Morgunblaðið - 30.09.1977, Blaðsíða 22

22
MORGUNBLAÐIÐ. FÖSTUDAGUR 30. SEPTEMBER 1977
t Eiginmaður minn, faðir okkar og bróðir, SIGURÐUR KRISTJÁNSSON, Búðarstíg, Eyrarbakka. verður jarðsunginn frá Eyrarbakkakirkju laugardaginn 1 október kl 14 Aðalheiður Jónsdóttir Elln Sigurðardóttir, Magnús Þórisson, Jón Sigurðsson, Kristján Sigurðsson Jóhannes Kristjánsson.

Maðurinn minn og faðir okkar, RAGNAR BIRGIR BALDVINSSON, Rjúpufelli 35, verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju mánudaginn 3 október kl 1 5 00 Þeim, sem víldu minnast bans, er bent á Sjálfsbjörq Hátúni Þ12 Sigrfður Erla Ólafsdóttir, og böm.

t Maðurinn minn, faðir, tengdafaðir, afi og fósturfaðir, ÞÓRÐUR Andrésson, fyrrverandi oddviti, Gufudalssveit. er látinn Jarðarförin auglýst síðar Helga Veturliðadóttir, börn. tengdabörn, barnaböm og fósturbörn.

Faðir minn og sonur okkar HAUKUR MAGNÚSSON, frá Haukadal, Rangárvöllum sem andaðist á Landspítalanum 20 þ m verður jarðsunginn að Skarði í Landsveit laugardaginn 1 okt kl 1 4 00 Helgi Hauksson, Jóna Hafliðadóttir, Magnús Runólfsson.

t GUNNARVAGNSSON, framkvæmdastjóri, verður jarðsettur frá Fossvogskirkju föstudaginn 30 september kl 3 e.h. Sigríður Bjarnadóttir, börn, tengdabörn og barnaböm.

t Innilegar þakkir færum við öllum þeim, sem sýndu okkur samúð og vmsemd vegna andláts mannsins mins og föður okkar. HANS DANIELSEN Laugarásvegi 75. Anna María, Magnús, Ragnar og aðrir vandamenn

t Kærar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og útför SIGRÍÐAR HELGADÓTTUR frá Ásbjarnarstöðum Fyrir hönd ættingja og vina Haraldur Jónsson og Olga Eggertsdóttir.

t Alúðar þakkir sendum við öllum þeim sem auðsýndu okkur samúð og vinarhug við andlát og útför STEFÁNS ÓLAFSSONAR, frá Kalmanstungu Valgerður Einarsdóttir, Ólafur Stefénsson. Kalman Stefánsson, Bryndis Jónsdóttir, Jóhanna Stefánsdóttir, Roberto Ibarguen, og barnabörn.

t Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og vináttu við andlát og útför mannsins míns, föður, tengdaföður og afa, LÁRUSAR ÓLAFS STEINGRÍMSSONAR, Hörgslandskoti, Síðu, Sérstaklega þökkum við starfsfólki Borgarspitalans fyrir frábæra hjúkr- un Sigurlaug Margrét Sigurðardóttir, Sigurður Lárusson, Steingrímur Lárusson, Anna H. Árnadóttir, Magnús Lárusson, Svanhildur Gunnarsdóttir. og sonardætur.
— Minning
Gunnar
Framhald af bls. 13
öðrum yfirmönnum útvarpsins
hinum megin viö samningaborðið.
Það kom brátt í ljóst, að Gunnar
var mjög sanngjarn og góður
samningamaður. Hann var fljótur
að átta sig á hverju málefni og
hlustaði með athygli á allan mál-
flutning viðsemjenda sinna, en
hélt samt fast og einarðlega á
málum fyrir stofnun sína. Oft var
deilt hart á þessum árum um
kaup og kjör, en allar þær væring-
ar voru gleymdar þegar upp var
staðið og samningar höfðu verið
undirritaðir. Nú að leiðarlokum
þakka ég Gunnari Vagnssyni fyrir
hönd félaga minna fyrir þann
góða skilning og sáttfýsi, sem
hann sýndi alltaf varðandi mál-
efni leikarastéttarinnar.
Ég réðst til starfa hjá Hljóð-
varpinu fyrir röskum tveimur ár-
um, eða nánar tiltekið þann 1.
mars 1975. Ég mætti til vinnu
snemma þennan fyrsta morgun,
og eflaust hefur verið einhver
kvíði i mér, eins og jafnen er
þegar menn taka við nýju og
vandasömu starfi. Gunnar beið þá
brosandi og glaðvær fyrir utan
dyrnar á þeirri skrifstofu, sem
mér var ætluð, og bauð mig vel-
kominn með hlýju og hjartanlégu
handtaki. Þeirri stund og hlýleik-
anum í handtaki hans mun ég
aldrei gleyma.
Nú er Gunnar Vagnsson horf-
inn langt fyrir aldur fram, en að
mínu mati var hann einn af bestu
og dyggustu starfsmönnum, sem
Ríkisútvarpið hafði á að skipa.
Hann var fljótur að átta sig á
úrlausnarefnum og vildi jafnan
leysa hvers manns vanda. Hans er
því sárt saknað af okkur sam-
starfsmönnum hans hjá útvarp-
inu.
Eftirlifandi konu hans, frú Sig-
ríði, börnum þeirra hjóna og öðr-
um nánum aðstandendum sendi
ég hugheilar samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Gunnars
Vagnssonar.
Klemenz Jónsson.
Það kom yfir mig eins og reiðar-
slag er ég heyrði um lát vinar
míns og góðs félaga, Gunnars
Vagnssonar. Raunar hafði hann
verið veikur undanfarið, en
virtist nú á góðum batavegi, og
leit svo sannarlega út sem hann
mundi yfirvinna sjúkdóminn að
fullu. Hann var tekinn til starfa á
ný, og nokkrum dögum áður
vorum við saman á fundi, og þá
var hann hress og glaður.
Gunnar var fæddur að Horni í
Arnarfirði í Vestur-
ísafjarðarsýslu, og voru foreldrar
hans Vagn Þorleifsson og
Kristjana Sigríður Jóhannsdóttir,
er þar bjuggu. Hann gekk i Gagn-
fræðaskólann í Reykjavík árið
1936, eftir að hafa stundað náfn
að Hrafnseyri 1934—35, og út-
skrifaðist sem viðskiptafræðingur
frá Háskóla íslands árið 1945.
Gunnar gegndi mörgum og fjöl-
breyttum ábyrgðarstörfum um
ævina. bæði í atvinnu- og félags-
málum, en síðast starfaði hann
sem fjármálafulltrúi Ríkisút-
varpsins, en það starf tók hann að
sér eftir að hafa verið fulltrúi í
iðnaðarmálaráðuneytinu.
Enda þótt Gunnar væri mjög
störfum hlaðinn, hafði hann alltaf
tíma til þess að sinna ýmsum
félagsmálum, en á þeim hafði
hann brennandi áhuga, og það var
á þeim vettvangi sem okkar leiðir
lágu saman. Kunningsskapur
okkar náði langt aftur í árin,
þróaðist jafnt og þétt, og varð
síðan að góðri vináttu. Það hófst
með því að við sátum saman við
bridgeborðið, fyrst sem and-
stæðingar, en síðar sem sam-
herjar um fjölda ára skeið.
Arið 1968 var stofnaður Lions-
klúbbur sem hlaut nafnið FREYR
og þar lágu einnig saman leiðir
okkar Gunnars. Lionsklúbbarnir
hafa að markmiði að láta eitt og
annað gott af sér leiða, þeir afla
fjár til þess að styrkja þá sem
