Morgunblaðið - 20.11.1982, Síða 37

MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 20. NÓVEMBER 1982
37
Minning:
Eiríkur Jóel
Sigurðsson
Einn af elstu borgurum Kefla-
víkur, Eiríkur Jóei Sigurðsson vél-
stjóri, verður í dag, 20. nóvember,
borinn til hinstu hvílu frá Kefla-
víkurkirkju. En hann lést á heim-
ili sínu, Aðalgötu 12 í Keflavík, 10.
nóvember sl.
Eiríkur var fæddur í Keflavík,
21. mars 1895 og var því á áttug-
asta og áttunda aldursári, er hann
lést. Hann átti heima í Keflavík
alla tíð.
Foreldrar Eiríks voru hjónin
Sigurður Bjarnason, verslunar-
maður og lengi meðhjálpari við
Keflavíkurkirkju, og Valdís Er-
lendsdóttir, sem bjuggu í Keflavík,
á Vesturgötu 5 (nú nr. 10) allan
sinn búskap.
Eina alsystur átti Eiríkur,
Elínu, konu Guðjóns Arngríms-
sonar, trésmíðameistara í Hafnar-
firði. Þau eru bæði dáin.
Hálfsystir Eiríks var Er-
lendsína Marín Jónsdóttir. Var
hún barn Valdísar af fyrra hjóna-
bandi. Erlendsína var móðir þess,
er þessar línur ritar og vorum við
Eiríkur því frændur, og einnig
uppældisbræður, því ég ólst upp
hjá foreldrum Eiríks frá 7 ára
aldri. Móðir hans var amma mín.
Hálfsystkini Eiríks frá seinna
hjónabandi föður hans og Guðrún-
ar M. Bjarnadóttur eru þessi:
Valdís Sigríður, Faxabraut 2,
Keflavík, Jóhann Fr., skrifstofu-
stjóri hjá Loftleiðum í London, og
Þegar mér barst fregn um lát
frænku minnar Hildigunnar, átti
ég bágt með að sætta mig við það.
Skrefið er stutt á milli lífs og
dauða, þar sem ég hafði fyrir
fáum dögum átt ánægjulega sam-
verustund með henni og hún var
hress og kát eins og hennar var
von og vandi. Og hún var komin til
Reykjavíkur á vinafund sem var
henni mjög ánægjulegur. En
skjótt breytist gleði í sorg, þannig
fór fyrir vinum hennar, þegar
henni er kippt í burtu frá okkur
svo skyndilega.
Hildigunnur Jóakimsdóttir var
Kristinn, flugumferðarstjóri á
Keflavíkurflugvelli.
Eiríkur kvæntist eftirlifandi
eiginkonu sinni, Stefaníu Guð-
mundsdóttur, hinn 14. september
1922 og áttuu þau því demants-
brúðkaup 14. september síðastlið-
inn.
Börn þeirra í aldursröð eru
þessi: Jónina Valdís, býr í Reykja-
vík, maki, Einar Símonarson,
múrarameistari, látinn, börn
þeirra eru 5; Guðrún Magnea
Bergmann, býr í Bandaríkjunum,
maki Gill De L. Étoile, látinn,
börn þeirra eru 4; Sigurbjörn
Reynir, trésmíðameistari, kvænt-
ur Mónu Erlu Símonardóttur,
heimili þeirra er að Eyjaholti 11,
Garði. Þau eiga 5 börn; María
Erla, gift Birgi Valdimarssyni,
framkvæmdastjóra. Þau búa á
ísafirði og eiga 4 börn.
Barnabörn Stefaníu og Eiríks
eru 18, og barnabarnabörn 24.
Ungur að árum varð Eiríkur að
vinna heimilinu, eins og tilheyrði
á þeim tíma. Hann byrjaði sjó-
mennsku á vetrarvertíðinni þegar
eftir fermingu, sem þá var al-
gengt. Hann reri þá með Jóni
Olafssyni þekktum formanni hér á
þeim tíma. En Jón var kvæntur
Jóhönnu móðursystur Eiríks.
