Morgunblaðið - 25.07.1998, Side 33

mo'rgunblaðið
LAUGAIÍDAGUR 25'. JÚLÍ 1998 33

I
1
I
i
I
í
I
1
í
i
í
3
3
3
I
I
s
3
lötra eftir götum Króksins. Það var
eftirsóknarvert starf hjá bömum að
fá að reka kýr kvölds og morgna.
I þessari veröld ólumst við upp.
Litlar telpur léku sér við Sauðána
sem liðaðist kyrrlát gegnum bæinn,
stikluðu yfir, byggðu stíflur og
veiddu síli í bauka. Umhverfið hafði
upp á margt að bjóða sem kynti und-
ir athafnaþrá og ævintýralöngun.
Stundum urðu leikimir ærslafengnir
og hættulegir, eins og þegar við
klifmðum upp svelli þaktar Nafirn-
ar, þeystum á sleðum niður Grænu-
klauf eða príluðum í berginu við
Gönguskarðsá. Ekki má gleyma inni-
leikjunum hjá Önnu sem tóku á sig
margbreytilegar myndir. Fremst í
flokki var Lilla, með slaufu í þykka
ljósa hárinu og einbeitni og kraft í
bláum augum. Hún var atorkusöm,
og með frjóu ímyndunarafli, kjarki
og lífsþrótti átti hún oftar en ekki
fmmkvæði að eftirminnilegum ævin-
týmm. Hún var greind, sjálfstæð,
glaðvær og skemmtileg. Allar vildum
við vera vinkonur Lillu.
Arin liðu og unglingsárin tóku við.
Ævintýri barnæskunnar viku fyrir
öðrum áhugamálum. Lilla var glæsi-
leg stúlka og eftirsóknarverð. Hún
var hög á hönd og málaði fallegar
ljóðrænar myndir, en ekki síst var
hún hög á orð. Sögur hennar, frá-
sagnir af fólki og atburðum, em
ógleymanlegar.
LHla fann hamingju sína á Rrókn-
um. Ung að ámm gekk hún að eiga
Stefán sinn. Síðan hafa leiðir þeirra
legið saman í blíðu og stríðu og sam-
rýndari hjón er varla hægt að hugsa
sér. Þau bjuggu rausnarbúi og eign-
uðust þrjú góð og mannvænleg böm.
A Sauðárkróki átti Lilla sínar rætur,
þar var hennar heimm’.
Sumar fluttu burt úr heimahögum,
en sterk vináttubönd æskuáranna
héldust. Fjörðurinn fagri var þeim
alltaf hugleikinn. Síðustu árin átti
Lilla við þungbær veikindi að stríða.
Hugrökk og æðrulaus mætti hún
þeim með þeirri reisn sem var henni
eðlislæg. Því fastar sem þau herjuðu,
því ákveðnari var hún að bjóða þeim
byrginn. Nú er þeirri baráttu lokið,
en við vinkonurnar gömlu geymum
minningu um litla stúlku, ungling og
fullorðna konu sem allaf horfði fram
á veginn.
Anna Þórðardóttir, Auður
Torfadóttir, Gígja Haraldsdóttir,
Hólmfríður Friðriksdóttir
og Ragnhildur Helgadóttir.
í dag verður lögð til hinstu hvílu,
móðir æskuvinkonu minnar, frú
Hrafnhildur Stefánsdóttir eða Lilla
eins og hún var ávallt kölluð. Hinn
illvígi sjúkdómur, krabbameinið,
náði að lokum að leggja þessa glæsi-
legu konu að velli.
„Mamma, af hverju þurfa þeir sem
eru góðir að deyja?“ spurði dóttir
mín mig. Mér þykir það jafn óviðun-
andi og barninu en því fær enginn
mannlegur máttur ráðið. Minningin
um einstaka konu lifir. Mér er efst í
huga þakklæti fyrir að hafa fengið að
kynnast Lillu og fjölskyldu hennar á
uppvaxtarárum mínum á Rróknum.
A Suðurgötunni vai- mjög gest-
kvæmt og allt undh’ styrkri stjórn
húsmóðurinnar sem virtist hafa
endalausan tíma til baksturs og
gestamóttöku. Þegar ég horfi til
baka, dáist ég að því hvemig Lilla af
einstakri útsjónarsemi og skipulags-
hæfileikum hefur komið öllu í verk
án þess að tapa rósemi sinni.