misst hafa sjónina eða líða af
sjóndepru ' og leitast við að
aðstoða aðra þá sem eiga við sjúk-
leika að stríða, á ýmsan máta, svo
sem með kaupum á lækninga-
tækjum eða annars konar hjálp.
Viss verkefni önnur, sem ætluð
voru til umbóta voru á dagskrá
hjá Lionskl. Frey, og gerðist
Gunnar þar félagi og vann ötul-
lega að hugðarmáium klúbbsins.
Hann gegndi þar ýmsum
trúnaðarstörfum og fórst allt vel
úr hendi, svo sem vita mátti, og
tók þar við formannsstörfum
haustið 1976, en lét af því starfi
nú i septembermánuði eins og lög
klúbbsins gera ráð fyrir. Þarna,
sem annars staðar, kom ljóslega
fram hans rólega yfirvegun á
málefnum, svo og rökvísi og hæfi-
leikarnir til þess að finna bestu
lausn á hverju vandamáli, enda
voru klúbbfélagar þess fullvissir
að velferð félagsskaparins yrði
vel borgið í hans höndum.
Við klúbbfélagarnir munum
sárlega sakna Gunnars, og við
þökkum honum af alhug fyrir þau
ágætu störf sem hann lagði að
mörkum í þágu Freys, og minning
hans sem við munum geyma,
hvetur okkur til dáða í fram-
tíðinni.
Gunnar var félagi í spilaklúbbi
sem Krummaklúbbur heitir, allt
frá stofnun hans. Þar naut hann
virðingar og vináttu allra fyrir
sína hæglátu og um leið glaðlegu
framkomu. Fri félögum hans þar
flyt ég bestu kveðjur með þakk-
læti fyrir óteljandi ánægju-
stundir.
Ég færi Sigríði, eiginkonu
Gunnars, svo og börnunum og
öðrum ástvinum innilegustu
samúðarkveðjur, og bið þeim allr-
ar blessunar i framtíðinni.
Ölafur Þorsteinsson.
Ég veit þeir vcrða margir, sem
senda Gunnari Vagnssyni, fram-
kvæmdastjóra, hinstu kveðju, nú
þegar hann er til moldar borinn.
Ég er einn þeirra, sem átti mjög
náið og ánægjulegt samstarf við
Gunnar nú síðasta áratuginn, en
vinátta okkar á sér mun lengri
sögu.
Hér á árum áður, þegar íþrótta-
forystan var skipuð mönnum, sem
af eldmóði börðust fyrir hugsjón-
um sinum, var Gunnar þar fram-
arlega i flokki, þ.e. áður en foryst-
an gerðirst eins konar „skrifstofu-
forysta", sem leggur lítið i sölurn-
ar sjálf, en krefst þeim mun
meira af öðrum.
Á þessum árum tengdumst við
Gunnar nánum vináttuböndum,
hann var vinurinn sem til vamms
sagði, ekki með þjósti heldur góð-
vild, og ráð hans reyndust ómet-
anleg ungum manní, sem réðst í
það fávís að segja iþróttafréttir.
Um störf Gunnars Vagnssonar
við útvapið mætti fara mörgum
orðum, þött starfstími hans þar
yrði skammur, já, alltof skammur.
Gunnar hafði það vandasama
starf á hendi að gæta fjármuna
útvarpsins, við hlið útvarpsstjóra.
Nú er sannleikurinn sá, að stjórn-
völd hafa alla tið skorið mjög við
nögl tekjumöguleika stofnunar-
innar, og á ég þar við afnotagjöld-
in, því aldrei hefur útvarpinu ver-
ið úthlutað eyri úr ríkiskassanum.
Eitt sinn veit ég að ríkissjóður
lánaði peninga til byggingar út-
varpsstöðvarinnar á Vatnsenda-
hæð, en þeir aurar voru endur-
greiddir á fáum árum.
Þessi ihaldssemi stjórnvalda
hefur meðal annars valdið því, að
nú, næstum 50 árum eftir að út-
varpið hóf göngu sína, heyrast
sendingar þess ekki eða illa víða
um land, og þá ekki sist í kjör-
dæmi menntamálaráðherrans.
Á þessa hluti er minnst hér, því
eitt meginhlutverk Gunnars
Vagnssonar var að koma ráða-
mönnum í skilning um að á þessu
þyrfti að ráða bót, og honum varð
sem betur fer nokkuð ágengt, þó
útvarpið megi enn teljast oln-
bogabarn ráðamanna, þó allir
vilji þeir njóta góðs af útvarps-
rekstrinum, þegar þeim hentar.
Annað mál var það sem Gunnar
Vagnsson barðist fyrir og spara9i
ekki fyrirhöfn, en það er bygging
útvarpshússins nýja (og fyrsta),
og vonir standa nú til að hægt
verði að hefjast handa um smíði
þess, en því miður entist Gunnari
ekki aldur til þess að sjá þvi verki
hrint af stað, en það var honum
tilhlökkunarefni til síðasta ævi-
dags.
