Morgunblaðið - 29.09.1992, Síða 38

38
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 29. SEPTEMBER 1992
Góðfúsíega leitið nánari uppíýsínga
m
HEKLA
LAUGAVEG1174
SÍMI695500
M60 6,0 tonn. Stærð palls: 379 x 236 á einni hásingu.
Verð nú kr. 250.000 -Verð áður kr. 285.000.
M85 8,5 tonn. Stærð palls: 412 x 236 á tveim hásingum.
Verð nú kr. 350.000 - Verð áður kr. 389.000.
Verð er án vsk.
Getum einnig útvegað 5 - 11 og 13 tonna vagna.
HAUSTTILBOÐ
Eigum nú fyrirliggjandi nokkra 6 og 8,5 tonna
sturtuvagna á góðu verði.
Kristófer finnur Ameríku
Er þær rauðu rændu Moro
Háskólabíó
Ár byssunnar - “Year of the
Gun“
Leikstjóri John Frankenheimer.
Aðalleikendur Andrew McCart-
hy, Valeria Golino, Sharon
Stone, John Pankow. Bandarík-
in 1991.
Það er því miður liðinn heill ald-
arfjórðungur síðan leikstjórinn
John Frankenheimer gerði virki-
lega bitastæða spennumynd, en
það var Seconds. Skömmu áður
hafði hann stýrt tveimur, firna-
sterkum, pólitískum þrillerum, The
Manchurian Candidate og Seven
Days in May. Og enn er karl við
sama heygarðshornið þrátt fyrir
að síðustu myndir hans hafi verið
heldur slakar og farið fyrir ofan
garð og neðan hjá kvikmyndahúss-
gestum. (52 Pick-Up (’86) átti þó
sína spretti).
Ar byssunnar gerist undir lok
áttunda áratugarins á þeim miklu
óróatímum á Italíu er Rauðu her-
deildirnar hrelldu þjóðfélagið með
glæpum og hryðjuverkum. Fræg-
asta illvirki þessa öfgahóps var
ránið á sjálfum forsætisráðherran-
um, Aldo Moro, og spinna höfund-
ar efnisþráðinn í kringum atburð-
inn. Blaðamaðurinn McCarthy á
að vera að semja skáldsögu í hjá-
verkum þar sem fléttan er einmitt
rám herdeildanna á Moro. Til sög-
unnar kemur metnaðarfullur ljós-
myndari (Stone) sem vill eignast
hlutdeild í bókinni sem þeir rauðu
fá nú vitneskju um. Er nú líf blaða-
mannsins og ljósmyndarans í upp-
námi.
Akaflega brokkgeng, oftast
heldur slök spennumynd þar sem
afarmikil ólíkindi blandast bráðsnj-
öllum sögufléttum. Frankenheimer
siglir áfram á hálfum dampi og
leikararnir upp og ofan. McCarthy
gat tæpast glætt unglingavellu-
myndir Hughes-verksmiðjunnar
nokkru líf — þar sem hann átti
þó heima — og er firna slakur í
hlutverki sem hann passar engan
veginn í. Golino er illskárri í ein-
staklega ótrúlegu hlutverki sem
er veikasta hlið myndarinnar.
Pankow er góður en Sharon Stone
gerir hlutverki hins óttalausa ljós-
myndara ágæt og ögrandi skil.
Sem dæmi um brokkgengni Fran-
kenheimers og félaga má nefna
atriðið þegar á að taka skötuhjúin
af lífi. Þar stefnir lengi vel í far-
sæla lausn á erfiðum hnút uns
McCarthy er látinn taka fáránlegt
al-amerískt-aulahetjuæði sem eng-
inn þolir lengur, hvorki í Moskvu
né Montana.
Kvikmyndir
Amaldur Indriðason
Kristófer Kólumbus: Upp-
götvunin („Christopher Colum-
bus: The Discovery“). Sýnd í
Laugarásbíói. Leikstjóri: John
Glen. Framleiðendur: Uya og
Alexander Salkind. Handrit:
Mario Puzo og John Briley.
Aðalhlutverk: George Corr-
aface, Tom Selleck, Rachel
Ward, Marlon Brando, Robert
Davi.
í tilefni af því að 500 ár eru lið-
in frá því að Kristófer Kólumbus
sigldi til Ameríku hafa þeir stór-
framleiðendur og feðgar Ilya og
Alexander Salkind, sem frægastir
eru fyrir Súperman, framleitt heil-
mikla mynd um Kristófer og gert
úr honum nánast helgimynd eða
a.m.k. sýningu sem hæfír stór-
afmælum en er kannski ekki að
sama skapi sannverðug eða beint
spennandi.
