Morgunblaðið - 05.04.1990, Blaðsíða 48

48
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 5. APRIL 1990
Minning:
Sveinbjöm Sigur-
jónsson fv. skólasljóri
Fæddur 5. október 1899
Dáinn 26. mars 1990
Fáir- kynnast í starfi sínu jafn
mörgu fólki sem kennarar. Þótt
skólakynni endist aðeins eitt eða fá
ár, verðaYþau hveijum góðum kenn-
ara dýrmæt og leiða m.a. til þess
að hæfileikamenn endast í þessu
starfí um áratugi, þótt færni þeirra
gæti leitt þá á arðvænlegri og létt-
ari brautir.
í þessum hópi var Sveinbjörn
Siguijónsson, skólastjóri, sem við
kveðjum í dag. Mér er ljúft og skylt
að minnast hans fáum orðum, enda
áttum við samleið um 13 ára skeið
í Gagnfræðaskóla Austurbæjar.
Sveinbjörn var dagfarsprúður
maður, stefnufastur en gætinn og
fáskiptinn um aðra að óþörfu. Eftir
aldarfjórðungs kennslustörf við
skólann var honum skyndilega falin
stjóm hans. Slík störf krefjast þess
að vel sé hlýtt á rök manna, með
og móti, eigi síst þegar vandamál
krefjast úrlausnar. Þar verður sjald-
an gert svo öllum líki. En þar, sem
víðar, hygg ég að Sveinbirni hafi
nýst vel þeir hæfileikar sem mjög
einkenndu kennslustörf hans: vand-
virkni, skyldurækni og samvisku-
semi.
Ég naut aldrei beinnar kennslu
hans sem nemandi. En oftlega leit-
aði ég ráða hjá honum, en móður-
málið varð á þeim árum aðal-
kennslugi'ein mín. Á því sviði hafði
Sveinbjörn yfirburða þekkingu og
reynslu, en hann haslaði sér völl
við kennslu og fræðastörf að loknu
meistaraprófi árið 1926. íslensk
tunga var honum kær; þess gætti
hvern dag í máli hans, mæltu og
rituðu. Óvönduð meðferð tungunn-
ar, þvogl, tafs og óskýrmæli voru
honum ógeðfelld. Nemendur hans,
sem og við samkennarar, nutu þar
leiðsagnar sem æ mun endast. Þá
hafa skólar um land allt fram til
þessa notið góðra kennslugagna er
hann samdi. Má þar nefna smáritin
íslensk réttritun, Bragfræði og
Skýringar við Lestrarbók Sigurðar
Nordals. Öll þessi rit, sem og fleiri,
bera glöggt vitni um hæfni hans
til fræðistarfa, skarpa þekkingu og
vandvirkni. Enn munu þessi hjálp-
argögn nýtast lengi, þótt vitanlega
hafi aðrir aukið við þau eða byggt
á þeim. Vafalaust hefur kennslu-
reynsla hans orðið honum hvati og
hjálp við samningu þessara rita.
Ljóst er að, hæfileikar Sveinbjarnar
hefðu einnig orðið íslenskri tungu
að miklu gagni hefði honum auðn-
ast tími til að sinna fræðastörfum
meira en skólaannir leyfðu.
En skólastörf urðu æviverk
Sveinbjarnar. Hann vann samfellt
við Gagnfræðaskólann í Reykjavík
(síðar Gagnfræðaskóla Austurbæj-
ar) frá stofnun hans árið 1930 til
ársins 1969, er hann lét af störfum
fyrir aldurs sakir. Raunar hafði
hann sinnt kennslu í sveit og borg
meira og minna frá átján ára aldri.
Fáir munu því hafa lengri kennslu-
reynslu, meira en hálfa öld. Þeir
skipta því ótvírætt þúsundum nem-
endurnir, sem eiga honum að þakka
traustan grundvöll menntunar
sinnar.
Víst hefur Sveinbjörn átt þess
kost sakir þekkingar sinnar og
reynslu að færast til starfa við
menntaskóla eða Háskóla Islands.
Það var hins vegar fjarri lundarfari
hans að sækjast eftir mannvirðing-
um eða upphefð. Margþætt nefnd-
ar- og stjórnunarstörf voru honum
hins vegar falin, einkum varðandi
uppeldis- og fræðslumál. Þau mun
hann hafa rækt af sömu glögg-
skyggni og trúmennsku án þess að
vanrækja nokkru sinni skólann
sinn.
