Morgunblaðið - 25.07.1998, Page 32

^32 LAUGARDAGUR 25. JÚLÍ 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+ Hraftihildur
Stefánsdóttir
fæddist á Hjaltastöð-
um í Blönduhlið í
Skagafirði, hinn 11.
júní 1937. Hún lést á
Sjúkrahúsi Skag-
firðinga hinn 15. júlí
síðastliðinn. For-
eldrar hennar voru
Stefán Vagnsson, f.
25. maí 1889, d. 1.
nóvember 1963, frá
-* Miðhúsum í Blöndu-
hlíð í Skagafirði, og
Helga Jónsdóttir, f.
28. júlí 1895, d. 10.
júlí 1988, frá Flugumýri í
Blönduhlíð í Skagafirði. Fjöl-
skyldan bjó á Hjaltastöðum fram
til ársins 1942, er hún fluttist til
Sauðárkróks. Á Sauðárkróki
starfaði Stefán sem skrifstofu-
maður hjá Mjólkursamlagi
Kaupfélags Skagfirðinga, en
hann var landskunnur hagyrð-
ingur og kenndi sig ávallt við
Hjaltastaði. Systkini Hrafnhildar
voru: Ingibjörg Júlíanna, f. 19.
júlí 1919, d. 14. júlí 1972, Geir-
þrúður, f. 31. október 1920, Jón
f. 28. apríl 1923, Eiríkur Haukur
f. 24. ágúst 1933, d. 17. júlí 1992.
Hinn 16. febrúar 1957 giftist
Hrafnhildur Stefáni Guðmunds-
syni, alþingismanni, f. 24. maí
1932. Foreldrar hans voru Guð-
mundur Sveinsson, fulltrúi hjá
Kaupfélagi Skagfírðinga á Sauð-
árkróki og kona hans, Dýrleif
Árnadóttir. Þau eru bæði látin.
Börn Hrafnhildar og Stefáns
Ótímabær er þessi kveðjustund,
-jmamma mín, svo ótímabær að orð
eru lítils megnug. Minningar hrann-
ast upp í huga minn, svo ótal marg-
ar. Eg og þú hér, þú og ég þarna.
Stundum skildu okkur að háir fjall-
garðar og úthöf, samt varstu alltaf
svo nálæg. Orð voru óþörf. Þú vissir
ávallt hug minn, hvað mér fannst og
hvað ég vildi.
Við vorum þrjú systkinin og þú
gafst þig alla í uppeldi okkar. Þú
gerðir allt sem í þínu valdi stóð fyrir
okkur og oft miklu meira. Ljúfar
æskuminningar koma fram í huga
minn. Dúkkulísugerð við eldhús-
borðið, þar sem þú teiknaðir
prinsessur og álfkonur á skókassa-
lok og ég klippti út og svo var litað
^og þú teiknaðir ótrúlega kjóla og
kápur sem voru eins og sniðin á
þessar álfkonur mínar. Öll dúkku-
húsgögnin sem þú bjóst til úr gömlu
eldspýtustokkunum, þau voru lista-
smíð, enginn átti nokkuð í líkingu
við þetta. Teikningarnar sem urðu
til við eldhúsborðið voru ógleyman-
legar, en ekki mátti halda þessu á
lofti.
Á þinn hógværa hátt kenndir þú
mér. Kenndir mér um lífið og kennd-
ir mér á lífið. Þú leyfðir mér líka að
láta mig langa og vilja og lést mig
finna hvers ég var megnug. Lést mig
geta.
í vöggugjöf hlaustu frásagnargáfu
föður þíns. Sögurnar sem þú sagðir
mér og okkur systkinunum voru oft
^ramvafnar ævintýraljóma um kónga
og drottningar sem ekki áttu sér til-
vist í hversdagslífi Króksins. Þér
tókst líka að búa hversdagslífíð æv-
intýraljóma, hvort sem það var í
sögu um litla telpu sem vildi ekki
greiða fallega hárið sitt, eða bara
það að glæða hina hversdagslegu
hluti lífi.
