Morgunblaðið - 14.08.1998, Side 37

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FÖSTUDAGUR 14. ÁGÚST 1998 37
I
I
!
1
1
S
4
5
4
4
I
4
5
4
4
+ Sumarrós var
fædd 3. jtílí 1908
á Ytrahóli, Glæsi-
bæjarhreppi, Eyja-
firði. Foreldrar
hennar voru hjónin
Rósa Kristjánsdótt-
ir, fædd á Hamri í
Þelamörk 28. jantí-
ar 1865, d. 15. mars
1955 í Reykjavík, og
Guðjón Einar Mana-
sesson bóndi, fædd-
ur að Steðja, Þela-
mörk, 3. október
1864, d. 12. septem-
ber 1941 á Akur-
eyri. Þau fluttu að Ytri-Reistará
í Möðruvallasókn, hættu þar bú-
skap 1913 og skildu. Þá var
Sumarrós 5 ára. Eftir það ólst
htín upp hjá móður sinni, er fór
að Lönguhlíð í Hörgárdal og
var einnig í Oxnadal.
Sumarrós átti ellefu alsystk-
ini og einn hálfbróður og eru
þau öll Iátin. Sumarrós flutti til
Akureyrar 14 ára og vann þar í
Gefjun og var í vist. 19 ára göm-
ul flytur htín til Reykjavíkur,
fer þar í vist og vinnur sfðan á
Farsótt og á Vífilsstöðum. Gift-
ist 10. okt. 1934 Guðmundi Jtíl-
Elsku amma, nú ert þú fallin frá
eftir margra ára veikindi. í sorg
okkar rifjast upp þær samveru-
stundir sem við áttum.
Rósa systir kynntist þér fyrst og
varð þeirrar gæfu aðnjótandi að
vera skírð í höfuðið á þér. Húsið á
Framnesveginum verður ávallt sá
staður sem við systkinin munum
minnast sem heimilis þíns, þó svo að
við höfum mest verið hjá ykkur afa
úti á Lynghaga. Snemma fluttumst
við til útlanda og voru því sumar- og
jólafrí eini tíminn sem okkur gafst
til að heimsækja ykkur. En því mið-
ur voru þessar heimsóknir alltof fá-
ar. Ávallt tókst þú hlýlega á móti
okkur og var slegið upp veislu í
hvert sinn sem við komum. Matur-
inn, gosið, sælgætið, það var eins og
þú værir að taka á móti aðalsfólki
þegar við systkinin birtumst. Þú
veiktist fljótlega eftir að við fórum
að vera meira hér á landi. Engu að
síður tókstu ávallt eins á móti okk-
ur, brosandi, hlýleg og ástrík. Allt
vildirðu fyrir okkur gera. Meira að
segja í þínum hörðustu tímum nú
síðustu ár varstu ávallt svo
brosmild og gefandi. Við munum
aldrei gleyma því hlýlega andrúms-
lofti sem fylgdi þér, elsku amma. Þú
áttir einstaklega auðvelt með að
lýsa upp herbergið með brosi þínu.
Núna munu englanir njóta samveru
þinnar. Við vitum að þér líður vel
núna. Nú þarftu ekki lengur að
berjast við þessi erfiðu veikindi.
Baráttunni er lokið. Nú tekur betri
tími við hjá þér og er himnaríki ein-
um engli ríkara.
Elsku amma, við viljum um leið
og við kveðjum þig í hinsta sinn
þakka þér fyrir samveruna hér á
jörðu. Við biðjum góðan guð að
veita afa, Lillu, Nonna og pabba
styrk á þessari erfiðu stundu.
Þín barnabörn
Rósa og Óskar.