Mér er Ijúft að minnst stundanna
á Suðurgötunni, þar sem mér var
alltaf vel tekið. Þar var einfaldlega
gott að vera.
Elsku Stefán, Hjördís, Ómar,
Sérfræðingar
í blómaskreytingum
\ ið öll tækifæri
I blómaverkstæði 1
I Binna I
Skólaxiirfiustíg 12.
á horni Bergstaðastra.dis.
siini 551 9090
MINNINGAR
Stefán Vagn og fjölskyldur, Guð gefi
ykkur styrk í sorginni.
Blessuð sé minning Hrafnhildar
Stefánsdóttur.
Anna Jóna.
í dag er til moldar borin á Sauðár-
ki’óki HrafnhOdur Stefánsdóttir.
Glæsileg mannkostakona er kvödd
með virðingu og söknuði.
Hrafnhildur var Skagfirðingur,
dóttir hjónanna Helgu Jónsdóttur frá
Flugumýri og Stefáns Vagnssonar,
skálds og bónda á Hjaltastöðum og
síðar sýsluskrifara á Sauðárki’óki.
Hrafnhildur ólst upp í foreldrahús-
um. Hún hafði í heimanfylgju glæsi-
leik, myndarskap og mannkosti. Ung
giftist hún Stefáni Guðmundssyni
byggingameistara, og byggðu þau sér
hús að Suðurgötu 8 á Sauðárkróki.
Þar bjó Hrafnhildur þeim hjónum og
bömum þeirra fallegt rausnarheimili.
Böm þeirra era Ómar Bragi verslun-
armaður, Sauðárki’óki, kvæntur Mar-
íu Björk Ingvadóttur, Hjördís lög-
fræðingur, gift sr. Rristni Jens Sig-
þórssyni í Saurbæ á Hvalfjarðar-
strönd, og Stefán Vagn lögreglumað-
ur í Reykjavík. Rona hans er Hrafn-
hildur Guðjónsdóttir.
Margvísleg umsvif Stefáns, fyrst í
stjómmálastarfi framsóknarmanna, i
bæjarstjóm og sem framkvæmda-
stjóra Útgerðarfélags Skagfirðinga
urðu til þess að gjaman var gest-
kvæmt á Suðurgötunni enda var þar
gott að koma og öllum tekið af rausn.
Ekki minnkuðu annir Hrafnhildar
þegar Stefán varð alþingismaður auk
þess að þá þurfti hún ein að sinna
ýmsu vegna fjarvista Stefáns sem
bæði höfðu annast áður. Hrafnhildur
var Skagfirðingur og vildi hvergi ann-
ars staðar vera og aldrei kom til
greina að flytja þaðan. Um langt ára-
bil dvaldi Helga, móðir Hraftihildar, á
heimili þeirra í elli sinni og lasleika og
annaðist Hrafnhildui’ hana og þau
hjón bæði af fádæma skyldurækni og
artarskap.
Fyrir nokkram áram fluttu þau
Hrafnhildur og Stefán af Suðurgöt-
unni og byggðu sér hús við Brekkutún
11 á Sauðárkróki. Það heimili bar ekki
síður fallegan vott um smekkvísi og
hagleik Hrafnhildar. Hrafhhildur vai’
ræktunarkona mikil og þau hjón
komu sér upp unaðsreit við sumarhús
sitt á Steinsstöðum í Lýtingsstaða-
hi’eppi er þau nefndu Steinahlíð.
Fyrir nokkram áram kenndi
Hrafnhildur ki-abbameins. Hún háði
langa og stranga baráttu við þann
skæða vágest. Sú barátta er nú töpuð
og Hrafnhildur er fallin frá langt um
aldur fram. Eftir lifir minningin um
glæsilega mannkostakonu sem hvar-
vetna kom fram til góðs. Sár harmur
er kveðinn að ástvinum hennar, Stef-
áni, bömum þeirra, bamabörnum og
tengdafólki. Blessuð sé minning
Hrafnhildar Stefánsdóttur.
Páll Pétursson.
