Morgunblaðið - 06.02.1980, Blaðsíða 28

Morgunblaðið - 06.02.1980, Blaðsíða 28
28 MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 6. FEBRÚAR 1980 GRANI GÖSLARI Þú afsakar en tækið mitt bilaði í 3. umferð! Sú blikkaði þig, tæfan sú arna? BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson Margir urðu fyrir vonbrigðum með frammistöðu Brasilíu í heimsmeistarakeppninni í Ríó. Sveit þeirra hafði unnið Olympíu- mótið 1967 og í heimstvímenn- ingnum 1978 náðu tveir þeirra heimstitlinum. Það kom því á óvart þegar þeir ráku lestina á heimavelli. Suður gaf, allir utan hættu. Norður S. Á1065 H. 873 T. KDG32 L. 8 Vcstur Austur S. KG9872 S. D43 H. G96 H.Á105 T. 87 T. 9654 L. Á5 L. 1073 Suður S. - H. KD42 T. AlO L. KDG9642 I leik Brasilíu við bandarísku heimsmeistarana enduðu þeir síðarnefndu í slemmu: Surtur \i>tur Nurður \u*tur 1 l.auf 1 Spartar 2 (¦rond l' 3 Spaðar V ."» TiKlar P T> l.auf Allir Pam Suður vildi ekki spila tíglana, breytti í sex lauf og þá þurftu brassarnir að finna ásana sína. Vestur spilaði út spaðatvisti, suð- ur trompaði og næsta slag fékk vestur á trompásinn. Hann spilaði þá tígli — unnið spil. Vestur varð að finna ás makkers og tígulásinn gat ekkert farið. En hjörtu suðurs gátu farið í tíglana og þess vegna varð að spila hjarta strax. Spilað var á sömu spil í öllum þrem leikjum hverrar umferðar. Og í leik við Formósu leysti ítalinn Pittala þennan vanda skemmtilega. Gegn sex laufum spilaði hann út tígli, sem suður tók með ás en austur lét sitt lægsta og sýndi með því jafna tölu spila í litnum. Næsta slag fékk vestur á trompásinn og varð þá að leysa málið. I sögnunum hafði austur stutt spaðann en suður ekki viljað spila tígulsamning, þannig, að suður gat ekki átt marga tígla og átti örugglega ekki spaða. Pittala fann örugga lausn þegar hann spilaði aftur tígli. Þar með var skorið á samband sagn- hafa við blindan og í reynd náði suður ekki nema tíu slögum — tveir niður Níðingsverk „Það er eitt af undirstöðulög- málum tilverunnar, að hvert ill- verk kemur fyrr eða síðar fram á sjálfum þeim, sem það hefur unnið." H.P. „Þegar menn eru farnir að leita sér skemmtunar með því að gera öðrum illt, þá er lagt á hina verstu leið." H.P. Þúsundum manna er veitt byssuleyfi til að skjóta gæsir og rjúpur, rétt eins og hér væri um eitthvert þarfaverk að ræða. En þessir fuglar eru engin meindýr og því engin þörf á að senda óvígan her manna til að útrýma þeim. Hitt mun heldur, að byssuleyfi eru veitt mönnum til þess fyrst og fremst að gefa þeim tækifæri til að þjóna drápslöngun sinni án þess að hér sé um nokkra nauðsyn að ræða, því ekki þarf að veiða þessa fugla til fæðuöflunar. Nóg er til af öðru kjöti í landinu. Það hefur Iíka komið í ljós, að einhverjir þeirra, sem byssuleyfi fá, láta sér ekki nægja að skjóta á þau dýr, sem leyft er að veiða, heldur fara langt út fyrir sett mörk og skjóta jafnvel á búfé bænda eins og nýleg dæmi sanna. (Sjá Mbl. 14. des. s.l. „Sportveið- ar í Grímsnesi"). Hér var um að ræða fallegt, lítið lamb í haga. Níðingarnir með byssuleyfið hafa séð, að hér mundi enginn vera til frásagnar. Hér væri því tilvalið tækifæri til að veita drápsgleðinni útrás og hafa lambið að skotmarki. Hér varð hámark ánægjunnar á þessari „heilsubótargöngu" skotmann- Blessað litla lambið varð að gjalda illmennsku þeirra. Kúlurn- ar lentu inni í lungum þess og innyflum. Kvölin nísti allt tauga- kerfi þessa litla sakleysingja. Dauðinn lét samt á sér standa með líknandi faðm sinn, alveg eins og oft vill verða með gæsir og rjúpur, sem verða fyrir árásum skotóðra manna og lifa