Elsku Rósa amma mín hefur nú
kvatt þennan heim og lagt upp í
sína hinstu för. Ekld efast ég um að
ljós Guðs muni skína bjart og taka
vel á móti henni. Amma bjó yfir
miklum styrk, hún var mjög trúuð
og guðrækin kona og fékk oft leið-
sögn gegnum drauma sína sem kom
fjölskyldu hennar vel. Hún var
mjög prúð og settleg en jafnframt
mjög kærleiksrík við alla. Þó að
skólaganga ömmu hafi ekki verið
löng var hún mjög víðlesin og fróð-
leiksfús og hafði hún sérstaka unun
af ljóðum.
Ung að árum lærði amma á orgel
og náði hún langt á þeirri braut
hvað hæfni varðaði og hafði hún
yndi af. Tók hún sig oft til þegar
íusi Jónssyni, f. 12.
jtílí 1908 í Reykja-
vík. Foreldrar hans
voru hjónin Guðrtín
Guðmundsdóttir
fædd að Götu í
Hrunamanna-
hreppi, 20. ágúst
1872, d. 16. júlí
1966 í Reykjavík, og
Jón Jóhannsson
fæddur í Reykjavík
6. okt. 1875, d. 31.
okt 1955 í Reykja-
vík. Börn Sumar-
rósar og Guðmund-
ar eru Jón Haf-
steinn, f. 19.1. 1937, maki
Hrafnhildur Matthíasdóttir.
Svanhildur, f. 12.4. 1943, maki
Pálmi Stefánsson. Karl Krist-
ján, f. 29.8. 1946, maki Ólöf Alla
Óskarsdóttir. Barnabörn eru
ellefu og barnabarnaböm em
ljórtán.
Sumarrós og Guðmundur
bjuggu allan sinn búskap í
Reykjavík. Fyrst á Framnesvegi
8 í 44 ár, Lynghaga 24 í 10 ár,
og á Hrafnistu í 10 ár.
Útför Sumarrósar fer fram
frá Fossvogskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 15.
tími gafst og spilaði þá hin ýmsu
stóru klassísku verk sem hljómuðu
fagurlega um allt húsið öllu heimil-
isfólki til mikillar ánægju.
Eg ólst upp í húsinu hennar
fyrstu sex árin. Þetta var sannköll-
uð stórfjölskylda því að fjölskyldu-
tengslin voru mikil þar sem börn og
barnaböm byrjuðu flest sinn bú-
skap á Framnesveginum. Þar var
ávallt mikill gestagangur og var
alltaf eins og húsmóðirin ætti von á
öllum þessum gestum því svo mynd-
arlega var tekið á móti fólki og
alltaf dekkaði amma borðið inni í
stofu.
Heimilið ykkar afa var mjög fal-
legt og bar af öðrum heimilum hvað
glæsileika og snyrtimennsku varð-
aði. í húsinu ykkar ríkti góður andi
og þar var mikið hlegið og spjallað
saman.
Elsku amma hafðu þökk fyrir
allt. Guð blessi þig.
Elsku afi megi þú njóta blessunar
Guðs.
Steinunn B. Jónsdóttir.
Látin er í hárri elli elskuleg
tengdamóðir mín Rósa Guðjóns-
dóttir. Hugurinn leitar 45 ár aftur í
tímann þegar ég ung stúlka kem í
fyrsta sinn inn á hennar fallega
heimili með syni hennar. Við vorum
að byrja að draga okkur saman. Eg
man að ég kveið mikið fyrir að
koma í fyrsta sinn í heimsókn, en
það var alger óþarfi, hún var ekkert
nema elskulegheitin við mig og þá
ekki síður tengdapabbi hann Guð-
mundur. Hafa þau alla tíð reynst
mér vel og haldið upp á mig. Það
kom oft fyrir þegar við sátum tvær
saman og vorum að spjalla að hún
sagði mikið vildi ég óska þess að ég
ætti þig elskan mín. Þá svaraði ég
að hún ætti nú dálítið í mér því ég
væri nú tengdadóttir hennar, þá
brosti hún og sagði já það er alveg
rétt hjá þér.
