Morgunblaðið - 25.07.1998, Síða 41

MORGUNBLAÐIÐ
LAUGARDAGUR 25. JÚLÍ 1998 41
Grettir
Ljóska
■þáb þCjiFTr áJ 'eg get fayddaS
ma,tinn>
Cdueg eftir á \
__!-. L-AJ'X’.- r!
Ferdinand
Smáfólk
IT'S TME SPRIN6
dance,charles..
UJOULDYOD LIKE
TO eo WITH ME 7
DON T PUSH ^ TANSO \
THE ENVELOPEj TAN60,
CHUCK.. ÍCHARLE5Í
Það er vordansleik- Hver er Kalli, þetta var Magga, Ég er betri dans- Ekki ýta við umslaginu,
urinn, Kalli... viltu þetta? asninn þinn! Þú getur ekki arL Kalli... Kalli tangó tangó, Kalli
konia með mér? farið með henni! Þú sagðir
að þú færir með mér!
BRÉF
TIL BLAÐSINS
Kringlan 1 103 Reykjavík • Sími 569 1100 • Símbréf 569 1329
Sverrir fann sinn
betri mann
Frá Alberti Jensen:
NYLEGA var ég spurður hvort ég
héldi að Sverrir Hermannsson ætl-
aði að eyðileggja það sem búið væri
að byggja upp í sjávarútvegi.
Nokkuð sem Alþýðuflokknum hefði
ekki tekist vegna þess ótniverðug-
leika sem á honum væri með þjóð-
inni. Hugleiðingum, sem slíkar
vangaveltur vekur, má læða í ótrú-
lega marga með markvissum
áróðri og útúrsnúningum. Þótt Al-
þýðuflokkurinn sé mistækur er
hann heill í hagsmunagæslu þjóð-
arinnar og samruninn við Þjóðvaka
bjargaði miklu. Akkilesarhæll Al-
þýðuflokksins er ESB. Flótta-
vandamál hans í raun. Trúlega vill
Svemr vera þjóðarmegin í nýlegri
kúvendingu sinni, þar sem hann
ætlar að segja græðgi og öðrum
ósóma stríð á hendur. Hann þarf
að vísu að laga hugmyndir „sínar“
betur að þjóðarhagsmunum og
muna að þakka Jóhönnu Sigurðar-
dóttur fyrir þá góðu hugarfars-
breytingu sem hún gerði honum.
Nú minnh- hann á glataða soninn
endurheimtan, bamslega einlægur
og svo undur góður. Þessu ber að
fagna og óskandi að fleirum týnd-
um sauðum auðnist svo vegleg end-
urkoma. En ferðalag Sverris til
síns betri manns hefúr aflað hon-
um óvildar og öfundarmanna. Þeir
óttast vitneskju hans. Málsvarar
gjafakvóta og annars misréttis
hamast sem aldrei fyri- gegn
Sverri, enda er bakgrunnurinn
honum erfiður.
Nokkrir menn hafa í langan
tíma verið í viðtölum og skrifað
óteljandi greinar til varnar frjálsu
framsali kvóta, sem er heimsku-
leg og ranglátasta aðför að hags-
munum þjóðarinnar. Menn þessir
halda að þeir séu í hópi örfárra
sem viti hvað þjóðinni er fyrir
bestu. Og þeir fara geyst, en hafa
þó slægðina í föraneyti sínu sem
vörn gegn fáránlegum rökum sem
eru út úr allri þjóðhagslegri
mynd. Einn af þessum mönnum
er Hannes Hólmsteinn Gissurar-
son, orðsnjall og á auðvelt með að
þvæla góð mál £ andhverfu sína og
gerir það óspart. Skrif Hannesar
um að þjóðinni sé fyrir bestu að
eiga ekkert, eru þó þannig að ef
þú lest tvær af þrjátiu greinum,
hefurðu lesið þær allar.
Þau ummæli Matthíasar Bjarna-
sonar nýlega, að Þorsteinn Pálsson
hafi alla sína tíð sem ráðherra ver-
ið til hinnar mestu óþurftar tek ég
heilshugar undir. Þorsteinn verður
sannarlega broslegur þegar hann
þakkar sér velgengni í sjávarút-
vegi; hann, ákafasti talsmaður
ranglátrar fiskveiðistjómunar sem
valdið hefur úlfúð með þjóðinni og
flæmt fólk frá heimkynnum sínum
og gert eignir þess verðlausar.
