Morgunblaðið - 05.07.1991, Blaðsíða 29

MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 5. JÚLÍ 1991
29
Kristínn Kolbeinn
Ingólfsson — Minning
Fæddur 12. desember 1967
Dáinn 30. júní 1991
Um sumardag blómið í sakleysi hló,
en sólin hvarf, og élið til foldar það sló.
Og dátt lék sér barmð um dagmálamund,
en dáið var og stirðnað um miðaftans stund.
Svo örstutt er bil milli blíðu og éls,
og brugðist getur lánið frá morgni til kvelds.
Þó lukkan sé brothætt, þó ljós þitt sé tál,
sá leitar þín, sem finnur og týnir engri sál.
Hve sæl, ó, hve sæl er hver leikandi lund,
og lukkan hún er eilíf, þótt hverfi um stund.
(M. Joch.)
Það er mikil blóðtaka fyrir ís-
lenska þjóð þegar ungt og efnilegt
fólk sem á framtíðina fyrir sér
lætur lífið.
Hinn 30. júní si. lést af völdum
umferðarslyss frændi okkar,
Kristinn Kolbeinn Ingólfsson.
Hann var sonur Þórdísar Kolbeins-
dóttur meinatæknis og Ingólfs
Guðjónssonar sálfræðings sem
eignuðust hann fyrir hjónabönd
sín. Kiddi ólst upp hjá móður sinni
og fósturföður Hafsteini Sæ-
mundssyni lækni. Hann átti fímm
yngri hálfsystkini.
Kiddi var hress og glaðsinna
drengur og næmur á umhverfi sitt.
Hann var áhugasamur um fjöl-
skyldu sína og leit inn til föður-
fólks síns þegar færi gafst. Þær
samverustundir verða okkur dýr-
mætar í minningunni því hann
hafði bæði gefandi og góðan per-
sónuleika.
Frá blautu barnsbeini hafði
hann þurft að gangast undir marg-
ar aðgerðir og liggja á sjúkrahús-
um. Var aðdáunarvert hvemig
hann með styrk sinna nánustu
tókst á við þá erfiðleika.
Kiddi varð stúdent frá Flens-
borg og með haustinu hugði hann
á framhaldsnám við Samvinnuhá-
skólann að Bifröst, en vegir Guðs
eru órannsakanlegir.
Megi algóður Guð vernda og
styrkja foreldra, systkini, afa og
ömmu og ástvini alla.
Legg ég nú bæði líf og önd,
ljúfi Jesú, í þína hönd,
síðast þegar ég sofna fer
sitji Guðs englar.yfir tnér.
(H. P.)
Aslaug Sif, Kolbrún,
Bergljót og Hörður
Glaðr ok reyfr
skyli gumna hverr,
unz sinn bíðr bana.
Kvöidið áður en Kiddi Kolli
mætti örlögum sínum, var hann
eins og hér er lýst í Hávamálum.
Þetta voru hans einkenni. Sjaldan
gerðist nokkurt atvik, án þess að
hann sæi hið jákvæða. Þrátt fyrir
allt hans mótlæti í lífinu, var hann
tilbúinn að brosa. Kiddi Kolli fædd-
ist með mikið andlitslýti, sem búið
var að taka mörg ár að laga, að-
gerðir ár eftir ár virtust lítið taka
á hann, enda bjó hann við mikið
ástríki foreldra. Hann brosti jafn
mikið og einlæglega og í fyrstu.
Við héldum að hann sæi fram á
bjartari tíma, þegar fregnir bárust
frá foreldrum hans, en þá var fjöl-
skyldan búsett í Bandaríkjunum,
að hann hefði veikst af alvarlegum
sjúkdómi, sem næstum dró hann
til dauða. En Kiddi Kolli lifði, löng-
un hans til lífsins var sterkari.
