Morgunblaðið - 01.09.1985, Síða 10

H3HM3T‘iafi.{ HUOAQUHMUí
n a
10 B
3HC1 H3HM3T4ari { HUOAQUMMU2 .QIQAJHMUOHOM
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 1. SEPTEMBER 1985
„PREJVnVTYIVDASTOFAIN HF er flutt í eigið húsnæði að SÚÐARVOGI 7 og nýja símanúmerið þeirra er 8 40 10
og þetta er auglýsing en ekki brandari.“
En allir sem eru að reisa sér framtíðarheimili
þurfa að ieggja hart að sér. Samt virðast margir
fara á hausinn með allt saman. En bakverkur,
baugar og magasár þurfa ekki endilega að fylgja
húsbyggingum. Það er aðeins spurningin um að
finna réttu leiðina áður en hafist er handa. Leið
sem hentar best í því ástandi sem ríkir í
þjóðfélaginu í dag. Siglufjarðarhúsin eru ein
þeirra. Þau eru reist á nútímalegan hátt á
ótrúlega stuttum tíma. Reyndar er hægt að
reisa eitt Siglufjarðarhús á nokkrum dögum. En
auðvitað færum við eftir óskum þínum um
byggingarhraðann. Þú getur tekið við Siglufjarð-
arhúsinu fokheldu eða á því stigi sem þér
HÚSEININGAR HF
hentar best.
Þú ættir að kanna kosti Siglufjarðarhúsanna.
Þegar hafa margir tryggt sér Siglufiarðarhús og
má segja að Siglufjarðarhúsin spretti upp eins
og gorkúlur út um allt land. Enda eru þau bæði
íalleg og sterk. Hönnuð af sérfræðingum sem
miða við smekk íslendinga, kröfur þeirra og
íslenskt veðurfar.
Byggjum einnig sumarbústaði, skrifstofu- og
verslunarhúsnæði, dagheimili, skóla og margt
fleira.
Sláðu á þráðinn eða komdu við hjá okkur.
Berðu hugmyndir þínar saman við teikningar
okkar.
KÓPAVOGI
HAMRABORG 12
SÍMI 91-641177
SIGLUFIRÐI
LÆKJARGÖTU 13
SÍMI 96-71340
Húsbyggingar^eiga ekki
að veM brábldómur
Bakverkur, baugar og magasár þurfa ekki
endilega að fylgja húsbyggingum.
|
ib
Askriftarsíminn er 83033
Hljámplötur
Siguröur Sverrisson
Hagen mis-
vel upplögð
Nina Hagen
Ekstasy
CBS/Steinar
Nina Hagen skiptir um „stíl"
rétt eins og aðrir um sokka. Á
síðustu plötu hennar, þar sem
hinn margrómaði diskófrömuður
Giorgio Moroder var við stjórn-
völinn, var yfirbragðið býsna fág-
að en aldrei þó svo að hin eðl-
islægu einkenni Ninu hyrfu. Hér
kveður hins vegar við allt annan
tón. Rokkiö hefur náð tökum á
Ninu á ný og brýst fram óbeislað í
mörgum laganna.
Ekki veit ég alveg hvað hefur
valdið þvf að lagið Universal Rad-
io hefur náð jafn miklum vin-
sældum og raun ber vitni. Mér
finnst það tvímælalaust í lakari
kantinum á þessari plötu, sem
annars er ansi tvískipt. Sum lag-
anna eru hreinasta gersemi, önn-
ur alis ekki eins aðíaðandi. Auk
sinna eigin laga tekur Nina Hag-
en hið margfræga My Way
traustataki sem og hið 15 ára
gamla Spirit in the Sky. Það fyrr-
nefnda fær sérstaka meðferð hjá
þeirri austur-þýsku en hið síðar-
nefnda er nær ógerningur að
þekkja aftur, a.m.k. við fyrstu
hlustun.
Niga Hagen er ckki bara fyrsta
flokks söngkona, lmn semur góð
lög — cn reyndar dálítið misjafn-
lega upplögð ef inarka iná Ekst-
asy — og textar hennar eru sumir
hverjir ansi hnyttnir 3vo ekki sé
meira sagt. T.d. í iaginu 1985
Ekstasy Drive pundar hún óspart
á textagerð þungarokkara, sem
oft er harla rislág.
Bestu iögin á Ekstasy finnst
mér vega Gods of Aquafious,
Russian Reagge, sem er þó harla
lítið reggí, 1985 Ekstasy Drive
auk The Lord’s Prayer, þar sem
Sverðdans Katsatjúríans kemur
upp á yfirborðið m.a. Þetta er
hins vegar ekki nema helmingur
taganna ef hinu skemmtilega My
Way er bætt við. Hinn helmingur-
inn er því miður ekki eins aðlað-
andi. Fyrir vikið verður Ekstasy
kaflaskipt. Betri kaflinn er þó
einn sér næg ástæða til þess að
gefa plötunni gaum.
Fjarrí því að
Mtta í mark
One The Juggler
Some Strange Pashion
RCA/Skífan
Ef marka má þær plötur, sem
rnanni berast í Iiendur til um-
fjöllunar virðast forráðamenn
RCA-plötufyrirtækisins einna
reiðubúnastir r.tóru risanna til
þess að gefa ungum og lítt þekkt-
um sveitum tækifæri á að koma
tónlist sinni á framfæri með góð-
um stuðningi. Stundum hefur
RCA hitt naglann á höfuðið, rétt
eins og gerist og gengur, stund-
um alls ekki. One The Juggler
tilheyrir því miður seinni hópn-
um.
Að því er best verður séð er
One The Juggler bresk sveit en
ekki þekktari en svo að ég
minnist þess aldrei að hafa heyrt
hennar getið. Það er að sjálf-
sögðu enginn algildur mæli-
kvarði en maður reynir þó að
fylgjast með.
Meðlimi One The Juggler þekki
ég þar af leiðandi ekkert en rakst
þó á nafn Mick Ronson á innra
plötuumslaginu. Hann réttir
þeim félögum hjálparhönd en
má sín bersýnilega lítils.
Það er annars dálítið merki-
legt, að þótt Some Strange Fas-
hion falli undirrituðum ekki í geð
er þetta alls ekki illa unnin plata,
fjarri því. Tónlistin er bara ein-
hvern veginn óaðlaðandi. Rennur
inn um annað eyrað og út um
hitt, viðstöðulaust að kalla. Það
geta aldrei talist meðmæli, ekki
heldurhér.