Morgunblaðið - 27.11.1976, Blaðsíða 21

Morgunblaðið - 27.11.1976, Blaðsíða 21
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 27. NÓVEMBER 1976 21 æviloka. Setti hann svipmót á staðinn i fulla sex áratugi. Eftir að hann kom að Þingeyr- um tóku að hlaðast á hann marg- vísleg opinber störf fyrir sveitina og héraðið og mátti segja, að ekki væri kosið i neitt starf sveitar- innar svo að ekki kæmi hann þar við sögu. Hann var fljótlega kos- inn I prestsnefnd Sveinsstaða- hrepps og frá 1928 var hann odd- viti hennar og hélt því starfi I 30 ár. Þá var hann sýslunefndar- maður hreppsins eitthvað á fimmta áratug. Stjórnskipaður var hann í skattanefnd árið 1917 og hélt þvi starfi meðan sveita- skattanefndir voru starfandi eða til ársins 1962. Þá var hann um skeið formaður búnaðarfélags sveitarinnar og þá um leið í stjórn búnaðarsambands sýslunnar. 1 stjórn Kaupfélags Húnvetninga var hann nokkur ár og endurskoð- andi Sparisjóðsins á Blöndósi um skeið. Af þessu, sem hér hefur verið talið af opinberum störfum Jóns Pálmasonar, sem að sjálf- sögðu er þó engan veginn tæmandi, sést að mikill áhrifa- maður var hann í sveit sinni og héraði og að hann naut þar mikils trausts og álits. Það mun lika mál manna, sem til þekktu, að hann hafi gegnt þessum störfum með dugnaði og skyldurækni. Eitt er þó ótalið af störfum Jóns Pálmasonar fyrir samborgarana, sem ekki sizt mun halda nafni hans á loft og skipa honum á bekk með þeim er mestan orðstír hafa getið sér í sambandi við Þingeyr- ar og Þingeyrakirkju. Árið 1916 var hann kosinn í safnaðarstjórn Þingeyrasóknar og gerðist hann formaður hennar þá þegar. Var hann siðan formaður hennar fram á síðustu ár. Með honum í safnaðarstjórn voru alltaf ágætir menn, áhugasamir og velviljaðir kirkju og kristni. Þótt hlutur þessara samstarfsmanna Jóns sé ágætur, verður ekki um það deilt, að allar framkvæmdir, sem voru mjög miklar á þessu tímabili, og umhirða snertandi kirkjuna og kirkjugarðinn, hvfldu að sjálf- sögðu mest á Jóni Pálmasyni sem formanni safnaðarstjórnarinnar. Honum ber þvi fyrst og fremst að þakka mjög myndarlegar fram- kvæmdir og mikla alúð i öllum störfum hans fyrir Þingeyra- kirkju. Ég er lfka sannfærður um, að ekkert hús var honum jafnhug- fólgið og healagt sem Þingeyra- kirkja. Og mér var lfka vel kunnugt um, að heitasta ósk hans var að fá að hvíla f Þingeyra- kirkjugarði er lif i hans væri lokið hérna megin grafar. Þá ósk mun hann nú fá uppfyllta. Jón S. Pálmason var glæsi- menni I sjón eins og margt af ættfólki hans. Hann var höfðing- legur I fasi og að mörgu leyti mikill höfðingi I eðla slnu. Eftir honum var tekið hvar sem hann fór. Hann var gestrisinn með afbrigðum og nutu þess margir og þar á meðal kirkjugestir, sem jafnan áttu á heimili hans örlæti og vinsemd að mæta. Svo stórbrot- inn maður sem Jón var þá mátti segja að hann væri sérstaklega ljúfur og viðfelldinn i allri sam- vinnu, svo að f þvf ef ni varð ekki á betra kosið. Vil ég, sem starfaði með honum að ýmsum málum í áratugi, færa honum alúðar- þakkir fyrir alla þá ánægjulegu samvinnu. Arið 1923 kvæntist Jón Huldu Ardísi Stef ánsdóttur skóla- meistara á Akureyri, mikilhæfri ágætiskonu. Eiga þau eina dóttur barna, frú Guðrúnu Olafíu arkitekt, sem