Hann sem seldi eitt arðvænlegasta
íyrirtæki þjóðarinnai- fyrir nánast
ekkert. Þorsteinn, sem man ekkert
sem kemur honnum vel að gleyma
og styður hvað harðast frjálst
framsal á kvóta, afglöp sem era
ávísun á misrétti og sundrangu. Og
svo spyr Þorsteinn Svem Her-
mannsson hvort þjóðin eigi að
borga útvegsmönnum kvótann sem
þeir hafa keypt, ef stefnunni verð-
ur breytt. Er Þorsteini ráðherra
ómögulegt að skilja að verði menn
uppvísir af að kaupa þýfi verða þeir
að skila því án endurgjalds? Ennþá
hefur ráðherrann ekld viðurkennt
aðra en þjóðina sem eiganda að
auðlindum sjávar og engum hefur
hún selt þann rétt frá sér. Lengi
hélt ég að Þorsteini væri ekki sjálf-
ráðar svo margar rangar ákvarð-
anatökur, en nú sýnist að hann sé
bara svona.
Ef ekld yrði veiðigjald né fram-
sal kvóta, mundi allt verða frið-
sælla. Þó er í lagi að hafa gjald ef
það er mjög vægt. Veiði leyfishafar
ekki, eða nái ekki öllum afla, verða
þeir að skila leyfinu inn og aðrir
klára dæmið. Ekkert brask né sjó-
mannsníð. Sjávarþorp og bæir hafi
kvóta og líka skilakvöð. Með þessu
móti stórlækkar verð á fiski til
fiskvinnslu og óprúttnir auðsafnar-
ar geta ekki lengur selt óveiddan
físk og lagt sjávarpláss í auðn. Mér
er ekki kunnugt um, að skrifstofu-
útgerðarmenn eða aðrir sem fengið
hafa leyfi til veiða öðlist með því
eignarrétt. Ef maður selur eign
annars manns án hans leyfis og ég
tala nú ekki um ef hann stingur
andvirðinu í eigin vasa, er hann
þjófur. Slíkt komast útgerðarmenn
upp með í dag og nota handbendi
allskonar ósómanum til vamar.
Mér er óskiljanlegt að þjóðin skuli
líða svo augljóst ranglæti gagnvart
sér.
Eg vona að hinum nýja manni
Sverris takist betur til við mál en
hinum gamla og að nú taki við betri
tíð með blóm í haga.
ALBERT JENSEN,
Háaleitisbraut 129, Reykjavík.
„Látum verkin tala“
Frá Unni Þormóðsdóttur:
SLAGORÐ Bæjarmálafélagsins í
Hveragerði hljómaði í eyrum okk-
ar fyrir síðustu bæjarstjórnar-
kosningar. Kosningaloforðin eins
mörg og þau voru misjöfn. Fyrst
á dagskrá L-listans (bæjarmálafé-
lagsins) var að fjarlægja eitt af
mestu lýtum bæjarins, eða gamla
„tívolíhúsið“ en það átti að gerast
fyrir mánaðamótin maí-júní. Það
er nú samt svo skrítið að þegar að
er gáð stendur byggingin ennþá
og ekki er að sjá að niðurrif sé
hafið, þrátt fyrir að langt sé kom-
ið fram í júlí. Eg get ekki betur
séð en fyrsta loforðið hafi nú þeg-
ar verið brotið.
Eg ætla að vona að þegar upp er
staðið og komið er að nýjum kosn-
ingum verði ekki hægt að vitna í
texta Bubba Morthens, þegar litið
er yfir loforð og framkvæmdir bæj-
arstjórnar Hveragerðis með L-
lista í fararbroddi fylkingar, „Brot-
in loforð alls staðar“.
UNNUR ÞORMÓÐSDÓTTIR
hjúkrunarfræðingur.
Allt efni sem birtist í Morgunblaðinu og Lesbók er varðveitt í upplýsinga-
safni þess. Morgunblaðið áskilur sér rétt til að ráðstafa efninu þaðan, hvort
sem er með endurbirtingu eða á annan hátt. Þeir sem afhenda blaðinu efni
, til birtingar- ^eljafjt samþykkja þptta, ef ekki.fylgir fyriry^ri hér að lútand.i..