Leikstjóri er Bondstjómandinn
John Glen, lítt andríkur fagmaður.
Einn af handritshöfundunum er
Mario Puzo en fleiri hafa krukkað
í það svo það virðist hálfstefnu-
laust. Og leikaravalið er vægast
sagt sérkennilegt enda var ekki
v.andalaust að ráða í titilhlutverkið;
sæst hafði verið á Timothy Dalton
en hann stökk frá borði og hróp-
aði samningssvik. Þannig var
framleiðslan þeirra feðga ekki laus
við erfíð vandamál.
Kólumbus sjálfur er leikinn af
nánast óþekktum leikara, George
Correface að nafni, sem virðist
ekki vita hvort hann á að leika
kaptein Blood eða mesta siglinga-
fræðing sögunnar. Tom Selleck og
Rachel Ward, sem líta heldur und-
arlega út í viðhafnarklæðum
spænska konungsdæmisins, fá
hlutverk Ferdinands og Isabellu
og loks bregður Marlon Brando
fyrir í hlutverki Tomás Torqu-
emada, yfirmanns spænska rann-
sóknarréttarins, en hefur furðu-
lega litla vikt og fær lítið að gera
annað en að bukta sig og beygja
með samsæriskenndan svip. Jafn-
vel aukaleikarar eins og Robert
Davi, sérfræðingur í illmennum
kvikmyndanna, eiga í vandræðum
með að falla í hlutverkin líkt og
búningarnir séu þeim ofviða.
Myndin spannar tímann í lífí
Kólumbusar frá því hann biðlar
árangurslaust til Portúgalskóngs
um að styrkja sig til fararinnar
frægu og til þess er hann snýr
aftur til Spánar úr fyrstu ferðinni
til Ameríku. Þegar við kynnumst
honum í upphafí er hann eins og
Errol Flynn í hlutverki sjórænin-
gjaforingja að skylmast með glæsi-
brag við óþjóðalýð á götum ein-
hverrar hafnarborgarinnar. Leik-
arinn Correface er einmitt maður-
inn í slíkar skylmingar, hávaxinn,
grannur og myndarlegur á alla
lund, en hann gefur varla sannfær-
andi mynd af Kólumbusi undir leik-
stjóm Glens. Hún er raunar tvíklof-
in; hann er hugrakki sæfarinn
haldinn þráhyggju um nýja sigling-
arleið, skylmingarkappinn og
mannvinurinn þar til hann kemur
til Ameríku að allt í einu skipast
veður í lofti og hann verður harð-
stjóri hinn mesti og hefur litla
þolinmæði gagnvart frumbyggjun-
um. Má vera að hér hafí gætt
áhrifa Brandos, sem sögur herma
að hafí litist illa á einróma lofið
sem Kólumbus fékk í handritinu.
Myndin svarar því a.m.k. ekki
hvers konar maður Kólumbus var
í raun en heldur sig frekar við þá
þjóðsagnakenndu útgáfu sem orðin
er til af honum.
Ekki batnar það þegar við kynn-
umst konungshjónunum á Spáni
og okkur mætir Magnum P.I. með
kórónu á höfðinu og þokkagyðan
Ward. Selleck er með öllu stein-
runninn í hlutverkinu og þótt
skykkjurnar fari honum vel er hlut-
verkið hvergi sniðið að honum.
Ward er hins vegar í mun að bæta
leikleysu Sellecks og er síbrosandi
og glansandi af tápmiklu fjöri enda
Márarnir flúnir úr landi. Það þarf
rösklegt hugarflug til að slá þess-
um tveimur saman í Ferdinand og
ísabellu og talsverða djörfung að
ætla sér að komast upp með það.
Handritið gefur sér - og Glen
ferst illa úr hendi að mynda þær
undiröldur - að Isabella hafí ekki
síst styrkt Kólumbus til fararinnar
af því hún hreifst af Errol Flynn
hlutanum í honum; glæsimenninu
jarphærða með fallega brosið.
Okkur á að skiljast með snertingu
handa og óræðum augnatillitum
að drottningin hafi haft meira en
siglingarfræðilegan áhuga á sæf-
aranum og það hafí, ekki síður en
mögulegur fjárhagslegur ávinn-
ingur af nýrri siglingarleið eða
möguleikinn á að flytja kristna trú
MIKIÐ VEÐUR ÚT AF ENGU
til heiðingja, átt þátt í að Ameríka
fannst á þessum tíma.