búsett er I Reykja- vfk, gift Páli Lindal borgarlög- manni. Ennfremur ólu þau Jón og Hulda upp einn fósturson, Þóri Jónsson bifreiðastjóra I Reykja- ylk. Þessum vandamönnum Jóns Pálmasonar svo og systkinum hans og fjölmörgum vinum viljum við, ég og fjölskylda min, færa innilegar samúðarkveðjur. Að lokum kveð ég minn látna vin með þakklæti fyrir ýmsar velgerðir og vináttu á liðnum árum og fel anda hans varðveizlu Guðs um eilifð alla. Blessuð sé hans minning. Þorsteinn B. Gislason frá Steinnesi Tómas Þórðarson VaUnatúni-Mnning F. 17.1. 1886 D. 17. 11.1976 Tómas Þórðarson, fyrrum bóndi i Vallnatúni undir Eyja- fjöllum, er andaðist á Land- spitalanum 17. þ.m., verður til moldar borinn frá Ásólfsskála- kirkju f dag. Tómas fæddist 17. jan. 1886 á Rauðafelli og voru foreldrar hans Þórður Tómasson, bóndi og formaður, og kona hans, Guðrún Tómasdóttir frá Varma- hlíð. Þau voru alls 17 börn þeirra Rauðafellshjóna og var Tómas næstyngstur þeirra. Nokkur barn- anna féllu frá á unga aldri og þau, sem upp komust, dreifðust i ýms- ar áttir eins og gengur. Meðal annars fóru tveir bræður Tómas- ar til Ameríku, svo sem margir gerðu á þeirri tlð. öll voru þessi systkin dugnaðar- og manndóms- fólk, sem hvarvetna kom sér vel áfram og lá ekki á liði sínu. Hafði Tómas ekki síst þá eiginleika til að bera I rfkum mæli. Ungur hélt Tómas úr föður- garði, með þvl að hann var tekinn I fóstur af þeim hjónum, Þóru Torfadóttur og Einari Tómassyni, móðurbróður sinum I Varmahlíð. Einar dó árið 1889. Giftist Þóra þrem árum siðar mági sinum Sig- urði. Ólst Tómas upp hjá þeim á annáluðu myndar- og menningar- heimili. Snemma vandist hann allri vinnu og þótti fljótt liðtækur að hverju sem hann gekk. Var hann jafnvigur til starfa hvort sem var til lands eða sjávar. Meðal annars reri hann fjölmarg- ar vertlðir í Vestmannaeyjum og var manna eftirsóttastur f skip- rúm. Þar lenta hann oft í harðræðum eins og fleiri, svo að stundum mátti vart tæpara standa. En Tómas bjargaðist alltaf og átti það þvf mest að þakka, hversu bráðrðskur hann var og snarráður. Einna tæpast stóð þetta þó, er hann bjargaðist naumlega af vélbátnum Haffara, þegar hann fórst í stórsjó og fár- viðri við Eyjarnar árið 1916. Þótti sú björgun ganga kraftaverki næst, en hvatleikur Tómasar, hreysti og gifta voru slák, að alltaf rættist úr fyrir honum á hinn besta veg. Tómas var slíkur maður, að allt lék f höndum hans. Hann var mikill verkmaður, ágætur smiður á tré og járn, bjargmaður frábær, svo að fáir stóðu honum á sporði, og einstaklega laginn að hverju sem hann gekk. Jafnan var hann hress og glaður á að hitta, raun- góður og greiðvikinn, viðræðu- góður, tryggur og vinfastur. Þá var .hann mjög skýr, las jafnan mikið og var margfróður. Sérstakt yndi hafði hann af tónlist og söng og kunni að gleðjast á góðri stund. En í aðra röndiná var hann alltaf alvöru- maður, sem I öruggri trúarvissu treysti á guðlega forsjón og hand- leiðslu. Arið 1919 urðu mikil þáttaskil I lífi Tómasar. Þá kvæntist hann Kristfnu Magnúsdóttur frá Ysta- Skála, hinni ágætustu konu. Sama ár reistu þau bú í Vallnatúni, þar sem þau bjuggu sfðan samfleytt i fjóra áratuga Var hjónaband þeirra gott og farsælt og heimilis- bragur allur til sannrar