Á Framnesvegi 8 ríkti oft mikil
glaðværð sem er í minnum höfð.
Þar var mikil gestrisni og oft margt
um manninn. Það reyndi mikið á
sjómannskonur í þá daga að sjá um
allt og skipuleggja, tengdamóðir
mín hafði þá hæfileika ómælda.
Húsbóndinn var mikið á sjónum.
Sonur hennar hefur sagt mér að oft
hafi hún átt langar andvökunætur í
vondum veðrum og í stríðinu þegar
hættur voru miklar í siglingum. Ailt
fór þetta vel hjá tengdapabba sem
stundaði sjó í tæp 40 ár og var hann
afar farsæll.
Þau byrjuðu að búa 26 ára.
Keyptu sér þá strax húsið við
Framnesveg 8 í Reykjavík þar sem
þau bjuggu í í rúma fjóra áratugi.
Þegar aldurinn færðist yfir, fannst
þeim tímabært að flytjast að Hrafn-
istu í Reykjavík þar sem Rósa lést,
en Guðmundur dvelur þar enn og
bið ég guð að varðveita hann og
styrkja í sorg sinni. Að leiðarlokum
vil ég þakka þau góðu kynni og hlý-
hug er ég ávallt mætti hjá Rósu.
Blessuð sé minning hennar.
Hrafnhildur Matthíasdóttir.
Elsku Rósa amma mín er látin.
Upp í hugann koma góðar minning-
ar um yndislega konu. Fyrstu minn-
ingar mínar um Rósu ömmu eru
þegar ég fjögurra ára hnáta úr
Kópavogi kom í heimsókn á Fram-
nesveg 8. Amma mín útbjó nesti og
við fórum gangandi út í Orfirisey á
góðum vordegi.
Hálfu ári seinna flutti ég á Fram-
nesveg 8 og bjó þar næstu 10 árin.
Heimili afa og ömmu var mjög
myndarlegt. Garðurinn fyrir fram-
an húsið var lítill en hann vakti at-
hygli fyrir falleg blóm og góða um-
hirðu.
Amma og afi áttu sumarbústað
skammt frá Lögbergi þar sem þau
dvöldu mikið á sumrin og eru mér
minnisstæðar strætóferðir með
þeim upp í bústað. Þegar við amma
gengum um hraunið við sumarbú-
staðinn sagði hún mér margar sög-
ur um álfa og huldufólk. Á kvöldin
var setið og spilað við lýsingu frá
olíulukt. Þegar ég byrjaði minn bú-
skap þótti sjálfsagt að ég flytti aft-
ur í fjölskylduhúsið við Framnes-
veg. Þá var það amma mín sem
kom stundum með mér í stuttar
ökuferðir og hafði hún mjög gaman
af því.
Amma tók alltaf vel og fagnandi á
móti mér þegar ég kom í heimsókn
og alltaf þakkaði hún mér innilega
fyrir að hafa komið. Oft minntist
amma á það hvað hún átti góða
móður og veit ég að hún tekur vel á
móti yngsta baminu sínu.
Elsku amma, ég og fjölskylda
mín þökkum þér fyrir allar sam-
verustundirnar og biðjum algóðan
guð að styrkja afa minn.
Elsku amma njóttu
eilíflega guði hjá,
umbunar þess, er við hlutum,
ávallt þinni hendi frá,
Þú varst okkar ungu hjörtum,
eins og þegar sólin hlý
vorblómin með vorsins geislum
vefur sumarfegurð í.
Hjartkær amma, far í friði,
fóðurlandið himneskt á,
þúsundfaldar þakkir hljóttu
þínum litlu vinum frá
Vertu sæl um allar aldir,
alvaldshendi falin ver,
inn á landið unaðsbjarta,
englar drottins fylgi þér.
(Höf. ókunnur.)
Matthildur Jónsdóttir.