Dætur mínar hændust að þér og
vildu vera í nálægð þinni, nálægð við
gleði þína og kærleika. Hjá þér
fundu þær alltaf athvarf frá erli
dagsins og með þér í Steinahlíð stóð
_ tíminn kyrr.
Stundum tókst þú á við lífið á ein-
hvern undraverðan hátt. Hvaðan
kom þér allt sem þú bæði gafst og
gast?
Ljóð og liti gerðir þú að samferða-
mönnum þínum, sérstaklega eftir að
veikindin herjuðu á þig. Samspil
þess tókst þér að gera ógleymanlegt.
^.jóðin gáfu þér innblástur í myndir
þínar eða eins og þú sagðir sjálf:
eru: 1) Ómar Bragi,
f. 2. júní 1957, mark-
aðsstjóri hjá Kaup-
félagi Skagfirðinga
á Sauðárkróki,
kvæntur Maríu
Björk Ingvadóttur,
félagsráðgjafa og
framkvæmdastj óra
Kaffi Króks, veit-
ingahúss þeirra.
Synir þeirra eru
Stefán Amar, f. 13.
ágúst 1982 og Ingvi
Hrannar, f. 24. maí
1986. 2) Hjördís, f. 2.
september 1962,
lögfræðingur við embætti sýslu-
mannsins í Borgamesi, gift
Ki-istni Jens Sigurþórssyni,
sóknarpresti í Saurbæ á Hval-
fjarðarströnd. Þeirra dætur era
Marta Miijam, f. 21. desember
1987 og Hrafnhildur f. 2. ágúst
1992. 3) Stefán Vagn, f. 17. janú-
ar 1972, lögreglumaður í
Reykjavík, í sambúð með Hrafti-
hildi Guðjónsdóttur, háskóla-
nema. Dóttir Hrafnhildar og
fósturdóttir Stefáns Vagns er
Sara Líf, f. 4. september 1993.
Hrafnhildur stundaði nám við
Bama- og gagnfræðaskóla Sauð-
árkróks. Starfsvettvangur henn-
ar ar fyrir utan heimilisstörf var
við verslun. Um skeið rak hún
eigin verslun, en lengst af starf-
aði hún í Bókabúð Brynjars á
Sauðárkróki.
titför Hrafnhildar fer fram frá
Sauðárkrókskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 14.
„Eitt erindi, ein ljóðlína jafnvel eitt
orð, getur orkað svo á huga minn, að
ég losna ekki við það öðruvísi, en
festa það á blað í litum.“
Þú vildir gleði en ekki sorg. Þú
vildb sól en ekki skugga. Eg veit að
lífið veitti þér bæði sól og gleði og þú
gafst mér hvort tveggja. Þó að þú
fyndir skuggann færast nær þér
hafðir þú kraft og vilja til að leita að
sólinni. Þú fannst hana alltaf og
leyfðh' okkur öllum að njóta hennar
með þér.
Elsku mamma, við áttum saman
ógleymanlegar stundh*. Ég mun
sakna þeirra og sakna þín.
Elsku mamma, ég vona að ég komi
því veganesti sem þú gafst mér
áfram til dætra minna. Af því munu
þær vaxa og dafna.
Minning þín mun fylgja mér alla
tíð. Ég kveð þig með þessum ljóðlín-
um sem eru úr fyrstu ljóðabókinni
sem ég eignaðist, en hún var gjöf frá
þér og beið mín á skrifborðinu einn
fagran vordag þegar ég sem ung;
lingur kom heim úr skólanum. í
henni voru ótal ævintýri, ævintýri
orða, ævintýri sem þú þráðir að
kynnast og vildir að við bömin þín
kynntumst.
A sofmn hvarm þinn
fellur hvít birta
harms míns.