Ég á Sveinbirni Siguijónssyni
margt að þakka, leiðsögn, samstart
og fyrirmynd. Aldrei gleymist mér,
er hann, nýráðinn skólastjóri,
kvaddi mig óvænt á sinn fund upp
í skóla sumarið 1955 og bað mig
Sigurbjörg H. Guðna
dóttir - Kveðjuorð
að taka þar við yfirkennarastarfi
af sér og fól mér að mestu sjálf-
dæmi um hversu ég leysti það af
hendi. Slíkt traust hlýtur að vera
hverjum starfsmanni ómetanlegt.
Svo kveð ég traustan og sam-
viskusaman skólamann að loknu
löngu og farsælu ævistarfi. Ekkju
hans, frú Soffíu Ingvarsdóttur,
Guðrúnu dóttur þeirra og öllu
venslafólki votta ég dýpstu samúð.
Helgi Þorláksson
Fædd 24. apríl 1917
Dáin 1. desember 1989
Mig langar í fáeinum orðum að
minnast Sigurbjargar Halldóru
Guðnadóttur, ömmu Gógóar, eins
og hún var alltaf kölluð.
Alltaf var gott að kíkja inn til
hennar. Hún lumaði alltaf á ein-
hveiju góðgæti handa manni. Og
alltaf þótti mér gaman að fá að
vera hjá henni ef pabbi og mamma
fóru eitthvað. Þá var nú ýmislegt
skrafað og stundum gripið í spil.
Ef ömmu gekk illa í spilum var
hennar aðal orðatiltæki: „Maður
gleypir nú ekki sólina.“ Svona voru
hennar tilsvör. Hún var alltaf svo
jákvæð og hress og kát. Hún sá
alltaf björtu hliðarnar á lífinu.
Hennar uppáhald var meðal annars
að fá smá bíltúr. Og eftir að ég
fékk bílpróf áttum við það til að
keyra um bæinn þveran og endi-
langan og helst að fara allar götur
bæjarins. Já, það þurfti ekki mikið
til að gleðja hana. Hún amma var
mjög félagslynd, hún fór í fönd-
urtíma á elliheimilið og gerði þar
ýmislegt fallegt, sem nú prýðir flest
heimili innan fjölskyldunnar. Ekki
lét hún sig vanta ef eitthvað var
að gerast í félagsmálum bæjarins.
Hvoit sem þar voru skemmtanir
eldri borgara, tónleikar eða leiksýn-
ingar og alltaf fór hún á þorrablót.
Já, það verður skrýtið að koma
heim á Eskifjörð, nú þegar amma
er farin. En það er ég viss um að
hún og afi halda verndarhendi yfir
okkur öllum. Með þessum fáu orð-
um vil ég og Einar Örn ásamt
Svenna syni okkar þakka ömmu
löngu, eins og Svenni kallaði hana,
fyrir allar yndislegu samverustund-
irnar.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem)
Halldóra Ósk Sveinsdóttir
*
Asta Málfriður Bjama-
dóttir — Minning
Fædd 30. júlí 1897
Dáin 5. febrúar 1990
Það kom mér ekki á óvart er
Einar Stefán, sonur Málfríðar, tjáði
mér umskiptin. Heilsa hennar hafði-
verið á svo veikum þræði undan-
farnai; vikur.
Ásta Málfríður hafði verið vin-
kona móður minnar mjög lengi.
Höfðu þær verið saman sumarlangt
norður í landi, er ég var aðeins fjög-
urra ára gamall og var þá nokkur
leikbrúða, beggja. Taldi Málfríður
sig alltaf eiga part í mér síðan. Ég
hef þess vegna talið mér skylt að
huga að heilsu hennar eftir að
móðir mín lést.
Ásta Málfríður var fædd 30. júlí
1897 í Efra-Miðbæ, Norðfjarðar-
hreppi, Suður-Múlasýslu. Foreldrar
hennar voru Geirlaug Loftsdóttir
frá Efri Brú, Grímsnesi, og Bjarni
Kolbeinsson frá Stóra Hálsi í Grafn-
ingi og var hún einkabarn foreldra
sinna. Ólst hún upp hjá þeim til 15
ára aldurs en þá lést móðir hennar
og feðginin fluttust til Reykjavíkur,
þar sem hún hefur átt sitt heimili
síðan, — fyrst með föður sínum,
t
Móðir mín,
MARGRÉT STEFÁIMSDÓTTIR,
lést 24. mars sl. Jarðarförin hefur farið fram í kyrrþey.
Guðríður Bjarnadóttir.
t
Ástkær móðir okkar,
ÁSTA MAGNÚSDÓTTIR
frá Mosfelli,
andaðist í Landspítalanum þriðjudagskvöldið 3. apríl.
