Morgunblaðið - 30.09.1977, Blaðsíða 31

MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 30. SEPTEMBER 1977
31
Steingrímur Jónatans
son fulltrúi - Kveðja
Útför Steingríms Jónatansson-
ar, fulltrúa i Seðlabankanum, sem
andaðist aðfararnótt 26. þ.m., fer
fram í dag frá Dómkirkjunni.
Steingrímur var fæddur 11.
febrúar 1908 og var þvi á sjötug-
asta aldursári er hann lést.
Foreldrar hans voru hin mikil-
hæfu og þekktu hjón Helga
Helgadóttir frá Miðfelli og Jónat-
an Jónsson, gullsmiður, ættaður
vestan af Mýrum. Hjá þeim ólst
hann upp og hlaut í arf manndóm
þeirra og mannkosti.
Hann stundaði nám i Versl-
unarskólanum og lauk þaðan
prófi 1925. Enn fremur nam hann
gullsmíði hjá föður sínum og lauk
prófi í þeirri iðn 1927.
Steingrímur Jónatansson varð
starfsmaður Gjaldeyrisnefndar
árið 1935 og hófst þá samstarf
Orð ná skammt, enda eru þau
aðeins bergmál frá hjartanu, eins
konar leiftur úr fylgsnum sálar-
innar, — eins og komist hefur
verið að orði. Það er þvi vafasamt
hvort rétt er að skrifa minningar
um látna vini sína og starfsfélaga.
minningar sem í raun eru ann-
arra eign, fyrst og fremst. Þess
skal þó freistað hér.
Birgir Gestsson rafvirkjameist-
ari i Hampiðjunni í Reykjavík
andaðist í Landspítalanum 21.
þ.m. eftir erfið veikindi, 45 ára að
aldri.
Andlát þessa vinar okkar og
vinnufélaga í Hampiðjunni kom
okkur ekki beint að óvörum, frek-
ar en öðrum er fylgst höfðu með
veikindum hans á undanförnum
mánuðum, en þó var svo, að við
lifðum lengi i þeirri von að hon-
um auðnaðist að fá heilsuna á ný.
Sú von brást. Kallið var komið.
Birgir var fæddur 27. apríl
1932, sonur hjónanna Gests Guð-
jónssonar, skipstjóra, og Rakelar
Páisdóttur. Gestur er látinn, en
Rakel dvelst nú á Hrafnistu hér i
Reykjavík. Sína fyrstu lífsgöngu
lærði Birgir á Siglufirði, þeim
fagra og stórbrotna stað, sem á
sinn hátt hóf sig inn í bernsku
drengsins og líf mannsins, og bjó
siðar í svip hans. Á Siglufirði átti
hann góða daga í uppvextinum
hjá umhyggjusömum foreldrum
og í fjölmennum systkinahópi.
Er velja átti lifsstarfið beindist
áhugi hans að rafvirkjun, sem
hann lærði síðan af kostgæfni og
vann svo við á Siglufirði við góð-
an orðstir, um margra ára skeið.
Stofnaði hann þar eigið fyrírtæki
og vegnaði vel. Síðar, þegar síldin
hætti að veiðast, og varla sást
lengur fólk á sildarplönum, varð
atvinnuástand erfitt á Siglufirði.
Leituðu þá margir þaðan til ann-
arra staða eftir atvinnu, og svo fór
að Birgir tók sig upp og fluttist til
Reykjavikur, til þess að byrja upp
á nýtt, ef svo má segja.
Til Hampiðjunnar réðst hann í
okkar, sem hélst lengi síðan, fyrst
til ársloka 1942, er nefndin var
lögð niður, og svo eftir að hann
fluttist til Landsbankans og síðar
Seðlabankans og þar til að ég
hætti störfum vegna aldurs við
árslok 1971.
Þessa langa og nána samstarfs
okkar minnist ég með sérstakri
ánægju. Af hans hálfu einkennd-
ist það af þeim kostum hans, sem
bestir hafa reynst og reynast enn
heillaríkastir í mannlegum sam-
skiptum, samviskusemi og drengi-
legri framkomu, bæði við sam-
starfsmenn og aðra.