Um hið veglausa haf
læt ég hug minn fljúga
til hvarms þíns.
Svo að hamingja þín
beri hvíta birtu
harms míns.
(Steinn Steinarr.)
Guð blessi minningu þína.
Þín,
Hjördis.
Elsku amma mín, þegar pabbi
sagði mér að þú værir farin frá mér,
tók hjarta mitt kipp. Ég sagði ekki
orð, og þegar mamma kom fann ég
hvemig tárin fóm að streyma.
En ég get huggað mig við minn-
ingamar sem ég á um þig.
Elsku amma mín, allt sem þú
gerðir fyrir mig og hvernig þú varst,
því mun ég aldrei gleyma.
Sögurnar sem þú bjóst til og sagð-
ir mér, voru þær allra skemmtileg-
ustu og við hlógum að þeim saman.
Stundum bökuðum við saman, ég
með rauðu svuntuna sem þú geymdir
inni í skáp, bara fyrir mig.
Elsku amma, ég man þegar þú
kenndir mér sóldansinn og við döns-
uðum hann á pallinum í Steinahlíð,
svo það kæmi sól. Og sólin kom og
við tókum til í stóra beðinu.
Þú varst orðin svo mikið veik
amma mín, það fannst okkur öllum
sárt, en nú veit ég að þér líður vel.
Elsku amma ég mun aldrei
gleyma þér.
Ég kveð þig með þessum ljóðlín-
um, eftir hann pabba þinn, elsku
amma mín.
Þetta visna smáblóm ég legg á legstað þinn,
af Mtlum fóngum var hjá mér að taka.
Þótt grafarmyrkrið hyjji þig góði vinur minn,
þú gleymist ei því minningarnar vaka.
Þín ömmustelpa.
Marta Mirjam.
í dag verður gerð frá Sauðárkróks-
kirkju útfor móðursystur minnai',
Hrafnhildar Stefánsdóttur, sem lést
langt um aldur fram eftir harða bar-
áttu við óvæginn sjúkdóm. Hrafnhild-
ur, eða Lilla eins og hún var ætíð köll-
uð meðal vina og vandamanna, var
yngst í hópi fimm systkina, en móðir
mín var elst þeirra. Aidui-smunur
milli mín og Lillu var ekki meiri en
það, að við uxum upp á sama heimili í
æsku okkar og var hún mér þá og
ætíð síðan með vissum hætti sem
eldri systir, sem ég hef alltaf litið upp
til og þótt afar vænt um. Ótímabært
andlát hennar skilur eftir, auk sakn-
aðar, margar ljúfar og hlýjar minn-
ingar, sem gott er að orna sér við á
óförnum æviárum. Heiðríkja er og
mun verða yfir nafni hennar í mínum
huga og margra annarra, er nutu
þess að kynnast henni náið.
Lilla átti því láni að fagna að
ganga ung að eiga frábæran eigin-
mann, Stefán Guðmundsson, og síð-
an nutu þau hjón barnaláns, þriggja
barna og einnig barnabarna. I þeirri
fjölskyldu hefur ríkt traust sam-
heldni, sem Lilla átti vissulega mik-
inn þátt í að skapa en varð henni síð-
an ómetanleg stoð í veikindum henn-
ar hin síðustu árin.
Meðan ég átti heima á Sauðár-
króki var ég því nær daglegur gestur
á heimili Lillu, sem var mér þá sem
annað heimili, en eftir að ég fluttist
burt og stofnaði eigin fjölskyldu voru
kynnin einnig ætíð náin, þótt fundum
fækkaði að vísu vegna aðstæðna.