Elskuleg móðir mín og besta vin-
kona er látin. Hún varð 90 ára.
Hugurinn reikar til æskunnar þeg-
ar hún var ein með okkur systkinin,
en faðir okkar var sjómaður og því
mikið að heiman. Hún hafði mikið
yndi af ferðalögum, tónlist, góðum
bókum og las mikið. Þegar við tvö
yngri systkinin vorum háttuð á
kvöldin var Ijósið slökkt og mamma
settist við harmonium orgelið sitt
og spilaði klassíska tónlist sem við
sofnuðum út frá. Hún hafði lært í
tvo vetur þegar hún var ung og gat
spilað næstum hvað sem var. Ég
var ekki gömul þegar hún fór með
mig í leikhús og á tónleika.
Á jóladag safnaðist ættin saman
heima hjá okkur og mamma spilaði
á orgelið og allir sungu og gengu
kringum jólatréð. Meðan barnatím-
inn var í útvarpinu bar hún matinn
fram og þetta var ekkert mál. Sama
hve margir voru mættir.
Alltaf var mikil hátíð þegar pabbi
kom af sjónum, en hann var á tog-
urum og oft í siglingum. Stundum
var siglt tvisvar með aflann og síð-
ann komið heim. Var sama á hvaða
tíma sólarhrings hann kom, við
krakkarnir drifum okkur á fætur.
Oft voru gestir hjá okkur að norð-
an. Sumir gistu en aðrir komu bara
í heimsókn. Mamma var yngst af 12
SUMARRÓS
GUÐJÓNSDÓTTIR
systkinum og hafði gott samband
við ættingja sína alla tíð.
Húsið á Framnesvegi 8 var eigin-
lega alltaf fjölskylduhús. Allir sem
leigðu hjá mömmu og pabba urðu
vinir þeirra ævilangt. Lengi bjuggu
hjónin Þórunn og Þorgeir í kjallar-
anum með börnin sín tvö og mæðg-
unar Sigríður, María og Ingibjörg á
loftinu, seinna bættist Birgir sonur
Maríu í hópinn. Loftið var leigt fyrir
heimilisaðstoð en mamma var veik-
byggð. Tvisvar sinnum þurfti hún
að leysa upp heimilið sökum veik-
inda og senda okkur hvert í sína átt-
ina. Tók það mikið á hana. Ég var
svo heppin að fara á gott heimili Jó-
hanns frænda og Rristrúnar konu
hans í Auðarstræti 17. Samt sem
áður man ég enn eftir þessari
sterku þrá að sameinast fjölskyld-
unni. Gleðin var því mikil þegar við
sameinuðumst aftur.
Ljósið í stofuglugganum á
Framnó sást vel niður Ránargötu.
Ég man hve mér hlýnaði ávallt um
hjartaræturnar, er ég kom gang-
andi heim er dimmt var orðið. Þetta
ljós var táknrænt fyrir mömmu.
Seinna áttum við systkinin eftir
að byrja búskap á loftinu og í kjall-
aranum og síðar barnabörnin. Allt
fór þetta framm í vináttu og róleg-
heitum. Aldrei nein leiðindi. Hún
mamma naut þess að hafa hópinn
sinn í kringum sig.
Á efri árum fór hún í heimsóknir
til Kristjáns sonar síns og Öllu konu
hans. Bæði til New York og Lúxem-
borg. Þau ferðuðust víða með hana
og oft minntist hún þessara ferða.
Elsku mamma mín, hvað það var
gott að leita til þín á því tímabili
sem ég sjálf átti við veikindi að
stríða. Þú sldldir mig alltaf svo vel.
Þið Pálmi maðurinn minn, urðuð
strax góðir vinir. Pálmi og börnin
mín Jóhann Þröstur og Svanhildur
Rósa senda þér kveðjur og þakkir
fyrir ljúfa samveru.