fyrir- myndar. Gestrisin voru þau og glaðvær og gott til þeirra að koma. Einnig dvöldust hjá þeim nokkrir aldurhnignir ein- staklingar, sem fáa áttu að, og nutu þar góðvildar og frábærrar umönnunar til hinstu stundar. Jörðina I Vallnatúni bættu þau mjög að byggingum og ræktun og komust allvel af, þrátt fyrir ýmsa erfiðleika. Börn þeirra hjóna urðu fjögur. Eru þau öll á Hfi og hafa erft I rfkum mæli manndóm og dugnað foreldra sinna og for- feðra. Þau eru sem hér segir: Kristinn, stálsmiður I Reykjavik, Þórður, safnvörður og rithöf- undur I Skógum, Þóra Sigrlður, starfsstúlka á Landspítalanum, og Guðrún, húsfreyja i Skógum. Árið 1959 er Tómas var kominn á áttræðisaldur, brugðu þau hjón búi i Vallnatúni og fluttust að Skógum, þar sem þau dvöldust siðan, meðan ævin entist í skjóli barna sinna, Þórðar og Guðrúnar, og tengdasonar sins, Magnúsar Tómassonar. Það hefur vaf alaust verið með talsverðum sársauka, sem Tómas hvarf frá Vallnatúni en I Skógum mun hann þó brátt hafa kunnað við sig, eignast góða vini og unað hag sínum vel. Þar reisti hann sér brátt smiðju og hamraði járnið meðan það var heitt, I skeifur og fleira. Einnig fékkst hann mikið við að smlða úr tré, flétta reipi og bregða gjarðir. Bera öll þessi verk einstakri verk- lagni og góðum smekk hans fagurt vitni. Við þessi störf og lestur góðra bóka undi hann sér löngum og skrafaði þess á milli við vini og kunningja, sem að garði bar. Kristin Magnúsdóttir andaðist sumarið 1975 og var það mikið áfall fyrir Tómas. Enda fór það svo, að ekki varð langt á milli þeirra hjónanna. Hann hafði alla ævi verið einstaklega frlskur og heilsuhraustur, þar til s.l. haust er hann tók að kenna sjúkleika, sem ekki varð við ráðið. Nokkrar vikur lá hann á sjúkrahúsi i Reykjavlk og þar féll þessi liðlega niræði öldungur, sem raunar varð aldrei gamall, frá eftir hetjulega vörn. Segja má að hvíldin sé kær, þegar aldurinn er orðinn hár og heilsan brostin. En viðskilnaði fylgir alltaf sorg og söknuður og með trega er Tómas Þórðarson kvaddur af öllum sem til hans þekktu. Að leiðarlokum vil ég þakka Tómasi öll kynni og ágætt nágrenni um langt árabil. Ég vil lika árna honum allra heilla á nýrri vegferð. Ég veit að hann á vinum að mæta á bjartri strönd handan móðunnar miklu. Börnum hans, tengdabörnum, barnabörn- um og öðrum ástvinum sendi ég og fjölskylda min dýpstu samúðarkveðjur. Blessuð sé minning Tómasar Þórðarsonar. Jón R. II jálmarsson. FORD CORTINA 1977 Sýndar verða Það er komiri ný gerð af Cortínu — árgerð 1977. Þið dæmið um útlitið. Við útskýrum breytingar, endurbætur og tæknilegar nýjungar. Þær varða sparneytni, aukið út- sýni, fljótvirkari loftræstingu, ljósabúnað og jöfnun á fjöðrun í samræmi við hleðslu. Allt miðar að auknu öryggi og betri aksturs- eiginleikum. Hljóðeinangrun, klæðning og aukabúnaður eru líka saga út af fyrir sig. Nýja Cortínan verður til sýnis í sýningarsal okkar að Skeifunni 17, laug- ardaginn 27.11 og sunnudag- inn 28.11 kl. 10.00- 18.00 kvikmyndir f Til sýnis verða einnig aðrir Ford bílár sem seldir eru á íslandi og þeirra á meðal hinn stórglæsilegi Ford-Capri frá Þýskalandi. FORD UMBOÐID SKEIFUNN117 SIMI85100 &OTXÍ Sveinn Egilsson hf

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.