Þau eru ófá skiptin sem við hjónin,
fyrst ein en síðan með börnum okk-
ar, gistum á heimiH þeirra Lillu og
Stebba á Suðurgötunni, þegar við
heimsóttum Krókinn. Heimilið stóð
ævinlega opið öllum, sem þangað
leituðu. Þar var oft þéttsetið í eld-
húsi eða stofu og margt spjallað og
spaugað. Lilla var einstök húsmóðir
og bar heimili hennar þess fagurt
vitni. Var það vafalaust fleirum en
okkur hjónum ráðgáta, hvernig
henni tókst að halda gestkvæmu
heimilinu svo snyrtilegu og fallegu
sem raun bar vitni, samhliða uppeldi
bama, umönnun aldraðrar móður
sinnar, er bjó á heimilinu árum sam-
an, og oft fullri vinnu utan heimilis.
Ætíð voru þar gnægtir af heimabök-
uðu ljúfmeti á borðum, sem Lilla hélt
ótæpilega að gestum sínum jafn-
framt því sem hún gaf sér tóm til að
setjast niður með þeim og njóta
stundarinnar.
Ekki síst er okkur hjónum minnis-
stætt fertugsafmæli mitt, þegar ég
kaus að sleppa afmælisveislu í
Reykjavík en fara þess í stað norður
á Krók til ættingjanna. Eins og oft
áður gistum við á Suðurgötunni hjá
Lillu og Stebba með börnum okkar.
Lilla kom heim úr vinnunni um sex-
leytið á afmælisdaginn og tilkynnti
okkur óvænt, að hún væri búin að
bjóða ýmsu frændfólki mínu, allvæn-
um hópi, til afmælisveislu þá um
kvöldið. Kona mín rak upp stór augu
og sagði: „En hvað ætlarðu að bjóða
því upp á? Gestirnir koma eftir tvo
tíma.“ „Við útbúum eitthvað,“ sagði
Lilla á sinn hógværa hátt, og á næsta
klukkutímanum töfraði hún fram
hvern smáréttinn öðrum Ijúffengari.
Þarna sáum við verklag, sem var til
fyrirmyndar, skipulegt og fumlaust
og ekki síst unnið af ánægju. En
þannig var Lilla og þannig gekk hún
til allra verka.
Þau Lilla og Stebbi reistu sér fyrir
allnokkrum árum sumarbústað á
einkar fallegum stað í námunda við
Steinsstaði í Lýtingsstaðahreppi. Þar
sköpuðu þau sér unaðsreit, þar sem
þau dvöldu löngum. Þangað söfnuðu
þau iðulega saman börnum sínum,
barnabörnum og öðrum ættingjum
og vinum, og þar naut gestrisni
þeirra og höfðingsskapur sín ekki
síður en á heirmli þeirra á Sauðár-
ki'óki. Og nú fyrir fáum árum seldu
þau húsið á Suðurgötunni og reistu
sér hentugt einbýlishús á öðrum stað
í bænum. „Guð minn góður, hvað
verður nú um sálina á Suðurgöt-
unni?“ sögðum við hjón, er við frétt-
um um þessa nýbreytni. En þetta
voru óþarfar áhyggjur, því sálin bjó
ekki í húsinu, hún bjó í húsráðendum,
og sama hlýjan fylgdi nýja aðsetrinu
sem því gamla, þótt Lillu væri ekki
ætlað að njóta verannar þar lengi.
Þeir, sem vel þekktu til, vissu
ætíð, að Lilla var mjög listræn að
eðlisfari, þótt margvíslegar annir
ásamt hlédrægni hennar yrðu lengi
til þess að hún sinnti ekki listrænni
sköpun sem neinu næmi. Á síðustu
árum varð þó mikil breyting á, því þá
tók hún að mála myndir, afburða-
fagi-ar og sérstæðar, með tækni, er
hún þróaði sjálf, og gat þá engum
dulist lengur hverju hún bjó yfir á
því sviði. Er skemmst frá því að
segja, að myndir hennar, óhlut-
bundnar en með Ijóðrænu ívafi, urðu
kunnar og vel metnar á heimaslóðum
hennar. Hélt hún þar sýningar, sem
vöktu athygli, og myndirnar „runnu
út“. Er víst mála sannast, að hún
annaði ekki eftirspurn, þannig að
færri fengu málverk hennar en vildu.
