Morgunblaðið - 06.01.1993, Side 17

MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 6. JANÚAR 1993
17
Jón Isfeld Guð-
mundsson - Minnmg
Fæddur 14. september 1909
Dáinn 27. desember 1992
Mig langar til að minnast
tengdaföður míns Jóns ísfelds
Guðmundssonar í örfáum orðum.
Jón var fæddur í Reykjavík
1909 af alþýðufólki. Hann naut
ekki mikillar menntunar en var
bókhneigður og afar vel að sér
um þjóðlegan fróðleik. Jón var
sjómaður fram til ársins 1947 og
brunavörður hjá Slökkviliðinu á
Reykjavíkurflugvelli til ársins
1979.
Ég kynntist Jóni á mennta-
skólaárum mínum fyrir 18 árum,
heimili hans og Möttu var eitt af
fáum heimilum sem stóðu okkur
krökkunum opið og þar sem við
fundum okkur virkilega velkomin.
Jón lét ekki mikið á sér bera við
þau tækifæri en ég man að mér
fannst hann hlýr og kankvís.
Seinna þegar ég tengdist fjöl-
skyldunni betur tók ég eftir fleiri
eiginleikum sem prýddu hann. Jón
var traustur og áreiðanlegur mað-
ur, hann var höfðingi heim að
sækja og hann kunni listina að
hlusta og segja sögur. Ég man
mörg brotin úr skemmtilegum
sögum af orðheppnum kotbænd-
um og kerlingum aftan úr fortíð.
Hann átti mjög auðvelt með að
túlka viðburði úr eigin daglega
lífi á spaugsaman hátt og gera
þannig augnablikið ógleymanlegt.
Meðan Jón hafði heilsu átti
hann sér nokkur áhugamál sem
hann stundaði af vandvirkni. Fyrst
er að nefna kartöfluræktunina
sem Jón hafði öðlast mikla færni
við. Sú iðja átti vel við hann, þar
átti hann góðar stundir einn með
sjálfum sér. Önnur iðja var frí-
merkjasöfnun sem Jón stundaði
af stakri alúð og tók m.a. þátt í
nokkrum sýningum. Meðan hann
hafði heilsu til stundaði hann sund
reglulega. Sú ástundun hélt hon-
um í góðu formi fram eftir aldri,
allt þar til hann þurfti að gangast
undir erfiðan uppskurð fyrir 5
árum. Var til þess tekið hversu
vel hann var á sig kominn allt
fram að þeim tíma.
Jón gaf sér tíma og hann átti
tíma. Hver hlutur átti sér stað og
hvert tilvik stund. Hann tilheyrði
kynslóð sem vann af festu og
öryggi við daglegar venjur og
þurfti engar dagbækur eða skipu-
rit til. Jón hafði vald á tungu sinni,
hann meinti það sem hann sagði
og eyddi ekki orðum að óþörfu.
Hann reyndist syni mínum ein-
staklega góður afí. Ég held ég
hafí engan roskinn mann þekkt
sem umgekkst lítið barn á jafn
nærfærinn hátt. Á sama hátt og
hann nostraði við sitt frímerkja-
safn gat hann gefíð jafn hvers-
dagslegu verki og að klæða barna-
barn sitt í fötin stóískt yfírbragð.
Þessi rósemi var oft í indælu ós-
amræmi við hraða og strekking
okkar yngra fólksins.
Ég er Jóni þakklát fyrir okkar
kynni. Blessuð sé minning hans.
Olöf Hafsteinsdóttir.
Jón ísfeld Guðmundsson lést
hinn 27. desember sl. Hann var
einn af þessum gömlu innfæddu
Reykvíkingum, fæddur 14. sept-
ember 1909, og voru foreldrar
hans Guðrún Árnadóttir og Guð-
mundur Jónsson. Jón var ungur
tekinn í fóstur af hjónunum Krist-
björgu Sveinsdóttur og Magnúsi
Magnússyni, sem bjuggu á Njáls-
götunni, og ólst hann þar upp. Jón
ræddi lítið um bernskuár sín, en
af frásögnum hans frá þessum
tíma mátti skilja að lífsbaráttan
hefur verið geysihörð og ungling-
arnir urðu snemma að fara að sjá
fyrir sér með vinnu við hvað eina
sem til féll. Jón fór ungur á sjó-
inn, var mörg ár á togurum og
millilandaskipum og sigldi öll
stríðsárin. Hann var meðal annars
á gamla Gullfossi sem varð inn-
lyksa í Danmörku og tók þátt í
hinni frægu „Petsamo“-för árið
1940. Lengstan hluta starfsævi
sinnar var Jón brunavörður í
slökkviliðinu á Reykjavíkurflug-
velli eða frá 1946. En hann var
líka sístarfandi á frívöktum sínum.