Á góðum veðurdegi skín hádegis-
sólin út eftir endilangri Aðalgötunni á
Rróknum, milli kirkjunnar og gamla
skólans. Þá hefur oft verið eiTll í göt-
unni, fólk á leið í hádegi og þaðan aft-
ur, hittist og spyr hvemig hefui’ðu
það? Gangandi fólk, bílar og hrepp-
stjóri á blesóttum hesti. Fólk að flýta
sér úr búðum og verkstæðum, skrif-
stofum og úr frystihúsunum og fólk
sem hefur tíma tíl að spjalla og hlæja
innan um dúfumar og krakkana sem
eiga að vera farin heim í hádegismat
Frá drallupolli, sem næturrigningin
hafði fært okkur strákunum til leiks,
er svona mynd af Lillu í hádegishring-
iðunni á gangstéttinni, þar sem hún
heldur róleg striki sínu á móti sólinni
og strákamh’ að segja að Stefán
frændi minn sé skotínn í henni. And-
artak þar sem strákurinn vill ekki
trúa að efnilegur frændinn hefði fallið
í þá meðalmennsku að verða skotínn í
stelpu, bara andartak, því svo kemst
óreiða á erilinn og óreiðuna sem tyrir
er og dúfumar taka flugið með látum
um leið og ungi maðui-inn kemur á
harðaspretti í gegnum dúfnahópinn -
eflaust á enn nýju Skagafjarðarmetí -
upp að hliðinni á Lillu, sem alls
ósnortin af írafárinu heldur sínu striki
og þau saman suður götuna. Andartak
vonbrigðanna er hoifið: Þetta er skilj-
anlegt, fallegt og í fínu lagi.
Svona kom Lilla inn í lífshring
stráksins og ætíi hún hafi ekki birst
öðra fólki þeirra Guðmundar og Dýllu
á svipaðan hátt. Þar gekk ekki allt há-
vaða- eða átakalaust fyrir sig en Lilla
hélt sínu striki, æðralaus, róleg og
gamansöm.
Á tímabili þegar ungt fólk þurftí að
flytjast á brott til að fá vinnu byggðu
þau heimili sitt samhent í Suðurgöt-
unni, Lilla og Stebbi, af dirfsku, dugn-
aði og smekkvísi sem eftir var tekið,
hús og garð með tijám og náttúra-
steini sem vakti furðu á Rróknum í þá
daga. Og frammámenn á Rróknum
bentu á þau sem fyrirmynd fyrir unga
fólkið í bænum. Allt bar þetta vitni
listfenginu hennar Lillu, falleg ný-
breytni, skáldskapur í stein, mold og
gróður. Hún las Ijóð og naut þeirra og
varð seinna uppvís að því að mála
myndir við ljóðlínur, myndir sem hún
ætlaði að hafa fyrir sig en þó lét hún í
æðraleysi eftír fyrir þrýstíngi og setti
upp sýningu á þessum myndverkum.
Litir, bygging og stemmingar mynd-
anna hæfðu Lillu einhvem veginn og
bára vott um að hún gætí miklu meira
á þessu sviði en strikið sitt hafði Lilla
ekki lagt í þá átt.
I Suðurgötunni héldu þau Lilla og
Stebbi heimili á fjórða áratug. Rrók-
urinn var heimurinn hennar Lillu, ut-
an hans var fátt sem hún þurftí að
sækja og fólldð á Rróknum var henn-
ar fólk. Þetta fannst vel þegar Lilla
umgekkst og afgreiddi fólk í verslun-
um sem lengst af var starfsvettvangur
hennar utan heimilisins, síðast Bóka-
búð Brynjars, og þar naut hún hæfi-
leika sinna til samskipta við fólk.
Efth’ að Stebbi settist á Alþingi hélt
Lilla sínu striki á Rróknum, hélt
áfram heimili í Suðurgötunni með
þessari reisn, æðraleysi og gaman-
semi sem henni var eiginleg. Samhent
vora þau áfram við þessar breyttu að-
stæður, Lilla og Stebbi, og hann
keyrði heim um hveija helgi, heiðar
og SöU, hvemig sem viðraði. Þetta sá-
um við tilsýndai’, því þegar við feng-
um inni í öðra húsi við Suðurgötuna, í
bai’áttu við veggfóður og álímd teppi
birtist Lilla með fullan bakka af vöffl-
um og fangið fullt af hlýju viðmótí og
skiptí sköpum. Eftir það bragðum við
okkur oft á milli bæja.