Að lokum vil ég þakka Hrafnhildi
mákonu minni fyrir alla umhyggju
sem hún sýndi þér. Ég vil líka'
þakka starfsfólkinu á Hrafnistu í
Reykjavík fyrir árin sem þú varst
þar. Ég var erlendis 4 seinustu árin
þín og kom bara í fríum heim. Krist-
ján bróðir og fjölskylda, voru líka
mikið erlendis og var því gott að
vita af þér í góðum höndum.
Elsku pabbi minn, þið mamma
hafið átt saman 72 ár. Guð gefi þér
styrk í sorginni.
Því aðeins færð þú heiðrað og metið þína
móður, að minning hennar verði þér alltaf
hrein og skír,
og veki hjá þér löngun til að vera öðrum
góður
og vaxa inn í himin - þar sem kærleikur býr.
(Davíð Stefánsson.)
Hvíl í friði.
Svanhildur.
Ung húsmóðir, sjómannskona,
með góðvild í augum og fasi. Gott
hjartalag og hlýja í samskiptum við
aðra skildu eftir sig stór gæfuspor á
vegferð þeirra er ungir að árum
nutu hjálpsemi og örlætis á heimili
hjónanna, hvort heldur það voru
námsmenn eða þeir sem ekki áttu
athvarf við komu sína til Reykjavík-
ur fyrst í stað.
Ljóðelsk og tónelsk setti hún það
svipmót á heimilið. Hún vann jafnan
viturlega úr sorg og mótlæti. Ekki
síst er hún þurfti að fara frá þrem
ungum bömum til sjúkradvalar á
Vífilsstaði. Þannig gat hún af yfir-
vegaðri rósemi komið því svo fyrir
að fjölskyldan sameinaðist á ný.
Ef til vill hafa þá sprottið þær
rætur samheldni og ástríkis sem
foreldramir, ungir þá og börn
þeirra þrjú og makar hafa hlúð að
af aðdáunarverðri alúð alla mörgu
áratugina, allt til þessa dags.
Víst er að níræð kona verður ekki
kvödd með tregatárum er hún lýkur
jarðlífi, heldur gleði sem hún hefur
sjálf búið samferðafólki alla sína
ævi og varpar nú birtu á liðna tíð í
hinstu návist.
Hér verður drúpt höfði í ómældu
þakklæti fyrir handleiðslu og sanna
vináttu, allt frá því bróðursonur
hennar, Hreiðar, aðeins tíu ámm
yngri, kom á heimili þeima hjóna,
fyrir meira en fimmtíu ámm, þá
námsmaður.
Samhentur eiginmaður bíður nú
síns tíma. Honum, börnum þeirra
og fjölskyldum em sendar vinar-
kveðjur, einnig frá sonum Hreiðars
og fjölskyldum þeirra.
Minning sjómannskonunnar á
eftir að varða veg kærleika, þeirra
er til hennar hugsa.
Jenna Jensdóttir.
t
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma,
MARGRÉT LEÓSDÓTTIR,
lést á Sjúkrahúsi ísafjarðar þriðjudaginn 11. ágúst siðastliðinn.
Jóhann Júlíusson,
Kristján Jóhannsson, Inga Ólafsdóttir,
Leó Jóhannsson, Erika Jóhannsson,
Jónfna Högnadóttir, Birgir Þorsteinsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Ástkær móðir okkar,
LAUFEY HELGADÓTTIR,
Sólvallagötu 39,
lést á Landspítalanum laugardaginn 8. ágúst
síðstliðinn.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar
látnu.
Matthías Sverrisson,
Þráinn Sverrisson.
t
Þökkum auðsýnda samúð og hlýhug við fráfall
okkar ástkæru,
ÁGÚSTU KRISTÓFERSDÓTTUR,
Staðarhóli við Dyngjuveg,
Reykjavík.
Börn, tengdabörn, barnabörn,
barnabarnabörn og aðrir ástvinir.