Nokkur sumur fór Eiríkur aust-
ur á firði til sjóróðra, og þá til
Norðfjarðar. En til Austfjarða var
á tímabili sótt sumaratvinna af
Suðurnesjum.
fædd á Siglufirði 21. janúar 1912,
dóttir hjónanna ólínu Ólafsdóttur
og Jóakims Meyvantssonar. ólst
hún þar upp í glöðum og góðum
systkinahópi og var í foreldrahús-
um þar til hún giftist sínum elsku-
lega og góða dreng, Halldóri
Kristjánssyni fiskmatsmanni frá
ísafirði, þann 11. maí 1940. Á ísa-
firði bjó hún allan sinn búskap af
rausn og myndarskap og var gott
að koma til þeirra hjóna á Hrann-
argötuna. Fjögur börn eiga þau,
Jón, Auði, Ólínu og Sigrúnu, sem
öll eru myndarbörn eins og þau
eiga kyn til. Nú, þegar frænka mín
er farin yfir landamærin á hina
eilífu strönd þar sem fjölmennur
hópur vina og vandamanna tekur
á móti henni opnum örmum, veit
ég að henni líður vel. Elsku
frænku minni vil ég þakka allar
ánægjustundir sem við áttum
saman. Þó langt væri á milli okk-
ar, voru samverustundirnar marg-
ar með henni og hennar indælu
fjölskyldu. Sama tryggðin og
traust vinátta alla tíð.
Hildigunnur verður jarðsett á
ísafirði í dag, laugardag 20. nóv-
ember. Þar sem ég get ekki verið
viðstödd jarðarförina sendi ég þér,
Halldór minn, mínar innilegustu
samúðarkveðjur, einnig systkin-
um hennar og öllu skylduliði. Kær
kveðja frá okkur hjónunum. Bless-
uð sé minning Hildigunnar.
Ásta Jónsdóttir
Þegar vélbátarnir komu hér til
sögunnar, eignaðist Sigurður faðir
hans hlut í vélbátnum Sæborg-
inni, sem var um 9 smálesta bátur,
smíðaður í Reykjavík. Fyrsta ver-
tíð bátsins var veturinn 1913. Al-
bert Ólafsson var einn af eigend-
um bátsins og var hann formaður
á honum til 1920. En þá tók hann
við nýjum báti, Gullfossi, sem
hann átti hlut í. Þessi 7 ár var
Eiríkur háseti á Sæborginni. Um
þetta leyti hafði Sæborgin verið
stækkuð og var nú orðin um 20
smálestir. Erlendur Jónsson,
frændi Eiríks, tók þá við skip-
stjórn á Sæborginni, vélstjórinn,
sem verið hafði, fór með Albert á
nýja bátinn, en Eiríkur varð nú
vélstjóri á Sæborginni og gegndi
því starfi þar til hún var seld til
Patreksfjarðar um 1932. Eftir
þetta var Eiríkur næstu fjögur ár-
in með Erlendi, vélstjóri á m/b
Gullfossi.
Eftir 1936 hætti Eiríkur störf-
um á sjónum. Var hann nokkur ár
vélstjóri í Fiskiðjunni í Keflavík,
og síðan í frystihúsinu Frosta. En
á árinu 1959 ræðst hann til starfa
hjá Varnarliðinu á Keflavíkur-
flugvelli og þar vann hann til 1979
að hann hætti störfum 84 ára að
aldri.
Á uppvaxtarárum Eiríks voru
ekki miklir möguleikar fyrir efna-
litla unglinga að afla sér mennt-
Feddur 18. nóvember 1908
Dáinn 11. nóvember 1982
Jónas Thoroddsen var ákaflega
hlýr persónuleiki og laðaði þess
vegna fólk að sér. Manni leið vel í
návist hans. Hann var kurteis
maður. Og kurteisin kom frá
hjartanu. Honum var það eðlilegt
að taka tillit til annarra. Það er
því söknuður í hjörtum margra í
sambandi við andlát hans. Vina-
og kunningjahópurinn var stór.
Jónas var hæfileikamaður.