Hann greip í fiskvinnu, lagði fyrir
grásleppu við Skeijafjörðinn á vor-
in og svo ræktaði hann bæjarins
stærstu og bestu kartöflur sem
ýmsir nutu góðs af. Sjálfsbjargar-
viðleitnin frá bernskuárunum var
rík alla tíð meðan heilsan entist.
Eitt áf áhugamálum Jóns var frí-
merkjasöfnun og naut sín þar ná-
kvæmni hans og vandvirkni og var
hann virkur í félagi frímerkjasafn-
ara.
Ég kynntist Jóni þegar hann
giftist móðursystur minni Matt-
hildi Guðbrandsdóttur frá Loftsöl-
um í Mýrdal árið 1952. Ég man
hvað mér fannst hann myndarleg-
ur maður, dökkur yfírlitum með
yfírskegg og bar sig sérstaklega
vel. Fjölskylda Matthildar er stór
og samheldin og Jón féll fljótt inrl
í þann hóp. Ég og fjölskylda mín
minnumst margra góðra stunda
með þeim Matthildi og Jóni gegn-
um árin. Eftiíminnilegar eru úti-
legur, ættarferðirnar mörgu og
ýmis önnur tækifæri þegar fund-
um bar saman. Það var alltaf gott
að leita til Jóns, það reyndi móðir
mín meðal annars, en henni gerði
hann oft greiða. Hann var sannur
vinur vina sinna.
Jón var víðlesinn og fróður, sér-
staklega um allt sem viðkom hinni
gömlu Reykjavík mönnum hennar
og málefnum. Hann hafði líka
upplifað margt á sjónum og það
var gaman að heyra hann segja
sögur af ferðum sínum. Hann
hafði næmt auga fyrir því sem var
spaugilegt og sagði skemmtilega
frá, gat verið svolítið háðskur en
það var aldrei illa meint. Jón var
mjög traustur og áreiðanlegur
maður. Hann var fastur fyrir og
hafði ákveðnar skoðanir á hlutun-
um. Hann mundi vel kreppuárin
og það harðræði sem þeim fylgdi.
Hann var róttækur og hvikaði
ekki frá skoðunum sínum á þjóð-
málum né heimsmálum og það
þurfti enginn að fara í grafgötur
um álit hans á hveiju málefni.
Menn vissu alltaf hvar þeir höfðu
Jón Guðmundsson.
Börn Jóns af fyrra hjónabandi
eru Sigþóra, sem er búsett í Lond-
on gift Brian Lloyd og eiga þau
tvo syni og Þorgeir ísfeld, sem er
deildarstjóri hjá Pósti og síma
Sonur Matthildar og Jóns er Björn
Guðbrandur líffræðingur. Kona
hans er Ólöf Hafsteinsdóttir mat-
vælafræðingur og eiga þau tvö
börn.
Nú er minnisstæður samferða-
maður kvaddur. Honum fylgir
þakkæti fyrir löng og góð kynni.
Matthildi og aðstandendum hans
sendum við samúðarkveðjur.
Sigrún Valdimarsdóttir.
Kveðjuorð
Sören Jónsson
Aðeins eitt vitum við með vissu
og það er að eitt sinn munum við
deyja. Að sú stund kemur að við
munum ganga inn um það hlið sem
við köllum dauða. Hvenær sú stund
verður vitum við hinsvegar ekki.
Á vinnustað mínum hangir um
þessar mundir málverk á vegg sem
heitir Hlið hamingjunnar. Innan
þessa hliðs er allt grænt, fagur-
grænt. Þessi mynd minnir mig á
það sem segir í 23. Davíðssálmi:
„Á grænum grundum lætur hann
mig hvílast, leiðir mig að vötnum,
þar sem ég má næðis njóta.“ í útfar-
arræðu fór sr. Þorbergur Kristjáns-
son með fyrri hluta þessa sálms og
minntist þess að hann hefði verið
Sören hugleikinn. Þetta er einhver
hin dýrlegasta trúaijátning og til-
beiðsla sem til er og mjög við hæfi
að ætla að andi Sörens Jónssonar
hafi gengið inn í slíka veru. Fyrir
mínum eigin hugskotssjónum er
ekki allt grænt handan við hlið
dauðans, en mér finnst að þar geti
verið bjart og einhver mikil óskil-
greind fegurð. Þar sem Sören Jóns-
son gekk inn fyrir hefur áreiðanlega
verið bjart. Kannski líkt og á björt-
um sumardögum og nóttum fyrir
norðan þar sem hann var fæddur.
Þar sem skil dags og nætur eru um
tíma óljós, því sólin þarf ekki að
láta sig hverfa að kvöldi en fær að
velta sér eftir haffletinum og varpa
roðagullnum bjarma á himin og
haf, svo allt verður baðað ljómandi
birtu og litadýrð. Land, menn og
skepnur eru slegin töfrum þangað
til fuglarnir ranka við sér og segja
sólinni að hífa sig upp á himininn
á ný svo iðja lífsins geti farið í gang.