Einmitt þetta er það mikilvæg-
asta í fari manna yfirleitt og alveg
sérstaklega þegar um er að ræða
starf hjá stofnunum, sem starfa
fyrir þjóðfélagið allt. Steingrímur
nóvember 1969, og hófust þá
kynni okkar. Ekki fór á milli
mála, að þar var hæfileikamaður
á ferð. Birgir var hávaxinn, beinn
í baki, grannur vexti og léttur í
spori. Hann hafði hátt enni, var
vel eygður og svipprúður. Að
eðlisfari örlaði fyrir feimni, en
jafnframt því að hann sýndi öðr-
um áhuga og tillitssemi þá bjó í
honum sú tegund hlédrægni, sem
léði viðmóti hans sérstæðan
þokka. Oft var Birgir kátur og
glettinn. Góðviljaður var hann,
úrræðagóður og áhugasamur,
enda var honurn treyst fyrir
vandasömum verkefnum.
Svo sem vitað er hafa í upp-
byggingu íslcnsks iðnaðar skipst
á skin og skúrir, og þar er gerð
veiðarfæra ekki undan skilin.
Óvænta örðugleika ber oft að
höndum í atvinnurekstrinum og
þá er gott að njóta mannkosta
þeirra, sem hafa lag á að snúa
atburðarásinni til betri vegar.
Þegar svo þar að kom, að veik-
indin höfðu tekið hann sinum tök-
um, þá sýndi hann af sér karl-
mennsku og sálarró, þó varla hafi
honum blandast hugur um hvert
stefndi. Við kveðjum þennan vin
okkar með söknuði.
Birgir var gæfumaður i einka-
lifi, hann var kvæntur góðri konu,
Jóhönnu Kristinsdóttur, og var
hjónaband þeirra framúrskarandi
farsælt og ástríkt. Eina dóttur
eignuðust þau, Valborgu, sem nú
er 19 ára, og les til stúdentsprófs.
Greinilegt er, að Valborg er tengd
foreldrum sinum sterkum kær-
leiksböndum.
í gamalli bók, sem aldrei verður
þó of mikið lesin, er sagt frá konu
nokkurri, ekkjunni frá Nain. sem
átti um sárt að binda sökum ást-
vinarmissis. Mannlega talað virt-
ist líf hennar hrunið í rúst, frarn-
tíðin erfið. En þá kom vendi-
punkturinn i lífi konunnar, það
sem þáttaskilum olii, og breytti
öllu til betri vegar. Það var Jesús,
sem veitti henni huggu'n, sá Jesús
sem enn Iifir og veitir þreyttum
sálarfrið og gefur hinum vonlausa
nýja von. Og bókin segir enn
fremur frá öðru tilviki, þar sem
önnur syrgjandi kona átti í hlut,
en fékk þá þennan fagnaðarboð-
skap frá Jesú: Ég er upprisan og
lifið; sá sem trúir á mig mun lifa,
þótt hann deyi.
Þær mæðgur Jóhanna og Val-
borg, og Rakel móðir Birgis hafa
misst mikið við fráfall hans, en
þeim var áður mikið gefið og það
er gæfa að hafa átt slíkan eigin-
mann, föður og son sem hann.
Þessi fátæklegu orð viljum við
svo enda með innilegum samúðar-
kveðjum til allra náinna aðstand-
enda, með bæn um að góður Guð
muni gefa þeim huggun í sorg
þeirra.
Samstarfsmenn
í Hampiðjunni.
var maður, sem gott og hollt er að
minnast og mikið má þakka.
Steingrímur kvæntist 21. febrú-
ar 1942 Huldu systur minni, sem
lifir mann sinn, eftir þrjátiu og
fimm ára ástúðlega og farsæla
sambúð, ásamt tveim börnum
þeirra, Jakobi og Hildi.
Hér hefir ekki verið rakin ætt
eða æviferill Steingríms
Jónatanssonar svo sem vert væri.
Ég hefi aðeins getið þess helsta,
sem ég hefi haft nánust kynni af.
Þess vegna eru þessi minningar-
orð bæði fá og fátækleg. Eg vildi
aðeins minnast þessa mágs míns
og vinar með þakklæti fyrir sam-
starf okkar, vináttu hans og
tryggð við mig og mína fjöl-
skyldu.
Hann er nú kvaddur með sökn-
uði og þakklæti af eiginkonu og
börnum, fjölskyldufólki, sam-
starfsfólki og vinum.