Hann var Iistrænn. Listamenn eru
oft skarpskyggnari og viðkvæmari
í lund en aðrir. Tilfinningar sínar
bar hann ekki á torg. Hann hefði
orðið gott skáld ef hann hefði ein-
beitt sér að þeirri listgrein. Hann
bar glöggt skyn á fjármál. Jónas
hefur gegnt mörgum opinberum
störfum, m.a. bæjarfógeti í Nes-
kaupstað, borgarfógeti í Reykja-
vík, bæjarfógeti á Akranesi. Hann
var glöggur lögfræðingur. Var
mikill sérfræðingur í Skiptarétti.
Margir leituðu ráða hjá honum.
Það var ánægjulegt að umgang-
ast Jónas. Hann var gáfaður, hafði
Fædd 9. mars 1905
Dáin 11. nóvember 1982
Rósa var ein af sextán börnum
hjónanna Guðmundar Ottesen
Jónssonar og Ásu Þorkelsdóttur,
sem síðast bjuggu að Miðfelli í
Þingvallasveit.
Rósu er minnst af þeim, sem til
hennar þekktu, fyrir mannvináttu
og þann höfðingsskap sem dafnaði
við hlið hógværðar og lítiilætis í
lífsbaráttu sem yngra fólki sýnist
oft hafa verið óblíð.
Sjálfur sé ég þessa frænku mína
enn að miklu leyti með augum
barns. Margar bestu endurminn-
ingar mínar frá bernsku- og upp-
vaxtarárum eru tengdar þeim
hjónum Rósu og Huga. Þótt ég
þykist vita að Rósa hafi í litillæti
sínu verið greind kona og góðum
gáfum prýdd, sé ég hana fyrst og
fremst sem eins konar fulltrúa
hins góða í tilverunni líkt og börn-
um er tamt. Fátt annað skiptir þá
máli.
Rósa hafði hæfileikann til að
unar, umfram hina lögboðnu
barnafræðslu. Þó voru hér af og til
kennarar við barnaskólann, sem
héldu uppi unglingaskóla hluta úr
vetri, eða yfir haustmánuðina,
þegar lítið var hægt að starfa úti
og áður en vetrarvertíð hófst.
I þessum kvöldskólum að haust-
inu stundaði Eiríkur nám og fékk
þar nokkra tilsögn m.a. í ensku.
Þá fékk hann tilsögn í að leika á
orgel hjá Mörtu Jónsdóttur, en
hún var fyrsti organisti Keflavík-
urkirkju.
ríka og skemmtilega kímnigáfu.
Hann var hjálpsamur, einlægur og
hógvær. Sumir sækjast eftir því
að bindast vináttuböndum. Aðrir
ekki, því vinátta er bindandi. Jón-
as mat vináttu mikils og reyndist
góður vinur. Við sýndum hvor öðr-
um fullan trúnað. Höfðum því jafn
mikla ánægju af því að ræða al-
varleg mál eins og að gera okkur
eitthvað til gamans. í öll þau ár
sem við höfum þekkst hefur okkur
aldrei orðið sundurorða. Vorum
við þó ekki alltaf á sama máli.
í maí 1981 dvöldu þau hjónin
Jónas og Björg kona hans i nokkra
daga á heimili mínu og voru það
ánægjulegar stundir. Jónas fór þá
með ljóð sem hann hafði ort til
Bjargar konu sinnar. í þessu ljóði
kom fram sá kærieikur og sú virð-
ing sem hann bar til konu sinnar.
Jónas var hamingjusamur í einka-
lífi sínu. Björg kona hans bjó hon-
um fallegt heimili. Þar var gott að
vera gestur.
Á heimilinu ríkti hlýtt og nota-
legt andrúmsloft sem byggðist á
þeirri ást og vináttu sem hjónin
báru hvort til annars. Samband
veita öðrum. Þannig held ég að
flestir minnist hennar. Allir gátu
leitað til Rósu og Huga. Ekkert
fannst manni sjálfsagðara en að
hjá þeim hjónum dveldi iðulega
skyldfólk utan af landi, sem átti
tímabundið erindi í Reykjavík. Ég
verð að trúa því að Rósu hafi
hlotnast þakklæti, með einum eða
öðrum hætti. Því hljóta allir að
trúa sem minnast brosmildra
augna hennar.