Hans tími var ekki kominn. Öll
hans veikindi ásamt hans skapgerð
gerðu það, að eftir stóð einstakl-
ingur, sem var hvers manns hug-
ljúfi, jákvæður og hjálpfús. Nú
þegar framtíðin blasti við, spenn-
andi framhaldsnám, kom lokakafl-
inn í lífi Kidda Kolla. Engan grun-
aði þegar hann fór að heiman þetta
kvöld fullur af gleði, að þar færi
Kiddi Kolli á vit örlaganna í síð-
asta sinn. Elsku Þórdís systir,
Haddi og frændsystkini, ykkur
vottum við Steina okkar inniie-
gustu samúð, í fullri vissu þess að
seinna hittum við öll Kidda Kolla
aftur í heimi ævintýranna í Nangij-
ala.
Egill frændi.
Ennþá einu sinni hefur orðið
hörmulegt slys. Elskulegur dreng-
ur og góður vinur hefur verið hrif-
inn burt frá fjölskyldu sinni og
vinum. Svo óréttlátt og óskiljan-
legt. Orða er vant þegar leitað er
tilgangs og huggunar.
Kiddi dvaldi hjá okkur sumar-
langt fyrir tveimur árum. Hann
kom sem unnusti dóttur okkar en
þau höfðu trúlofast og stofnað
heimili þá um veturinn. Um suma-
rið ákváðu þau að vinna í heima-
byggð hennar.
Þetta sumar kynntumst við
mannkostum hans og ljúfmennsku.
Hann varð fljótlega eins og einn
úr fjölskyldunni. Með sinni góðu
lund, gæsku og prúðu framkomu
fékk hann varanlegt sæti í hjörtum
okkar.
Hér gekk hann til starfa og
kynntist mörgum, sem allir róm-
uðu lipurð hans og kurteisi. Þegar
tími vannst til frá daglegu amstri
var sest og rætt um allt milli him-
ins og jarðar. Hann gat frætt okk-
ur um margt enda víða farið.
Seinna sýndi sig að tryggð var
einn af kostum hans líka. Þegar
þau dóttir okkar hættu sambúð þá
hélt hann áfram að vera vinur
okkar allra. Osjaldan sló hann á
þráðinn til að spjalla og oft hittum
við hann er við komum í bæinn.
Keð þakklæti kveðjum við góðan
vin. Foreldrum hans, systkinum
og ættingjum sendum við innilegar
samúðarkveðjur og biðjum Guð að
styrkja þau í sorg þeirra.
Erna M. Sveinbjarnardóítir,
Jón S. Garðarsson
og fjölskylda.
Hversu oft höfum við ekki heyrt
fréttir af hörmulegum slysum og
fráfalli ungs fólks. Með andvarpi
sendum við aðstandendum hljóða
samúð okkar og höldum svo áfram
þar sem frá var horfið og gleymum
að fullþakka hversu lánsöm við
erum, djúpt sokkin í verndaða til-
veru.
Sl. sunnudag brást þessi tilvera.
Okkur var tilkynnt að hann Kiddi
Kolli frændi væri dáinn. ,Hann
hafði ásamt vini sínum verið kall-
aður snögglega til æðri heims.
Hvaða hlutverk bíður jafn yndis-
legs ungs fólks er ein af mörgum
hugsunum sem þrengdu sér í gegn-
um hugann. Þetta gat ekki verið
satt. Það er eins og sálin reyni að
hrinda burt hinum blákalda sann-
leika.
Þær eru ótal margar minnin-
gamar sem rifjast upp á stundu
sem þessari. Minningar um
skemmtilega tíma í æsku hér á
landi og erlendis og allar samveru-
stundirnar á Sunnuflötinni hjá
ömmu og afa. Aðeins mánuður er
liðinn síðan við vomm öll saman á
fagnaðarstund glöð og ánægð.
Eins og alltaf var það Kiddi Kolli
sem af sinni einiægu alúð og á
sinn einstaka hátt gekk á milli
okkar og spjallaði, spurðist fyrir
og fræddi okkur um allt mögulegt
í nútíð og framtíð í bæði gamni
og alvöru. Hann lét okkur virkilega
finna að líðan okkar og áform
skiptu hann miklu máli. Nú sitjum
við eftir og spyijum hvort við hefð-
um ekki getað gefið aðeins meira
á móti. En að sækja og taka var
eitthvað sem vinur okkar lagði svo
sannarlega ekki í vana sinn.