Á sama hátt og reynt er að búa
til spennu í sambandi drottningar
og sæfarans er reynt að búa til
spennu á siglingarleiðinni til Amer-
íku með því að búa til sögu um
samsærismenn um borð sem fara
um myrðandi og hvetja til upp-
reisnar í skipi Kólumbusar. Hand-
ritið er svo upptekið af því að
maður fær sjaldnast á tilfinning-
una hvílíkur stórviðburður sigling-
in sjálf var, óttann sem bjó í mönn-
unum eða harðræðinu um borð á
svo langri og lífshættulegri sigl-
ingu eða yfirleitt afrekinu sem
Kólumbus vann með því að komast
til Ameríku og heim aftur.
En myndin á líka sína plúsa.
Framleiðslugildið er hátt, í engu
hefur verið sparað við gerð
myndarinnar, sviðsmyndir og bún-
ingar eru eftirtektarverðir. Það
hylur þó ekki galla hennar. Þeir
eru meiri en svo.
hött. Líkt og Jamie Lee þáttur
Curtis.
Leikhópnum verður ekki um
kennt þótt mannlífið í Queens sé
fremur lágsiglt í þessari mynd.
Hann er skemmtilega samvalinn,
hér eru þeir Mantegna og
Malkovich, valinkunnir sviðsleikar-
ar; Bacon, sem tvímælalaust er í
hópi bestu yngri leikara Bandaríkj-
anna; kvennablóminn Jamie Lee
og Linda og Tom Waits, sem jafn-
an lætur taka eftir sér svo um
munar. Webb er hins vegar ósköp
væluleg og þá er komið að hand-
ritshöfundinum Spiridakis. Honum
hefur ekki þótt nóg að beija saman
textann heldur fer með eitt lykil-
hlutverkið og ræður engan veginn
við það. Steinfrosinn sem hinn
upprennandi listmálari. Handritið
er lítið skárra. I því er vissulega
að fínna marga hádramatíska
punkta en því miður fletjast þeir
út undir lágkúrulegum textanum.
Engu að síður bólar á góðum setn-
ingum og kringumstæðum og leik-
stjórinn Steve Rash, sem m.a. á
að baki hina eftirminnilegu tónlist-
armynd „The Buddy Holly Story“,
heldur hlutunum dáindisvel saman.
Sá á fund sem finnur; úr mynd Salkindfeðga um Kólumbus.
Kvikmyndir
Sæbjörn Valdimarsson
Stjörnubíó: „Queens Logic“.
Leikstjóri Steve Rash. Handrit
Tony Spiridakis. Aðalleikendur
Joe Mantegna, Kevin Bacon,
John Malkovich, Linda Fiorent-
ino, Chloe Webb, Ken Olin, Tony
Spiridakis, Tom Waits, Jamie
Lee Curtis. Bandaríkin 1991.
Það vantar ekki fyrirganginn í
„Queens Logic". Miklir endurfund-
ir eiga sér stað hjá æskuvinum sem
sumir hveijir hafa ekki sést lengi
en ólust upp í þessum borgarhluta
New York. Tilefnið er að einn úr
hópnum (Spiridakis) er að fara að
giftast öðrum (Webb), en er tví-
stígandi fram á lokamínúturnar.
Öðruvísi er farið með forsprakka
hópsins (Mantegna), hann virðist
ekki þroskast og kona hans (Fior-
entino) íhugar að fara frá honum.
Einn æskufélaganna (Bacon) er
kominn frá Hollywood, og lætur
vel af sér þó raunin sé önnur.
(Minnir þetta ekki talsvert á hina
ágætu „The Big Chill“? Malkovich
leikur homma í felum.
En þrátt fyrir allt dramað er
gallinn sá að útkoman höfðar ekki
til manns á nokkurn hátt. Aðal-
ástæðan er sú að persónusköpunin
er lítið aðlaðandi, áhorfandinn hef-
ur fyrir augunum hóp af lítt spenn-
andi karakterum sem vekja hjá
honum litla samúð. Þetta er rislágt
lið allt saman, og þó svo að Eyjólf-
amir hressist undir lokin og virð-
ast vera að ná einhveijum þroska
eru hjálparmeðulin slök og oft útí