Þegar við kvöddumst á sjúkra-
húsi þrem dögum áður en hún dó
sá ég enn einu sinni þetta glettn-
islega bros í auga. Hún var að
segja frá barnabörnum sínum.
Andlit hennar ljómaði með gam-
alkunnum hætti. Nafna hennar og
dótturdóttir hafði komið til henn-
ar í Barmahlíðina eftir dansskól-
ann og sýnt ömmu sinni sporin
sem hún var að læra.
Eftirlifandi maður Rósu er
Hugi Vigfússon, verkamaður.
Nöfn þeirra fylgjast ávallt að í
huga manns, þannig var sambúð
þeirra og slíkur gæðamaður er
ATHYGLI skal vakin á því, að afmælis- og minn-
ingargreinar verða að berast blaðinu með góðum
fyrirvara. Þannig verður grein, sem birtast á í mið-
vikudagsblaði, að berast í síðasta lagi fyrir hádegi á
mánudag og hliðstætt með greinar aðra daga. í minn-
ingargreinum skal hinn látni ekki ávarpaður. Þess
skal einnig getið, af marggefnu tilefni, að frumort
ljóð um hinn látna eru ekki birt á minningarorðasíð-
um Morgunblaðsins. Handrit þurfa að vera vélrituð
og með góðu línubili.
Minning:
Hildigunnur Jóakims-
dóttir — ísafirði
Kveðjuorð:
Jónas Thoroddsen
fv. borgarfógeti
Rósa Guðmundsdótt-
ir — Minningarorð
Þegar svo organisti kirkjunnar,
sem þá var, Friðrik Þorsteinsson,
fór til náms á verslunarskóla í
Kaupmannahöfn, þá voru þeir
tveir nemendur Mörtu, Gunnar
Sigurfinnsson og Eiríkur Sigurðs-
son, fengnir til þess að sinna starfi
organista í forföllum Friðriks.
Eiríkur eignaðist orgel, sem þá
var ekki víða til hér um slóðir. Var
þá oft mikið sungið í litlu stofunni
á Vesturgötu 5. Eru mér þá sér-
staklega minnisstæð kvöldin, þeg-
ar Eyjólfur Ásberg tók lagið. En
hann var söngmaður góður og
hafði mikla og hljómfagra rödd.
Hann var þá nýfluttur til Kefla-
víkur og hafði fæði heima hjá
fósturforeldrum mínum.
Eiríkur var alla ævi starfsmað-
ur mikill, ósérhlífinn og lá aldrei á
liði sínu. Hann var því ávallt vel
metinn meðal samstarfsfólksins,
sem og raun bar vitni.
Þótt nú sé öldungur kvaddur, að
loknu löngu og oft ströngu ævi-
starfi, þrotinn heilsu og kröftum,
þá veit ég og skil vel, hve hans er
nú saknað af ástvinum hans og þá
sérstaklega af sjúkri eiginkonu
sem nú hefur misst mikið.
Um leið og ég þakka frænda og
stóra bróður góða og trausta sam-
fylgd á sjó og landi á mörgum lið-
num árum, bið ég honum af hjarta
blessunar Guðs.
Ragnar Guðleifsson
þeirra hjóna við börn og tengda-
börn var einstaklega elskulegt.
Þau eignuðust 4 börn, Magnús,
Maríu Kolbrúnu, Soffíu Þóru og
Sigurð.
Ég þakka Jónasi innilega fyrir
þær mörgu ánægjustundir sem við
höfum notið saman.
Björg hefur misst mikið. En hún
á það sem ekki verður frá henni
tekið, minningar um þann góða
dreng og elskulega eiginmann sem
Jónas var. Ég sendi innilegar sam-
úðarkveðjur.
Bad Godesberg,
Pétur Eggertz.
Hugi. Þau hjónin eignuðust kjör-
dóttur, Þórunni Jóhannsdóttur,
sem ég veit að hefur fært þeim
ómælda gleði ásamt barnabörnun-
um, Rósu og Huga.
Huga, Þórunni og börnunum og
öðrum nákomnum ber ég kveðju
fjölskyldu minnar í minningu
þeirrar konu, sem lifir áfram í
hugum okkar.
Valdimar Jónsson