Þótt hann væri kvaddur héðan
óvænt aþ okkur fannst, vitum við,
að hann var viðbúinn og að hann
ekur nú heilum vagni heim.
Að endingu votta ég ástvinum
hans innilega samúð.
Einvarður Hallvarðsson.
Steingrimi Jónatanssyni má
lýsa svo, að hann var góður meðal-
maður á vöxt og vallarsýn og á sig
kominn manna bezt, var fríður
maður sýnum og bjartur yfirlit-
um með hreinan svip og höfðing-
legt yfirbragð. Hann var unglegur
ásýndum fram til hins síðasta,
þótt lifað hafi fulla meðalævi, og
virtist geta átt drjúgt ævikvöld
framundan.
Lundarfar og innræti voru í
góðu samræmi við ytri ásýnd.
Steingrímur sótti litt til hærri
metorða, en var traustur borgari á
sínum vettvangi og undi vel
sínum hag. Undir hýru yfirbragði
bar hann þó oft þungan hug yfir
hag lands og þjóðar og ræddi oft
þau efni, ómyrkur i máli um
ábyrgð og siðgæði þegnanna og
skilsmun gjörvileika og gæfu i
opinberu lífi.
Hneigð hans til ábyrgðar og
áhyggjusemi bar þó engan skugga
á eðlislega glaðværð og kímni-
gáfu, sem hann miðlaði samferða-
mönnum sínum af í rikum mæli.
Steingrimur var þannig búinn
hinum beztu kostum samkvæmis-
mannsins og er ógleymanlegur
sem slíkur, þótt hann stundaði
þann lifsþátt í hófi sem allt
annað. Minnisstætt er mér í þesSu
sambandi, er samstarfskona mín
eitt löngu liðið ár sagði frá fyrra
samstarfsmanni, sem haldið hefði
upp humornum í kaffitímum, séð
nýstárlegan flöt á ymsum málum
og unnið úr efnivið mannlífsins
af hjartanlegri kímni. Sá maður
var Steingrímur.
Leiðir okkar lágu saman, er
hann varð maðurinn hennar
Huldu frænku, og kom þá í Ijós,
að hann var sjálfur frændi, af ætt
Mýramanna. Alla tið síðan hefur
verið greiður gangur milli okkar,
og hefur notið stakrar gestrisni og
greiðvikni þeirra hjöna, en þau
töldust til hinna yngri i sinni fjöl-
skyldukynslóð, eins konar brú
milli kynslóða.
Á starfsvettvangi hefur og
lengst af verið stutt milli- okkar
Steingríms, og varð enn nánari
fyrir ári, er ég fluttist til sörnu
stofnunar.
Settu hádegisgöngur hans við-
felldinn svip á miðbæinn. Hefur
hann ætíð örvandi orð á taktein-
um. Man ég hann siðast doka við I
sólskininu undir hamravegg
Landsbankans og í annan stað á
göngu um grænan Austurvöll. Nú
í dag er hann kvaddur hinztu
kveðju handan þess græna vallar
og blómskrýdda gróðurs, sem
haustlitirnir eru teknir að setja
mark sitt á.
Góða ferð frændi.
Bjarni Bragijónsson
I dag, er við fylgjum til grafar
kærum vini og vinnufélaga, Stein-
grimi Jónatanssyni, leita á hug-
ann margar minningar. Fátækleg
orð fá þeim ekki lýst.
Við lýsum ekki æviferli þessa
mæta drengs. Hann er rakinn af
öðrum hér á undan.
Af löngum kynnum minnumst
við einstakrar samviskusemi hans
og nákvæmni i starfi. Einnig
minnumst við kímni hans og orð-
heppni, sem var við brugðið.
Ánægjulegustu stundir vinnunn-
Framhald á bls. 20.
Heimsækið sýningardeild okkar (nr. 4) á Iðnkynningunni
í Laugardalshöll og skoðið boltann sem hangir í lausu lofti
eða fáið ykkur ís í glasið. VERIÐ VELKOMIN.
STJÖRNU
rstalhf.
STÁLVER hf, ÞRYMURhf, VOGUR hf, BLIKKOG STÁLhf, MÁLMTÆKNI sf
Minning:
Birgir Gestsson
rafvirkjameistari