna. Margir eru auðsveipnir gagnvart Guði, en
skortir vinsemd, nærgætni, kærleika o. s. frv. Góð verk
eru vitnisburður okkar fyrir heiminum og eru í augum
Guðs eins nauðsynleg og ástundun trúarlífsins- Trú og
verk geta í rauninni ekki verið til hvort án annars, í
bókstaflegri merkingu, og Ritningin fræðir okkur mjög
rækilega um hvort tyeggja.
Bálför eiginmanns míns,
Sigfúsar Halldórs frá Höfnum
fer fram frá Fossvogskirkju þriðjudaginn 20. ágúst
kl. 3 e. h. — Þeim, sem vildu minnast hans, er bent
á líknarstofnanir.
Fyrir hönd vandamanna,
Þorbjörg Halldórs frá Höfnum.