Enn mun sólin skína eftír endi-
langri Aðalgötunni á hádegi góðra
veðurdaga og lýsa upp fólk og athafn-
h’ þess en líka myndir og minningar
um eril og hátíðarstundh’. Enn mun líf
og gróður dafna í Suðurgötunni í
skjóli Nafanna og vitna um þá sem
byggðu upp og græddu mölina og í
dag verður Lilla lögð til hinstu hvílu
uppi á Nöfunum þai’ sem allt þetta
blasir við. Hún var okkur öllum mikil-
væg og samfélaginu á Rróknum með
lífi sínu og háttemi og missirinn er
mikill.
Öllu fólkinu hennar Lillu vottum við
Addý og bömin samúð og samhug.
Ámi Ragnarsson.
• Fleiri minningargreinar um
Hrafnhildi Stefánsdóttur bfða
birtingar og munu birtast í blaðinu
næstu daga.
Ástkær faðir minn, afi og langafi,
BJÖRN HJÖRTUR GUÐMUNDSSON,
Helgugötu 1,
Borgarnesi,
sem andaðist þriðjudaginn 14. júlí, verður
jarðsunginn frá Borgarneskirkju þriðjudaginn
28. júlíkl. 14.00.
Birgir Björnsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
Ástkær móðir okkar, amma, langamma og
langalangamma,
MARGRÉT DEBES EINARSDÓTTIR,
Færeyjum,
sem lést sunnudaginn 12. júlí í Færeyjum,
verður jarðsungin frá Litlu Fossvogskapellu
þriðjudaginn 28. júlí kl. 13.30.
Sonja Bech,
Ólafur Debes,
Tove Bech, Guðmundur Guðjónsson,
Einar Bech, Annika Bech,
Debes Bech, Margrét Bech,
Oliver Bech, Marnar Bech
og barnabörn.
Elskulegur faðir minn og afi okkar,
JÓHANNESJÖNSSON
frá Ásbjamamesi,
Brautarholti 22,
lést á Landspítalanum 13. júlí. Útför hans fór fram í kyrrþey 23. júlí.
Halldóra Ingibjörg Jóhannesdóttir
og barnabörn.
+
Ástkær móðir okkar,
HALLDÓRA REYKDAL
frá Bergskála,
lést á Kumbaravogi sunnudaginn 19. júlí.
Útförin fer fram frá Fossvogskirkju þriðjudaginn 28. júlí kl. 13.30.
Börn hinnar látnu.
+
Elskuleg móðir okkar, tengdamóðir og amma,
SÓLEY SESSELJA MAGNÚSDÓTTIR,
Hvolsvegi 26,
Hvolsvelli,
verður jarðsungin frá Stórólfshvolskirkju í dag,
laugardaginn 25. júlí kl. 14.00.
Sjöfn Halldóra Jónsdóttir, Þorsteinn Þorsteinsson,
Einar Jónsson, Sigriður Heiðberg,
Guðrún Jónsdóttir, Bjöm Sigurðsson
og barnabörn.
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
vinarhug við andlát móður okkar, tengda-
móður, ömmu og langömmu,
KRISTÍNAR MARGRÉTAR
ÁSMUNDSDÓTTUR,
Hásteinsvegi 64,
Vestmannaeyjum.
Sérstakar þakkir færum við læknum og
hjúkrunarfólki á Sjúkrahúsi Vestmannaeyja
fyrir góða umönnun og vinarhug.
Petra Magnúsdóttir, Þorkell Þorkelsson,
Helgi Magnússon, Unnur Tómasdóttir,
Guðmundur Loftsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför föður míns og afa
okkar,
HARÐAR SIGURÐSSONAR,
fyrrverandi starfsmanns hjá
Vita- og hafnamálastofnun,
Háaleitisbraut 101.
Sérstakar þakkir til starfsfólks hjartadeildar
Sjúkrahúss Reykjavíkur og húðsjúkdóma-
deildar Vífilsstaðaspitala.
Sigurður Harðarson,
Hörður Markús Sigurðsson,
Gunnar Ingi Sigurðsson,
Margrét Jóna Sigurðardóttir,
Kristín Sunna Sigurðardóttir.
f