Ekki eru margar vikur síðan Lilla
heimsótti okkur hjónin og færði okk-
ur gullfallega mynd, er hún hafði
gert. Gladdi hún okkur ósegjanlega
með þessu, þótt ekki gætum við þá
trúað því að þetta yrði síðasta heim-
sókn hennar til okkai', og mun þessi
mynd sannarlega skipa veglegan
sess á heimili okkar á komandi árum.
Við hjónin þökkum Lillu fyrir það,
sem hún var okkur, og allt það ást-
ríki, sem hún sýndi okkur og börnum
okkar. Við biðjum henni Guðs bless-
unar á nýjum vegum og ástvinum
hennar sendum við okkar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Páll Sigurðssou.
Skagafjörðurinn var ekki í sumar-
búningi miðvikudaginn 15. júlí þegar
þú kvaddir. Það var eins og allt væri
jafn grátt og sorgmætt og hugur
okkar þennan dag þegar kallið kom,
en trúa verðum við að annar og
bjartari heimur taki við þar sem
enginn þarf að líða þjáningar og
sorgir sem við beram í þessum
heimi. Elsku Lilla, það er á stundum
sem þessari sem okkur er orða vant
og minningarnar hellast yfir okkur,
minningar sem eru svo kærai' en
samt er svo erfitt að setja fáein orð á
blað. Fyrir um það bil tólf árum fór-
um við nokkrar konur að hittast einu
sinni í viku og var ætlunin að koma
saman og spjalla og hafa gaman af,
en trúlega hefur engin okkar trúað
til hvers þetta leiddi, þar sem við
voram á misjöfnum aldri og unnum
að afar ólíkum verkefnum. En úr
þessum litla klúbbi okkar varð til
einlæg vinátta og kær vinskapur.
Margt gerðum við á þessum árum
saman. Skroppið var í skemmtiferðir
í höfuðborgina og til útlanda fórum
við saman tvisvar sinnum en það er
nú svo einkennilegt að þegar við
komum saman vinkonurnar síðastlið-
ið mánudagskvöld vorum við allar
sammála um það að sumarferðirnar
okkar í Steinahlíð standi uppúr. En
þar höfðu Lilla og Stefán komið sér
upp sumarparadís og þar átti Lilla
sínai' bestu stundir þar sem þau
hjónin sameinuðust frá erli hvers-
dagsins í gróðursetningu og bygg-
ingu þessa sælureitar. Innan dyra
sem utan gat maður séð handverkin
hennar og allstaðar sama snyrti-
mennskan. Mikið voru þetta yndis-
legar stundir, við gengum um landið,
skoðuðum litlu græðlingana sem við
fengum að sjá vaxa og dafna og
verða að hálfvöxnum trjám; sungið
og fai'ið með ljóð en þar var nú hún
Lilla á heimavelli, hafði yndi af lestri
ljóða.
Fjöllin í Skagafirðinum þekkti hún
öll og fræddi okkur um nöfn þeirra,
enda útsýnið frá Steinahlíð stórkost-
HRAFNHILDUR
STEFÁNSDÓTTIR
legt. Sumarið 1994 færðum við LiUu
lítið grenitré og var mikið við haft og
sungið var Htið ljóð um Hfssögu greni-
trés og manns. Síðan höfum við allar
alveg sérstakt dálæti á þessu ljóði
sem hún LUla kenndi okkur að meta.
Við vitum að grenitréð stendur í
Steinahlíð umvafið kærleik en það
kemur líka að því að þroskasögu
þess líkur hversu ósátt sem við erum
við þann dóm. Kæra vinkona, fyrir
aðeins nokkrum vikum hittumst við
allar og áttum notalega stund sam-
an. Það varst þú eins og svo oft áður
sem hvatth okkur til að koma sam-
an, þó að einhverjar kæmu með þá
hugmynd að bíða þar til seinna í
sumar. Það var eins og þú vissir að
heilsu þinni myndi hraka mjög fljótt
og tíminn væri naumur.