Þær minningar sem hjá okkur
eru og styrkja okkur í þessari
miklu sorg eru gullmolar sem ég
vona að við höfum þroska til að
nýta okkur og deila með öðrum.
Hlýtt viðmót og traust bros kostar
ekkert og það virðist hann hafa
vitað betur en við öll hin. Góðir
tímar gleymast aldrei.
Hans hlutverki er svo sannar-
lega ekki lokið. Öll vitum við að
hiutverkið sem þeirra félaga bíður
sé mikilvægt og eigi eftir að skila
sér til okkar allra um ókomna
framtíð.
Fjölskyldu Þórs Guðmundssonar
vottum við okkar dýpstu samúð.
Elsku Þórdís, Haddi, Hafsteinn
Þór, Heiða og Höddi, amma og afí
á Sunnuflötinni, Ingólfur og aðrir
aðstandendur, hugur okkar er ykk-
ar.
Við kveðjum frænda og vin með
söknuði. Við hittumst á ný. Guð
geymi góðan dreng.
Legg ég nú bæði líf og önd,
ljúfi Jesú, í þína hönd,
síðast þegar ég sofna fer
sitji Guðs englar yfir mér.
(Hallgrímur Pétursson.)
F.h. okkar systkina, maka og
barna,
Kolbeinn Gíslason
kyrrðu þessa kvöl,
kveð fram morgunris,
lyftu úr húmum hyl
hljóms þíns björtu rós.
(Snorri Hjartarson.)
Vinur minn Kristinn Kolbeinn
er dáinn, aðeins 23ja ára gamall.
Ég sá hann í síðasta skipti í byijun
júní. Þá hittumst við í veislu og
ræddum margt. Hann sagði mér
frá draumum sínum um framtíðina
og mörgu sem hann ætlaði að gera.
í haust stefndi hann að áframhald-
andi námi en í sumar langaði hann
í ferðalag til Englands. Allt hlutir
sem bæði mig og annað ungt fólk
langar til að gera og finnst svo
eðlilegt og sjálfsagt að bíði sín því
það er ungt og á framtíðina fyrir
sér. En dauðinn gerir ekki alltaf
boð á undan sér og hjá Kidda er
engin framtíð lengur. A slíkum
stundum sér maður skyndilega
hvað lífið er fallvalt og einnig hvað
lífið er dýrmætt. Kiddi Kolli kunni
listina að lifa. Hann var opinn í
samskiptum og alltaf jákvæður í
garð allra. Erfiðleikar voru í hans
huga eitthvað til að leysa með bros
á vör. Það var einstaklega áber-
andi hvað hann var hjálpsamur og
viljugur til að gera allt fyrir vini
sína. Við Kiddi Kolli vorum lítil
börn þegar við kynntumst. Hann
hefur alltaf átt sérstakt pláss í
hjarta mínu og þar mun ég áfram
geyma minninguna um alla hlýj-
una, blíðuna og brosin sem hann
gaf mér af örlæti sínu.
Sólborg
Kveðja frá Stefni FUS
Góður félagi og traustur er fall-
inn frá í blóma lífsins. Kristinn
Ingólfsson var um árabil virkur
félagi í Stefni FUS og gegndi
ýmsum trúnaðarstörfum fyrir fé-
lagið. Sat hann meðal annars í
stjórn félagsins um nokkurra ára
skeið. Þegar Kristins er minnst
dettur manni fyrst í hug heiðar-
leiki og traust því þegar eitthvað
þurfti að gera var hann fyrstur til
og leysti verkefnin fljótt og örugg-
lega. Hann var einn af þeim sem
var alltaf í góðu skapi og geislaði
af honum lífsorkan, en enginn veit
hvenær hann verður kvaddur til
föðurins á himnum. Eitt er þó vist
að við munum öll sakna Kristins
um ókomna framtíð en það er okk-
ur þó huggun að við vitum að hon-
um verður vel tekið á nýjum áfang-
astað. Fyrir hönd Stefnis FUS vil
ég senda foreldrum og aðstandend-
um Kristins okkar innilegustu
samúðarkveðjur.