Inn í svona birtu held ég að Sör-
en hafi gengið handan hliðsins —
brosandi, því hann kveið ekki því
sem við tók og af því að hann vissi
hvaða birtan kom og að þrátt fyrir
birtuna og fegurðina var hún aðeins
veikur bjarmi frá því ljósi sem dró
hann til sín. Ég sé á eftir honum
ganga á vit þessa ljóss. Kannski
stingur hann ofurlítið við til að
byija með, af því að hann ber enn
merki slyssins sem varð svo afdrifa-
ríkt fyrir hann hérna megin, en
brátt sér þess ekki merki lengur
og hann verður kvikur og léttur í
spori, eins og þegar hann var ung-
ur. Hann er óragur og hugur hans
undirhyggjulaus eins og hann var
alltaf. Eg fylgi honum með mínum
innri augum í áttina til hins mikla
ljóss, þangað til það verður tak-
markaðri skynjun minni og jafnvel
ímyndun um megn að sjá það fyrir
mér. Þegar hann verður kominn
alla leið verður hann kominn í land
hamingjunnar þar sem litir eru
tærari, bjartari og fegurri en við
þekkjum, þar sem engir skuggar
eru og ekkert í leynum, því þar rík-
ir hinn fullkomni kærleikur, fegurð
og friður.
Frá utanríkisráðuneytinu:
Menningarfulltrúi sendiráðs íslands í London
verður til viðtals á skrifstofu menningar-,
upplýsinga- og fjölmiðladeildar
ráðuneytisins, Skúlagötu 63, 2. hæð
fimmtudag og föstudag 7. og 8. janúar 1993
fráki 14-17 e.h.
Utanríkisráðuneytið.
Ég kynntist Sören Jónssyni í
tengslum við starf okkar í sóknar-
nefnd Digranessafnaðar. Mér er
kunnugt um að þegar ég var kosin
sem aðalmaður í sóknarnefnd, eftir
að hafa verið varamaður í tvö ár,
hefði hann fremur kosið að önnur
manneskja kæmi inn. En aldrei lét
hann mig finna það og hann sýndi
mér strax fullt traust og vinsemd.
Ég virti hann sem gætinn og íhugul-
an mann, staðfastan í skoðunum,
sem þó tók fullt tillit til álits ann-
arra og var reiðubúinn til að fara
málamiðlunarleið þegar þess þurfti
með. Með okkur tókst fljótt góð
vinátta. Síst óraði mig fyrir því
þegar samstarf okkar hófst, að ég
ætti eftir að taka við sæti hans sem
formaður sóknarnefndar, enda
vandsetið og óverðskuldað af minni
hálfu. En hvatningin kom ekki síst
frá honum og hann hélt áfram að
hvetja og uppörva og hvað einlæg-
ast þegar á móti blés. Áhugi hans
og umhyggja fyrir kirkjubyggingar-
málinu og velferð safnaðarins yfir-
leiþt hélst þótt hann hefði dregið
sig í hlé frá beinum afskiptum og
hann bar þau mál fyrir brjósti fram
á síðustu stund. Víst hefðum við
kosið að hann hefði getað fylgst
með þeim málum áfram og að hann
hefði fengið að sjá kirkju rísa innan
Digranessafnaðar, svo mjög sem
honum var umhugað um að svo
yrði. En hann vissi sem er, að við
ráðum ekki hvenær kallið kemur
og hann tók veikindum og öðru
mótlæti af karlmennsku og kvart-
aði aldrei. Ég get ekki séð hann
fyrir mér núna öðruvísi en á leið-
inni til ljóssins.
Sören var fæddur á Húsavík 19.
október 1925 og hann dó 15. des-
ember 1992. Hann var jarðsunginn
frá Kópavogskirkju mánudaginn
28. desember og jarðsettur í Garða-
kirkjugarði.
Ég votta Önnu Sigurðardóttur
eiginkonu hans, dóttur þeirra,
Grétu Björgu, og öðrum vanda-
mönnum dýpstu samúð.
Þorbjörg Danielsdóttir.
Birting afmælis-
og minningargreina
Morgunblaðið tekur afmæl-
is- og minningargreinar til
birtingar endurgjaldslaust.
Tekið er við greinum á rit-
stjórn blaðsins á 2. hæð í Aðal-
stræti 6, Reykjavík og á skrif-
stofu blaðsins í Hafnarstræti
85, Akureyri.
Athygli skal á því vakin, að
greinar verða að berast með
góðum fyrirvara. Þannig verður
grein, sem birtast á í miðviku-
dagsblaði að berast síðdegis á
mánudegi og hliðstætt er með
greinai* aðra daga.
GLEÐILEGT ÁR L
Kennsla hefst á morgun, 7. janúar. / , $
Nemendur mæti á sömu tímum og áður. X
UPPLÝSINGAR í SÍMA 72154. 4í r
l
Félag íslenskra listdansara. 1|
BflLLETSHÓLI SIGRÍÐflR flRmflfll 1
SKÚLAGÖTU 32-34 <>00