Skírnir

Volume

Skírnir - 01.01.1892, Page 57

Skírnir - 01.01.1892, Page 57
Bókmenntir. 67 upp í fjallið. I>að lá út yfir hana svo þungt, að henni fannst hún gæti varla dregið andann. „Klæðið það þá í guðs nafni“, sagði björkin, og svo fá sem þessi þrjú voru, þá tókust þau samt á hendur að klæða fjallið. Einirinn gekk fremstur. Þegar þau voru komin spottakorn áleiðis, mættu þau lynginu. Einir- inn lét sem hann ætlaði að ganga fram hjá því. „Nei, taktu lyngið með“, sagði furan. Og lyngið lagði af stað. Einirinn mæddist fljótt. „Bíttu i mig“, sagði lyngið. Einirinn gerði svo, og alBtaðar þar sem bara var lít- il rifa, stakk lyngið flngri sínum inn, og þar sem það hafði náð fingur- festu, fékk það líka góða handfestu. Þau skriðu og skreiddust, furan sein- lega á eptir og hjörkin henni samferða. „Það er til heilsubótar", sagði björkin. En fjallið fór að hugsa um, hvaða smælki þetta gæti verið, sem var að flðra og klóra sig upp eptir því. Og þegar það hafði hugsað sig um í tvö hundruð ár, sendi það litinn læk ofan eptir til að skygnast um þetta. Þetta var einmitt í vorleysingum. Lækurinn rann, þangað til hann rakst á lyngið. „Lyngið mitt góða, geturðu lofað mér áfram, ég er svo lítill“, sagði lækurinn. Lyngið hafði ósköpin öll að gera, létti sér upp ögn og hélt áfram verki sínu. Lækurinn rann inn undir og áfram. „Einir minn góður, geturðu ekki sleppt mér áfram, ég er svo lítill“. Einirinn leit hvöss- um augum á hann. En fyrst að lyngið hafði sleppt honum áfram, þá gat hann víst lika gert það. Lækurinn rann undir og áfram og kom nú þar að, sem furan stóð og kastaði mæðinni í hlíðinni. „Fuj'an min góða, get- urðu ekki sleppt mér áfram, ég sem er svo lítill“, sagði lækurinn, kyssti á fótinn á furunni og lét mestu blíðlátum við hana. Furunni þótti nú skömm að sleppa honum ekki, og gerði það. En björkin létti sér upp, áður en lækurinn spurði hana. „Hí, hí, hí“, sagði lækurinn og óx. „Ha, ha, ha“, sagði lækur- inn og óx. „Ho, ho, ho“, sagði lækurinn, og kastaði lynginu og eininum og furunni og björkunni fram af sér, kylliflötum, hingað og þangað í skrið- uuum. Fjallið sat í mörg hundruð ár og hugsaði um, hvort sér hefði ekki stokkið bros þann dag. Nú var það vafalaust. Fjallið vildi ekki láta klæða sig. Lyngið var heiðgrænt af gremju og síðan lagði það af stað. „Hertu upp hugann“, sagði lyngið. Einirinn hafði tyllt sér upp á tánum til að horfa á lyngið og hann stóð svo lengi í þeirri stellingu, að hann rétti úr sér. Hann klóraði upp í höfuðið á sér, gekk áfram og beit svo fast, að honum fannst fjallið yrði að finna til þess. „Ef þú vilt ekki eiga mig, þá vil ég þó eiga þig“.
Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Page 105
Page 106
Page 107
Page 108
Page 109
Page 110
Page 111
Page 112
Page 113
Page 114
Page 115
Page 116

x

Skírnir

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Skírnir
https://timarit.is/publication/59

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.