Valdimar Svavarsson
Sagt er að þeir sem guðirnir
elska deyi ungir, og það má til
sanns vegar færa að mikil hefur
elska Guðs verið á frænda mínum
ungum, Kidda Kolla, þegar hann
kallaði hann til sín óvænt að
morgni 30. júní sl. en hver er til-
gangurinn með því að Guð kallar
til sin svo óvænt ungan mann í
blóma lífsins með bjarta framtíð?
Einhver hlýtur tilgangur Guðs að
vera og eitthvert stórt hlutverk
hefur honum verið ætlað á himnum
þessum elsku frænda, þó svo erfitt
sé að sætta sig við þessa ákvörðun
Guðs almáttugs en þar fáum við
engu um ráðið, erum algjörlega
varnarlaus og vanmáttug gagnvart
ákvörðunum hins hæsta höfuðsmið
himins og jarðar.
Nú þegar leiðir skiljast um
stund, fyllist hugur minn mörgum
minningum um liðna tíma og elsk-
ulegar stundir, sem við áttum sam-
an. — Fyrst kemur upp í hugann
þegar hann fæddist. Hann var
ósköp lítið kríli með ótrúlega mikið
svart hár og einhver fallegustu
augu, sem við í fjölskyldunni sögð-
um vera þau fallegustu í heimi.
Kristinn Kolbeinn var annað
barnabarn Öllu ömmu og Kolla
afa, sem nú sjá á eftir honum yfir
móðuna miklu og sakna heimsókna
hans og alls þess sem hann var
þeim, einstaklega ræktarlegur og
hjálpsamur ungur maður, sem taldi
ekki eftir sér að snattast og snú-
ast í kringum afa og ömmu á
Sunnuflöt hvenær sem hann gat
því við komið.
Næst kemur upp í hugann þegar
hann fluttist ásamt fjölskyldunni
til Ameríku. Þá hafði bæst einn
fjölskyldumeðlimur í hópinn, bróð-
irinn Hafsteinn Þór. A meðan á
Ameríkudvölinni stóð bættust síð-
an við systirin Alfheiður Hrönn og
síðast Hörður Logi. Hans er nú
sárt saknað í systkinahópnum og
víst er að minningarnar sem þau
eiga um hann eru allar góðar því
hann var þeim góð fyrirmynd og
góður bróðir.
Eftir sex ára dvöl í Ameríku
fluttist ú’ölskyldan heim og við tók
skólaganga í íslenskum skóla og
ekki hefur það verið létt fyrstu
mánuðina að skipta allt í einu yfir
úr ensku í íslensku og að læra
dönsku í stað spænsku, en Kiddi
hafði á stuttum lífsferli kynnst
mótlæti, sem margan eldri hefði
bugað. Öllu þessu tók hann af jafn-
aðargeði og mikilli bjartsýni og lét
ekkert aftra sér í því að vera hann
sjálfur.
Kiddi var fljótur að eignast vini
og vinahópurinn varð stór og
hvernig gat það öðruvísi verið þeg-
ar jafn gefandi persóna eins og
hann -var átti í hlut. Alltaf kátur
og alltaf tilbúinn að gera allt fyrir
alla, því hjálpsemin var honum í
blóð borin.
Á meðan á Ameríkudvölinni stóð
fluttist ég og fjölskyldan til Akur-
eyrar, en tengslin voru sterk og
rofnuðu aldrei. Á merkum tíma-
mótum hittist fjölskyldan öll og
þar var hann ævinlega jafn ræktar-
legur og lét sig ekki vanta. Mér
var ljóst að fjölskyldutengslin voru
honum mikils virði og hann fylgd-
ist vel með hvernig gekk hjá öllum
í fjölskyldunni. Oft kom hann norð-
ur til Ákureyrar í heimsókn, ýmist
einn eða með vinum og nú í minn-
ingunni eru þessar heimsóknir
hans mér mikils virði vegna þess
að það var gott að fá hann í heim-
sókn og vera með honum.
í ágústmánuði 1988 var stór
stund hjá öllum i fjölskyldunni
þegar farin var fjölskylduferð til
Kýpur alls 18 manns en þar áttum
við öll yndislegar stundir saman í
tvær vikur. Þar þekktist ekki kyn-
slóðabilið. Sá elsti var 71 árs en
sá yngsti 5 ára. Það var gaman
að fylgjast með Kiddda Kolla og
hinu unga fólkinu í ferðinni, allir
nutu samverunnar.
