Morgunblaðið - 22.10.1998, Blaðsíða 26

26 FIMMTUDAGUR 22. OKTÓBER 1998
MORGUNBLAÐIÐ
FRÉTTIR
Biskup Islands f minningarræðu um Guðrúnu Katrfnu Þorbergsdóttur
. ' „ ' Morgunblaðið/Golli
ÓLAFUR Ragnar Grímsson, forseti Islands, fylgdi kistu forsetafrúarinnar að líkbflnum. Til hægri við hann er Svanhildur Dalla. Til vinstri er Guðrún Tinna
og Erla fyrir aftan hana. Þóra er fyrir aftan forsetann og aðrir aðstandendur.
Stilling og reisn
í stríðinu stranga
Morgunblaðið/Árni Sæberg
VIGDIS Finnbogadóttir, fyrrverandi forseti íslands, Hall-
dóra Eldjárn, fyrrverandi forsetafrú, og Sigurbjörn Ein-
arsson biskup voru meðal kirkjugesta.
Morgunblaðið/Árni Sæberg
MEÐAL þeirra sem sendu forsetanum blómakrans var
Bill Clinton, forseti Bandaríkjanna.
Morgunblaðið/Ásdís
HALLGRÍMSKIRKJA var þétt setin. Fremst sitja nánar
vinkonur forsetafrúarinnar.
HÉR fer á eftir minningarræða
biskups íslands, herra Karls Sig-
urbjörnssonar, við útför Guðrúnar
Katrínar Þorbergsdóttur forseta-
frúar í gær.
Vaktu minn Jesú, vaktu í mér,
vaka láttu mig eins í þér,
sálin vakir þá sofnar líf,
sé hún ætíð í þinni hlíf.
Skáldið Snorri Hjartarson yrkir
um haustið:
Söjál eru lauftn
í loftsölum trjánna,
blika, hrapa
íhaustkaldriró.
Virðist þó skammt
síðan við mér skein,
græn angan
af opnu brumi.
Dagar mannsins eru sem
grasið, grasið sem visnar,
blómin sem fölna, laufið, sem
fellur á foldu, og aftur verður
mold. Eins eru dagar manns-
ins, þeim er stefnt frá móð-
urskauti til moldar. Hvaða
huggun er í því fólgin að
minnast þess? Er ekki allt
tal um fegurð haustsins, um
lauf, sem falla, um haust-
kalda ró svo grátlega mein-
ingarlaust þegar ástvinur á í
hlut?
En orð Drottins stendur
stöðugt eilíflega og þessi
stund og staður boðar það
orð og játar þá trú og fagnar
þeirri von sem á því orði
byggir, það er Kristur, frels-
arinn krossfesti og upprisni.
„Ég lifi í Jesú nafni, í Jesú
nafni ég dey“. Þannig hafa
Islendingar sungið kynslóð
eftir kynslóð við næstum
hverja gröf. Við munum
syngja það hér á eftir.
Þannig hefur okkar þjóð ját-
ast lífinu, augliti til auglitis
við afl dauðans. Við heyrðum
áðan orð Jesú frá kveðju-
stund andspænis hryllingi
þjáningar og dauða. Hlustum eftir
því hvað þar er sagt. Afl dauðans
er svo ægilegur og yfirþyrmandi
leyndardómur, sjálfur Drottinn er
vanmegna, lýtur í lægra haldi fyr-
ir honum, það segir krossinn. En
leiðir jafnframt í ljós í árdags-
birtu upprisunnar: Drottinn sigr-
ar alla neyð, hann er sterkari en
dauðinn og hann yfirgefur þig
aldrei.
Þú sem líður, þú sem syrgir,
Drottinn er hjá þér í neyðinni,
hann fínnur til með þér, hann líður
með þér, hann umvefur þig elsku
sinni. Með honum er líkn í hverri
raun og tári manns. Undir dýpstu
djúpum neyðarinnar, ber höndin
hans hlý og mild og englarnir hans
góðu. Og Guð snýr böli til blessun-
ar, reisir líf af dauða. Eins og
danska skáldið Kaj Munk segir:
Slíkur er máttur hins alvalda að
hann getur tekið bölið í greip sina
og kreist það svo að úr því drjúpi
blessun.
Og þetta hafa þau fundið forfeð-
ur okkar og mæður, kynslóð eftir
kynslóð í samfylgd trúar og bænar
með Kristi. Og þess vegna gátu
þau sagt og sungið með kökkinn í
hálsinum og tárvot augun: „Dauði,
ég óttast eigi, afl þitt né valdið gilt,
í Kristí krafti’ eg segi: Kom þú sæll
þá þú vilt.“
Með Kristi er þjáningin ekki afl
upplausnarinnar heldur fæðingar-
hríðir, fæðingarhríðir upprisunnar.
Og í birtu hennar er sérhvert tár
þerrað af hvörmum, mildri mund
kærleikans. Og þar, í þeirri birtu
fáum við að sjá aftur þau, sem við
unnum og dauðinn tók, og þá munu
hjörtu okkar fagna og enginn tekur
fögnuðinn frá okkur að eilífu.
Guðrún Katrín Þorbergs-
dóttir þekkti ung sorg og
söknuð, hún var bam að aldri
er hún missti föður sinn, Þor-
berg Friðriksson. Hann var
einn hinna fjölmörgu íslend-
inga sem hlutu hina votu gröf.
En hún minntist þess og dáði
af hvílíkri reisn og kjarki
móðir hennar, Guðrún Bech,
tókst á við sorgina og bjó
bömin sín út í lífið. Og það
var henni dýrmæt fvrirmynd
og styrkur. Og á baksviði
missis og sorgar voru
bemskuminningar hennar
bjartar og hlýjar og gleðirík-
ar. Guð blessi minningu for-
eldranna og þau öll, sem hún
Guðrún Katrín unni, og vom
henni gleði og gæfa í lífi.
Guðrún Katrín lét til sín
taka á sviði þjóðmálanna.
Hún sat í bæjarstjórn um
árabil, hún stýrði fjölmenn-
um launþegasamtökum, hún
bar umhverfismál fyrir
brjósti og hag og kjör al-
mennings. Þjóðminjar og
saga vora henni hjartfólgin
og ást hennar á landinu, sögu
þess og lífi þjóðar henni
hjartagróin. Og ævina alla
vora aðstæður sjómanna
henni hugstæðar.
Samfylgd þeirra Ólafs
Ragnars Grímssonar ein-
kenndist af gagnkvæmri virð-
ingu, hlýju og ást. Og dætram
sínum Érlu og Þóru og Döllu
og Tinnu, tengdasyni og niðj-
um var hún umhyggjusöm
móðir, tengdamóðir og amma. Þau
voru gæfa hennar og gleði mest og
dýrmætast þakkarefni. Hugir okk-
ar era hjá ykkur, umfram allt, ykk-
ur sem mest hafið misst. Við biðj-
um Guð að blessa ykkur, hugga og
styrkja.
Guðrún Katrín var virt og dáð af