Gunnar var raungóður yfirmað-
ur og vildi hvers manns vanda
leysa. Auðvitað átti hann ekki
alltaf hægt um vik, en hann gerði
allt hvað hann gat.
Og til merkis um það, hvern
hug Gunnar bar til samstarfs-
manna sinna, má nefna, að hann
hafði lagt síðustu hönd á tillögu
til stofnunar sjúkra- og styrktar-
sjóðs starfsmanna Ríkisútvarps-
ins, og lagt hana fyrir stjórnvöld.
Ekki veit ég hvernig málin standa
á þessari stundu, en sjóðsstofnun
þessi mundi valda þáttaskilum i
sögu stofnunarinnar. í tillögunni
um reglugerð sjóðsins er ekki að-
eins gert ráð fyrir því að starfs-
menn eigi kost á óafturkræfum
framlögum í sjúkdómstilfellum,
heldur einnig til endurmenntun-
ar og annarra hluta.
Því má svo ekki gleyma, að
Gunnar háði harða baráttu við þá
menn, sem ákveða útvarpsfólki
laun, ekki aðeins til þess að fá
þessa menn til að skiija að hin
ýmsu störf eru gróflega vanmetin
til launa, heldur einnig til þess að
reyna að leiðrétta misræmi i
launaákvörðunum allsráðenda í
launamálum, þegar mönnum hafa
verið skömmtuð misjöfn laun fyr-
ir nákvæmlega sömu störf.
Af þessu má sjá, að Gunnar
Vagnsson sat ekki auðum hönd-
um í stóli sínum og starfsmenn
útvarpsins eiga honum þakkir að
gjalda.
Ég þakka Gunnari Vagnssyni
vináttu og samskipti og flyt konu
hans og börnum innilegar samúð-
arkveðjur frá sjálfum mér og fjöl-
skyldu minni.
Sigurður Sigurðsson.
Starfsfólk Ríkisútvarpsins á
Skúlagötu 4 kveður Gunnar
Vagnsson með söknuði og þakk-
látum huga. Um ellefu ára skeið
vann það undir sama þaki og
hann, og svo snögglega hefur
hann nú verið kvaddur á brott, að
fyrir fáeinum dögum hefði því
þótt með ólíkindum, að hann yrði
horfinn úr hópnum svo fyrirvara-
laust. Fáir voru þeir dagar, sem
hann var ekki á sínum stað, og
samstarfsmenn hans urðu þess
naumast varir, að hann tæki sér
nokkurn tima orlof eða hvíld frá
störfum. Glaður, ötull og víllaus
gekk hann að störfum og virtist
lengst af svo heilsuhraustur, að
veikindi hvörfluðu sízt að sam-
starfsmönnum hans, þegar hann
átti í hlut. Þeim kom það því
nokkuð á óvart, þegar hann kenn-
di sér meins snemma sumars, en
vonuðu af heilum hug, að úr
myndi rætast. Allt virtist benda
til þess, að þær vonir rættust.
Hann var aftur seztur i stólinn
sinn og farinn að greiða úr flækj-
unni, kappsamur og hress í
bragði. En svo var þá orðið áliðið
dags, að ekki liðu nema tvær eða
þrjár vikur, unz klippt var á lífs-
þráð hans.
Gunnar Vagnsson hóf störf hjá
stofnuninni í kjölfar skipulags-
breytinga, sem gerðar voru á
starfsemi hennar og tóku gildi
árið, sem sjónvarpið var stofnað
og henni var skipt í þrjár deildir.
Hann gerðist framkvæmdastjóri
fjármáladeildar og staðgöngu-
maður útvarpsstjóra í forföllum
hans eða fjarveru. Það liggur i
hlutarins eðli, að starfið er kröfu-
hart, erilssamt og ábyrgðarmikið,
og við það bætizt, að þann tíma,
sem Gunnar gegndi því, þurfti
hann að móta það og stofítunin i
senn að hefja mikla uppbyggingu,
verjast áföllum og glíma við mörg
og torleyst vandamál.
Þegar Gunnar réðst til starfa,
var starfsfólkið honum ókunnugt,
því að hann kom að nokkru leyti
af öðrum vettvangi en það þekkti
bezt, en við vissum öll, að hann
var ágætlega menntaður á sínu
sviði og bjó að langri og
praktiskri reynslu í opinberri
þjónustu og félagsmálum. En
hann tók starfið þeim tökum og
var þannig gerður, að hann öðlað-
ist áreynslulítið hylli og traust
samstarfsmanna sinna og varð því
fljótt einn þeirra, sem sjálfsagt og
nauðsynlegt þóttt að leita til í
smáu og stóru, af því að við
vissum lika, að hann leit alltaf á
sig sem einn úr hópnum.
Auk hinna „æðri fjármála" og
framkvæmda, sem Gunnar var
kjörinn til að sinna, fylgdu starfi
hans sjálfkrafa meiri ög minni
samskipti við starfsfólkíð, bæði