Morgunblaðið - 22.10.1998, Side 56

56 FIMMTUDAGUR 22. OKTÓBER 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
t
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og
langafi,
SIGURJÓN GUÐMUNDUR ÞÓRÐARSON
vélstjóri,
Hrafnistu,
Hafnarfirði,
áður Skúlagötu 40b,
verður jarðsunginn frá Fossvogskirkju, föstu-
daginn 23. október kl. 10.30.
Þeim, sem vilja minnast hans, er bent á heilsugæslusjóð Hrafnistu
í Hafnarfirði.
Helga Sigurjónsdóttir,
Gróa Sigurjónsdóttir,
Þórður Sigurjónsson,
Örn Sigurjónsson,
Sigþrúður Sigurjónsdóttir,
Steingrímur Þorvaldsson,
Snorri Þorvaldsson,
Ingibjörg Gissurardóttir,
Magnús Bjarnason,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir, afi
og langafi,
INGÞÓR LÍNDAL SIGURÐSSON
bóndi, Uppsölum,
Sveinsstaðahreppi,
verður jarðsunginn frá Þingeyrakirkju laugar-
daginn 24. október kl. 14.00.
Anna Marta Helgadóttir,
Sigurður Helgi Ingþórsson, Gunnhildur Lárusdóttir,
Kristmundur Ó.J. Ingþórsson, Sigrún Herdís Sigurbjartsdóttir,
Sigrún Björg Ingþórsdóttir, Hjálmar Magnússon,
Þorsteinn Rafn Ingþórsson, Sigurbjörg María Jónsdóttir,
Magnús Huldar Ingþórsson, Silvía Ingibergsdóttir,
Guðmundur Elías Ingþórsson, Guðrún Kjartansdóttir,
Birgir Líndal Ingþórsson, Sigríður Bjarnadóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Ástkær sambýliskona mín, móðir, dóttir og
systir,
SIGRÚN ÓLAFSDÓTTIR,
verður jarðsungin frá Bústaðakirkju föstu-
daginn 23. október kl. 15.00
Einar Óskarsson,
Ólafur ísak Friðgeirsson,
Lilja Gunnlaugsdóttir,
Ólafur Gunnarsson
og bræður.
t
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir og amma,
ÁSDÍS HAFLIÐADÓTTIR,
verður jarðsungin frá Dómkirkjunni á morgun,
föstudaginn 23. október kl. 15.00.
Blóm og kransar afþakkaðir en þeim sem vilja
minnast hennar er bent á Heimahlynningu
Krabbameinsfélagsins.
Nína K. Gunnarsdóttir,
Linda B. Gunnarsdóttir,
Lilja Magnúsdóttir,
Hafliði Gísli Bjarnason,
Ægir Þór Bjarnason,
Bjarni Þorgrímsson,
Brynja B. Garðarsdóttir,
Gunnar Áki Hjálmarsson,
Elías Arnar Hjálmarsson,
Bergrós Björk Bjarnadóttir, Haukur Hafliði Hjálmarsson,
Ásdís Hafliðadóttir.
t
Innilegar þakkir færum við öllum þeim er
sýndu okkur samúð og vinarhug við andlát og
útför ástkærrar móður okkar, tengdamóður,
ömmu og langömmu,
ÓLAFÍU MARGRÉTAR SVEINSDÓTTUR,
Sigtúni 57,
Patreksfirði.
Guð blessi ykkur öll.
Anna Gestsdóttir, Rafn Hafliðason,
Ingveldur Gestsdóttir, Haraldur Arason,
börn, tengdabörn og fjölskyldur þeirra.
AÐALSTEINN
EGGERTSSON
+ Aðalsteinn Egg-
ertsson, stór-
kaupmaður var
fæddur í Reykjavík
hinn 22. ágúst 1925.
Hann lést á Sjúkra-
húsi Reykjavíkur
14. október síðast-
liðinn. Aðalsteinn
var sonur hjónanna
Eggerts Krisfjáns-
sonar, f. 6.10. 1897,
d. 28.9. 1966, og
Guðrúnar Þórðar-
dóttur, f. 29.5. 1901,
d. 8.4. 1987. Systk-
ini Aðalsteins: 1)
Gunnar, f. 18.8. 1922, d. 11.1.