Valdís og Guðrún Tómasdætur.
t
Móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
BERGÞÓRA JÓNSDÓTTIR
frá Súðavík,
Hlyngerði 7,
Reykjavík,
sem lést 29. mars í Borgarspítalanum veröur jarðsungin frá Bú-
staðakirkju föstudaginn 6. apríl kl. 13.30.
Kristin Ólafsdóttir, Jón Hallsson,
Margrét Ólafsdóttir, Guðmundur Ámundason,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir, afi og langafi,
BJARNI SVEINSSON
verslunarmaður,
Hvassaleiti 56,
verður jarðsunginn frá Dómkirkjunni föstudaginn 6. apríl kl. 13.30.
Fanney Jónsdóttir,
Fanný Bjarnadóttir, Jón Brynjólfsson,
Karl Pálsson, Líneik Guðlaugsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Móðir okkar,
EYGERÐUR ESTER RUNÓLFSDÓTTIR,
Elliheimili Grund,
áðurtil heimilis á Baldursgötu 12,
Keflavík,
sem lést 1. apríl, verður jarðsungin föstudaginn 6. apríl frá Garða-
kirkju kl. 13.30.
Þeim sem vildu minnast hennar er bent á Hjartavernd.
Börn, tengdabörn,
barnabörn og barnabarnabörn.
Þökkum auðsýnda samúð og hlýhug við andlát og útför eigin-
manns míns, föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
JÓNS SIGURÐSSONAR,
Mávahlíð 2.
Lilja M. Petersen,
Birna Jónsdóttir, Jóhann Rúnar Björgvinsson,
Sigurður Jónsson, Dagný Guðmundsdóttir,
Guðný Jónsdóttir, Leó G. Torfason,
Hans Pétur Jónsson, Alda Björk Sigurðardóttir,
Guðrún M. Jónsdóttir, Hörður Ragnarsson,
barnabörn og langafabarn.
t
Útför eiginkonu minnar, móður, tengdamóður og ömmu,
GUÐNÝJAR ALEXÍU JÓNSDÓTTUR,
Birkivöllum 17,
Selfossi,
sem lést 2. þessa mánaðar, verður gerð frá Selfosskirkju laugar-
daginn 7. apríl kl. 13.30.
Þeim sem vildu minnast hennar, er bent á Krabbameinsfélagið.
Gunnar Friðriksson,
Þórir Gunnarsson,
Friðrik Gunnarsson, Brynja Hjartardóttir,
Hrafn Ásgeirsson, Torfey Hafliðadóttir,
Sigurður Ásgeirsson, Ólöf Þorgeirsdóttir
og barnabörn.
þar til hún giftist Einari Stefáns-
syni múrarameistara, en hann lést
1.10. 1966.
Eftir það bjó hún ein til ársins
1976 er hún fluttist á Hrafnistu í
Reykjavík þar sem hún lést 5.2.
1990. Að eigin ósk var hún brennd
og jarðsett í kyrrþey.
Þau Ásta Málfríður og Einar
eignuðust fjögur börn; Ásta Kristín,
f. 2.6. 1927, hún er nú ekkja og
var maður hennar Harry F. Michic,
búsett í Bandaríkjunum, Ásgeir
Daniel, f. 14.8. 1929, d. í mars
1974, hann var kvæntur Huldu Sig-
urbjörnsdóttur Knudsen, Ólöf
Margrét, f. 13.12. 1930, ekkja, hún
er búsett í Bandaríkjunum og var
maður hennar Joseph J. Haggerty,
Einar Stefán, f. 27.4. 1932, kvænt-
ur Gerd Ellen Einarsson.
Ásta Málfríður var hávaxin og
tíguleg kona og bar hún þá reisn
að eftir var tekið.
Móðir mín og hún voru æskuvin-
konur og héldu þær þeim vinskap
til æfiloka. Þær höfðu báðar þá
skapgerð er þær deildu ekki með
öllum, en betur þótti að eiga þeirra
vináttu.
Ásta Málfríður var alla tíð heima-
vinnandi húsmóðir og hafði á stund-
um stórt heimili um að hugsa. Öll
sín störf leysti hún af hendi með
miklum sóma og myndarskap. Með
,sama hug og einlægni starfaði hún
og í Oddfellow-reglunni.
Mig langar til að enda þessar fáu
línur með orðataki sem henni var
tamt á vör: „Svo vinnist þér á morg-
un það sem vannst ei mér í dag,
það verða skal að lokum hinsta
kveðja."
Mín innileg kveðja til eftirlifandi
barna, barnabarna og nánustu
vandamanna.
Guð veri með ykkur. ____________
Björn Guðmundsson ii