samt áfram særðar lengur eða skemur. Litla lambið lifði þetta af. Með harmkvælum dró það fram lífið allt þetta sumar og fram á haust og varð ekki svipur hjá sjón miðað við það, sem átt hefði að vera. Hryggðarmynd var að sjá það, þegar það löks fannst. Fyrir til- stilli eigandans var því slátrað til að veita því líkn frá þraut og kom þá í ljós við skoðun, hver hafði verið orsök þessarar vesaldar þess. Maigret og vínkaupmaðurinn 38 — Það er að segja þangað til ég fyndi bréfin? — Maður veit aldrei hvar þau hefðu lent. — Sáuð þér hann eítir þetta? — Tvívegis. Meg og ntér var áfram boðið til þeirra þegar veizlur voru. — Og þið létuð ykkur ekki vanta, tautaði Maigret. — Ég skil það þannig að þér seúð ckkert að crfa moðganir. — Hvað átti ég að gera annað? Hann var grófur kar- akter og frumstæður um margt. En hann var fulltir af orku sem dró fólk að honum. Hann hefur ugglaust auðmýkt marga kunn- ingja sína og þá sem toldu sig vini hans. Það var einhvers konar árátta hjá honum að þurfa alltaf að finna til valds síns og hann gerði enga kröfu til að fólki þætti vænt um hann. — Þer þætti að minnsta kosti vænt um að fá að vita ef þau verða eyðilögð. — Bæði bréfin frá yður og konu yðar. — Ég gæti imyndað mér að bréf Megs væru kannski einum og of ástríðufull og er þá svo sem vægilega til orða tekið og min bréf.... ja það væri sem sagt hætt að mistúlka þau. — Ég skal athuga hvað ég get gert fyrir yður. — Hafið þér séð þau? Hatw svaraði ekki en gekk í átt til dyra til að sýna að samtaiinu væri lokið. — Já, segíð mér eitt___eigið pér byssu með hlaupvidd 6,35? — Ég á byssu. Hún hefur verið í skrifborðsskúffunni minni i mðrg ár. En ég veit ekki hvaða gerð hún er. Mér stendur beygur af skotvopnum. ~ Þökk kfyrir... vissuð þér að vinur yðar, Chabut, fór á hverjum miðvikudegi og alltaf á sama tima i Rue Fortuny? — Já, við Jeanne færðum okkur þá vitneskju að minnsta kosti eimi sinni í nyt. — Þa var það ekki fleira í dag. Ef ég þarf að ná í yður skal ég láta senda yður boð. Þegar Caucasson hélt loks á braut, fylgdi Maigret honum með augunum þar til hann var kominn fram að stiganum. Þeg- ar hann var aftur setztur við skrifborðið hringdi hann til Jeanne Chabut. Það tók dálitla stund að ná sambandí, því að lengi vel var númerið alltaf á tali. — Frú Chabut. Þér talið við Maigret lögregluforingja. Af- sakið að ég truíla yður, enn á ný, en ég f ékk heimsókn rétt i þessu og af því leiðir að ég verð að leggja fyrir yður fáeinar spurningar. — Ég bið yður að vera stattorður, því að ég er satt að segja ákaflega upptekinn. Það hefur verið ákveðið að jarðar- fðrin fari fram í kyrrþey. — Verður ekki athöfn í kirkju? — Jú, en afar stutt. Ég læt aðeins örfáa nánustu vini vita og fáeina samstarfsmenn eigin- manns sins. — Hr. Louceck? Eftir Georges Simenon Jóhanna KriBtjónsdóttir snen á islensku — Ég get ekki komizt hjá því. — Og hr. Lepretre? — Já. Og som uleiðis einkarit- ara hans, ungu stúlkuna sem hann kallaði Giraffann. Siðan verður ekið rakleitt til kirkju- garðsins í Ity i þremur bílum. — Vitið þér hvar maður yðar geymdi einkabréfin sin'.' Nokkuð lötig þögn. — Ég hef aldrei velt því fyrir mér, en er að reyna að hugsa um það. Hann fékk fá bréf hingað heim, flestir sendu bréf- in á Quai de Charenton. Eruð þér með einhver ákveðin bréf í huga? Bréf frá vinum og vinkon- um. — Eí hann heíur geymt þau, hljóta þau að vera i peninga- skápnum hans sem hann einn hafðí aðgang að. — Hvar er sá skápur? — t dagstofunni, bak við myndina af honum. — Eruð þér með lykilinn?

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.