1988. 2) Krisljana, f. 25.11.
1923. 3) Edda Ingibjörg, f.
28.12. 1931. Aðalsteinn kvænt-
ist Jóninu S. Snorradóttur, f.
26.6. 1921, hinn 29. október
1955. Synir þeirra eru: 1)
Snorri, félagsmálasfjóri, f. 1.11.
1956, kvæntur Mörthu Sverris-
dóttur, gjaldkera. Börn þeirra:
Jökull Þorleifsson, Dofri og
Selja Ósk, 2) Eggert, verkfræð-
ingur, f. 18.1. 1960, kvæntur
Guðrúnu E. Bjarna-
dóttur, Ieikskóla-
kennara. Synir
þeirra: Aðalsteinn,
Daníel og Stefán 3)
Gunnar, skrifstofu-
maður, f. 5.3. 1962,
sambýliskona hans
er Guðbjörg Guð-
mundsdóttir, hjúkr-
unarfræðingur.
Aðalsteinn lauk
prófi frá Verslun-
arskóla Islands
1944, og hóf þá
störf hjá Eggerti
Kristjánssyni hf.
fyrst sem skrifstofumaður en
sem framkvæmdastjóri fyrir-
tækisins frá 1966 til dánar-
dægurs. Hann sat í stjórn Fé-
lags íslenskra stórkaupmanna
1971 til 1974, og í stjórn Fé-
lags kjörræðismanna frá
1978-1991. Aðalsteinn var
ræðismaður Israels frá 1973
til 1994.
Útför Aðalsteins fer fram frá
Fossvogskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Við hjónin vorum í fríi á Spáni
þegar okkur barst sú harmafregn
að Aðalsteinn væri látinn. Nokkrum
dögum áður höfðum við heimsótt
hann á spítalann til þess að kveðja
hann og þá áttum við góða og hug-
ljúfa stund með honum. Við rædd-
um um sameiginleg áhugamál og
hann virtist furðu hress eftir atvik-
um. Þá óraði okkur ekki fyrir því að
þetta yrði síðasta kveðjustundin en
þessi kveðjustund verður okkur
hjónunum dýrmæt í minningunni.
Með Aðalsteini er genginn sérstak-
ur öðlingur, hvers manns hugljúfí
og drengur góður í orðsins fyllstu
merkingu.
A þessari stundu koma upp í
huga okkar margar ljúfar endur-
minningar frá löngum samskiptum
við Aðalstein og fjölskyldu hans.
Aðalsteinn og Didda voru miklir
höfðingjar heim að sækja. Okkur er
í fersku minni hversu bömin okkar
hlökkuðu ávallt til að fara í afmælis-
boð í Bauganesið. Aðalsteinn var
ávallt búinn að undirbúa margvísleg
skemmtiatriði fyrir börnin, þar á
meðal kvikmyndasýningar með
bamaefni sem ekki var algengt í þá
tíð. Það mátti ekki á milli sjá hvorir
höfðu meira gaman af, börnin eða
Aðalsteinn. Hann var sérstaklega
bamgóður og átti einstaklega gott
með að ná sambandi við yngri kyn-
slóðina. Við minnumst einnig
margra ánægjulegra samveru-
stunda á heimili foreldra og tengda-
foreldra okkar á Túngötu 30, þar
sem glaðværð Aðalsteins og kímni-
gáfa fengu oft að njóta sín. Á sumr-
um var dvalið í sumarbústað fjöl-
skyldunnar við Laxá í Kjós. Þar átti
fjölskyldan margar ánægjustundir í
starfi og leik og æ síðan bar Aðal-
steinn sérstakan hlýhug til Kjósar-
innar. Á þeim ámm veiddi fjölskyld-
an oft í Laxá og þar undi Aðalsteinn
sér vel og var sannarlega í essinu
sína. Það var til þess tekið hversu
góður laxveiðimaður Aðalsteinn var
og fáir köstuðu flugunni af meiri list
og fallegar en Aðalsteinn.