Elsku fallega Lilla okkar, við
þökkum þér einlæga vináttu og allar
góðu stundirnar sem við áttum sam-
an, þín verður sárt saknað í vina-
hópnum. Kæri Stefán, við í kaffi-
klúbbnum sendum okkai' dýpstu
samúðarkveðjur til þín og fjölskyld-
unnai'. Við biðjum algóðan guð að
blessa minningu hennar sem er okk-
ur svo kær.
Kveðja frá
„Jónusystrum".
Sauðárkrókur er eitt af þeim
byggðarlögum landsins sem mjög
hefur blómgast á síðustu áratugum.
Staðurinn hefur notið landkosta og
fegurðar Skagafjarðar, en umfram
annað er það fólkið sjálft, sem glæðir
byggðir landsins lífi og sál. Þegar
Sauðarkrókur kemur upp í huga mér
er sú mynd ætíð og órjúfanlega
tengd vinafólki okkar, Stefáni Guð-
mundssyni og Hrafnhildi, konu hans.
Stefán og Lilla uxu úr grasi á
Króknum, þar kynntust þau, bjuggu
og störfuðu allan sinn hjúskap. Lilla
vai- dagfarsprúð og hæg, en allir
skynjuðu lífskraftinn og dugnaðinn
bak við bjart og hlýtt yfirbragðið.
Best kom kjarkur hennar og dugn-
aður I ljós í bai'áttu hennar fyrir
sjálfu lífinu, en þá baráttu háði hún
af bjartsýni og umhyggju fyrir sín-
um nánustu. Fallegar myndii' sem
hún gerði og prýða heimili þeirra
geisla af hæfileikum og endurspegla
þær upplifun hennar á fegurstu ljóð-
um íslenskrar tungu. Baráttu hennar
er lokið og eftir standa góðar minn-
ingar og arfleifð þeim til handa sem
nú eiga um sárt að binda.
Saman komu þau LHla og Stefán
miklu í verk og var hún honum stoð
og stytta í mikilvægum störfum að
framfara- og félagsmálum. Við Sig-
urjóna þökkum henni samfylgdina
og góða vináttu.
Hlýhugurinn sem umvafði alla á
heimili hennar, gesti og heimilisfólk,
mun aldrei gleymast. Við vottum
Stefáni, börnum, tengdabörnum og
barnabörnum okkar dýpstu samúð.
Fyrir hönd Framsóknarflokksins
þakka ég mikið og fórnfúst starf og
bið góðan Guð að styrkja ykkur öll í
sorginni.
Halldór Ásgrímsson.
Elsku Lilla.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum lífsins
degi
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf sem gleymist
eigi
og gæfa var það öllum er fengu að kynnast
þér.
(Ingibj. Sig.)
Kæra vinkona, við þökkum þér allt
sem þú varst okkur. Við vottum Stef-
áni, börnum og fjölskyldum þeirra
okkar innilegustu samúð.
Margrét og Ingibjörg.
í bernskuminningunni er Krókur-
inn yfirleitt umvafinn sumri, sól og
blíðu. Að vísu kom fyrir að hafgolan
færðist nokkuð í aukana og eyðilegði
sumarsæluna. Á vetrum voru heið-
ríkjur og stillur, stundum dag eftir
dag með svölu sólskini og hjarni yfir
öllu. Heimurinn var bærinn og fólkið
sem þar bjó. Þá stunduðu margir
karlmenn sjóinn auk annarr-a starfa,
en konur sinntu störfum heima fyrir.
Á þessum árum voru margir með
kindur og kýr og því þurfti að sinna
heyskap og hirða um búfénað. Á
sumarkvöldum mátti sjá kúahópa