Nú hefur elsku frændi lagt upp
í sína hinstu ferð hér á jörð og
kemur ekki til baka en ég veit að
þrátt fyrir allt hefur hann átt góða
heimkomu.
Aftur sameinaðist fjölskyldan
og nú í sumarbyijun, og þá á Ákur-
eyri þegar frænka hans Margrét
og mikil vinkona gifti sig og eins
og áður lét hann sig ekki vanta.
Eftir brúðkaupið var tekin fjöl-
skyldumynd í garðinum í Kolgerði
og voru þar allir mættir sem farið
höfðu til Kýpur ásamt og með
nýjum Ijölskyldumeðlimum. Eng-
um datt þá í hug að annað tæki-
færi til slíkrar myndatöku gæfist
ekki og þetta yrði síðasta samveru-
stundin okkar allra. „En engin
veit sína ævina fyrrr en öll er.“
Ég vil á þessari sorgarstundu
færa þakkir fyrir stundirnar sem
við áttum saman og ég veit með
vissu að hann verður ávallt meðal
okkar. Sorgin verður að teljast
náðargjöf því einn sá getur syrgt
sem elskað hefur og sá einn hefur
mikið misst, sem mikið hefur átt.
Aðstandendum Þórs Guðmunds-
sonar félaga Kidda sendum við
innilegar samúðarkveðjur og megi
góður Guð styrkja þau og vernda.
Elsku Þórdís mín, Haddi, Haf-
steinn, Heiða og Hörður, amma
og afi á Sunnuflöt, Ingólfur og fjöl-
skylda. Guð veri með ykkur. Inni-
legar samúðarkveðjur frá okkur
öllum í Kolgerði.
Þórunn frænka.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaðar viðkvæm stund.
Vinimir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Með nokkrum fátæklegum orð-
um langar okkur að minnast hans
Kidda sem var hrifínn á brott frá
okkur svo skyndilega, ungur mað-
ur í blóma lífsins. Hvers vegna?
Spurningarnar eru margar en eng-
in fáum við svörin. Kristinn Kol-
beinn Ingólfsson var prúðastur af
okkur öllum, alltaf tilbúinn að
hlusta og hjálpa ef eitthvað var
að. Hann laðaði alla að sér, hvort
sem það var amma einhvers okkar
eða lítið systkini, með ljúfri fram-
komu og rólegu og glöðu fasi.
Kvikmyndir og tónlist voru efst á
listanum hvað varðar áhugamál,
svo það voru fáar bíómyndirnar
sem fóru framhjá honum og okkur
öllum yfirleitt því hópurinn hélt
mikið saman. Hann var duglegur
í skóla og stefndi að framhalds-
námi í haust í Samvinnuskólanum
að Bifröst. Já, það lék allt í lyndi
hjá honum Kidda síðustu stundirn-
ar í návist okkar hinna, nýbúinn
að selja bílinn sinn, fá jákvætt
svar frá skólanum og amma hans,
sem var honum svo kær, var að
hressast eftir sjúkrahúslegu og var
það nú gott því Kidda þótt svo
innilega vænt um hana.
Allt var svo bjart en nú er það
liðið. „Enginn veit sína ævi fyrr
en öll er“ stendur einhvers staðar
og er það víst rétt þar sem ekkert
okkar hefði getað ímyndað sér að
við ættum eftir að sjá á eftir vini
okkar til grafar svona snemma í
lífinu. Stelpurnar í hópnum minn-
ast allra hrósyrðanna frá honum
um klæðaburð þeirra og hár-
greiðslu. Sannur Kiddi, alltaf jafn
kurteis og heiðarlegur. Og nú með
sárum söknuði kveðjum við góðan
vin sem aldrei gleymist, hann var
og mun ávallt vera hluti af okkur
öllum.
Foreldrum, systkinum og öðrum
ástvinum sendum við okkar inni-
legustu samúðarkveðjur. Megi
góður guð styrkja ykkur í þeirri
miklu sorg er á ykkur hvílir.
Vinahópurinn