Við fráfall fóður og tengdaföður
okkar, Eggerts Kristjánssonar, árið
1966 færðist stjórn fyrirtækja fjöl-
skyldunnar yfir á næstu kynslóð.
Upp úr því störfuðu fjölskyldur
okkar Aðalsteins náið saman við
fyrirtækjarekstur næstu tuttugu
árin. I upphafi þess tímabils var
erfitt árferði í efnahags- og atvinnu-
málum á Islandi en þrátt fyrir það
vom menn fullir bjartsýni og mikiil
framkvæmdahugur í mönnum. Árið
1968 var ráðist í byggingu eins ný-
tískulegasta vömgeymsluhúss á
landinu, tekin í notkun nýjasta
flutningatækni og fyrirtækið tölvu-
vætt.
Við hjónin þökkum langa og far-
sæla samfylgd og kveðjum elskuleg-
an bróður og mág Aðalstein með
miklum söknuði um leið og við send-
um Diddu og fjölskyldu innilegar
samúðarkveðjur. Megi góður Guð
hugga þau og styrkja í sorg þeirra.
Blessuð sé minning Aðalsteins
Eggertssonar.
Edda og Gísli.
SVERRIR
BREIÐFJÖRÐ
GUÐMUNDSSON
+ Sverrir Breiðfjörð Guð-
mundsson fæddist á Sel-
látranesi við Patreksfjörð 28.
febrúar 1938. Hann lést í
Sjúkrahúsi Patreksfjarðar 4.
október síðastliðinn og fór útför
hans fram frá Eyrarkirkju á
Patreksfirði 10. október.
Ekki ætla ég mér að bæta um
það sem þegar hefur verið verið rit-
að um mág minn Sverri Guðmunds-
son. Hins vegar hefi ég hug á að
bæta við lítilli frásögn um okkar
síðustu fundi. Hún var líkust hand-
leiðslu atvikaröðin sem varð til þess
að ég heimsótti þau hjón á Patró sl.
vetur og gisti hjá þeim eina nótt.
Þetta.kom til af því að ég komst
ekki heim til mín vegna ísalaga og
atvikin höguðu því svo, að mér
hentaði vel að skreppa til Patró
meðan ég beið færis.
Þetta var í febrúar. Sverrir var
farinn að kenna lasleika og talaði
um þráláta flensu. Við rifjuðum
ýmislegt upp frá gamalli tíð. Hann
var alltaf svo jákvæður gagnvart
öllu heima í Eyjum og virkur í öllu
sem um var að vera meðan þau
komu heim að staðaldri á fyrri ár-
um. Nú var fastmælum bundið að
þau kæmu að sumri, enda bauð
bætt heilsa Ástu upp á það.
Það var aðeins stuttu seinna við
rannsókn að sannleikurinn kom í
Ijós og við blasti hin kalda stað-
reynd. Olæknandi krabbamein. Or-
stuttu síðar þegar ég talaði við hann
í síma var ákvörðunin um heimsókn
í Eyjar enn ofar á baugi, nánast eins
og hin hinsta ósk. Þau létu verða af
því og dvöldu vikutíma í júlí.
Hann fylgdist með því sem um
var að vera þrotinn að kröftum og
sagði fátt, samræðugleðin skert,
Miðvikudaginn 14. október skart-
aði sjóndeildarhringur okkar
Reykvíkinga sínu fegursta. Nýfall-
inn snjór í Bláfjöllum, Esjan orðin
gráhærð, ótal skýjabólstrar, rauð-
ir að lit, hringuðu sig eftir himnin-
um og sólsetrið útaf Skerjafirðin-
um líkt og eldhnöttur tyllti sér
niður til að hvíla lúin bein.
Þennan sama dag lést Aðalsteinn
Eggertsson. Hann var heildsali, frí-
múrari, ræðismaður, laxveiðimaður
og bridsari og öllu þessu skilaði hann
á sinn hógværa og rólega hátt. Þetta
er sú hlið á Aðalsteini sem við þekkt-
um öll. En í honum bjuggu tveir
menn og hinn maðurinn var náttúru-
unnandinn Aðalsteinn sem kannski
færri þekktu. Það var af sönnum
áhuga sem hann lýsti ferðum sínum
þá sem ungur maður um ótroðnai’
slóðir íslenskra óbyggða og fjarrænn
gleðisvipur birtist ætíð ef minnst var
á hana „Siggu hans“ en hún var gam-
all Víbonbíll sem hann átti ásamt
nokkrum félögum sínum og á honum
ferðuðust þeir yfir hin mörgu fallvötn
sem er að finna á Sprengisandi, Kili
og ýmsum öðrum vegslóðum hálend-
isins. I þessum ferðum skipti miklu
að finna bestu vöðin á ánum og var
þá ekki vílað fyrir sér að vaða djúpt
og verða votur við að kanna botn
straumharðra vatnsfalla. Þó svo að
hann skildi þörftna og þægindin sem
fylgdu þeim miklu framkvæmdum
sem urðu í brúargerð á síðustu ára-
tugum þá var auðheyrt að honum
fannst sjarminn við fjallaferðii-
minnka verulega og þegar Seyðisá
var brúuð fyrir fjórum árum og þar
með seinasti farartálmi Kjalvegar að
baki varð honum á orði: „Ja, nú er
ekki lengur hægt að bleyta dekkin á
fjallvegum.“
En þó var einn staður sem Aðal-
steini var kærari en aðrir og var
það Landmannaafréttur og Öræfin
innan Tungnaár. Þangað voru farn-
ar margar ferðir og eytt löngum
stundum. Það var haustið 1950 sem
hann ásamt fleirum komst á bíl yfir
Tungnaá á svonefndu Hófsvaði og
held ég að sú ferð hafi verið honum
eftirminnilegust af öllum.
Síðar þegar hann hafði hitt verð-
andi lífsförunaut sinn, hana Diddu,
kynnti hann henni ýmsa þessara
staða einsog til dæmis jöklasýnina
úr Hvítárnesi og litadýrðina í
Landmannalaugum. Það eru
kannski þessar ferðir sem hafa
kveikt þann mikla áhuga og þá
haldgóðu þekkingu sem hann hafði
á veðurfari enda vissi hann að fátt
skipti meira máli til að ferðalög
yrðu farsæl.
Aðalsteinn virti og hafði áhuga á
skoðunum annarra, þó svo að þær
væru ekki samhljóma hans eigin.
Það er góður kostur.
Með þessum orðum kveð ég ekki
aðeins tengdafóður heldur einnig
vin minn og velgjörðarmann. Diddu,
afkomendum og öðrum aðstandend-
um votta ég samúð. Aðalsteini
þakka ég samfylgdina.
Martha Sverrisdóttir.
þreytan ráðandi. Eitt var þó eftir
sem gerði hann sjálfum sér líkan.
Þegar hann talaði við drengina sína
í síma og frétti af aflabrögðum
þeirra, hresstist hann allur og
ræddi í fullum rómstyrk, lagði á
ráðin og áminnti. Þarna var hann
heima, þar sem starfið var, sem
hann nauðbeygður var horftnn frá.
Þannig var hann. Hugurinn var
hjá viðfangsefninu, hvort sem það
var hans eigin rekstur eða trúnað-
arstörf í almenningsþágu. Verkhag-
ur og úiræðagóður gekk hann að
starfi. Aldrei dróst neitt hálfklárað
sem hann tók á, hverju verkefni var
lokið af sömu snyrtimennskunni.
Sverrir Guðmundsson var yfir-
lætislaus, ötull alþýðumaður, sem
hvorki tranaði sér né hreykti. Hann
var mikill og einlægur fjölskyldu-
faðir og um leið og ég bið fólkinu
hans Guðsblessunar vil ég að end-
ingu segja þetta.
Minningin um hann er þess virði
að geyma hana. Geymum hana öll.
Elsku Ásta, systirin mín kæra,
leikfélagi bemskuáranna. Við deild-
um gleði okkar og áhyggjum þá.
Guð blessi ykkur öll.
Jóhannes Geir Gislason.