Alþýðublaðið - 01.12.1965, Blaðsíða 4

Alþýðublaðið - 01.12.1965, Blaðsíða 4
Bttstjórai: Gylft Gröndal (áb.) og Benedikt Gröndal. - Ritstjórnarfull- trúi: Eiður Guðnason. — Símars 14900 - 14903 - AugLýslngasimi: 14908. ACsetur: AlþýBuhúsið við Hverfisgötu, Reykjavik. — Prentsmiðja Alþýðu- blaBsins. — Askriftargjald kr. 80.00. — 1 lausasölu kr. 5.00 eintakið. Otgefandl: Alþýðuflokkuriim. Verðtrygging lóna NOKKRAR UMRÆÐUR hafa orðið á Alþingi tím þau atriði í frumvarpi ríkisstjórnarinnar um húsnæðismál, að vísitöluákvæði skuli í framtíðinni fylgja íbúðalánum. Hefur verið á það bent, að slík ákvæði geti valdið því, að menm verða að greiða stórupphæðir til viðbótar vöxtum af lánum sínum, ef verðlag fer ört hækkandi. Margir eru þeirrar skoðunftr, að meginorsök hinnar hamslausu dýrtíðar hér á landi, sem engin ríkisstjórn hefur ráðið við, sé sú, að alltof margir landsmenn hafi beinan hag af áframhaldandi verð- hólgu. Nú munu þrír fjórðu hlutar þjóðarinnar húa í eigin íbúðum. Flestar hafa þær verið reistar á síð- Ústu áratugum og yfirleitt ráðast menn í byggingu feða íbúðakaup í þeirri trú, að verðbólga muni létta þeim greiðslurnar. Þannig hefur það verið í aldar- fjórðung, og þannig verður það enn um sinn, hugsa ’ínenn. Af þessu ier ljóst, að verðbólgan er orðin að miklu 'alvarlegri meinsemd en í fyrstu virðist. En hvernig er unnt að skapa það ástand, að meirihiuti þjóðarinn'ar vilji í raun og veru stöðva verðbólguna og græði ekki á henni? Helzta leiðin virðist vera sú, að set.ja vísitöluákvæði á lán, sem menn fá. Þá verða þeir að greiða af lánum sínum þær upphæð- ir, sem þeir élfa mundu græða beint eða óbeint á verðbólgunni. Flestxun mun þykja æskilegt, að sparifjáreigend ur fái verðbólgutryggingu á fé sitt, en þess er að sjálfsögðu enginn kostur, nema sams konar ákvæði séu um útlán. Þess vegna verður að haldast í hend- ur, að sparifé sé vísitölutryggt og föst lán með veð- um í fasteignum séu það einnig. Hefur ríkisstjórílin riú haldið inn á þessa braut, og er alls ekki ætlun- in, að húsbyggjendur einir sæti þessum kostum. Rétt er, að allir igeri sér fulla grein fyrir, hvað vísitölubinding lána þýðir. Ef þjóðin ræður ekki bet ur við verðbólgu á komandi árum en hún hefur gert 'hingað til, verða s'lík lánakjör að þungri byrði. Hins vegar byggist mál þetta allt á þeirri forsendu, að það eigi sjáíft að verða steríkari hvöt en áður hefur verið til í þá átt, að raunverulega verði barizt af fullri einurð gegn verðbólgunni. Þeim, sem geta grætt á henni, hlýtur smám saman að fækka. Og að sjálfsögðu verður að laggja megináherzlu á, *að „hin ir stóru“ í þjóðfélaginu verði éngu síður að taka þess úm kjörum en hinir smáu. Það mega ekki vera riein göt á þessu fcerfi, þannig úð útvaldir áhrifamenn igeti á eirin eða annan hátt kómizt yfir fé án slíkra ákvæða og fest það í húseignum. 4 1. des. Í965 - ALÞÝÐUBLAÐIÐ. 8 ibnabarfyrirtæki til sölu Neðangreindar veiksmiðjur eru nú til sölu: 1. Nærfataefna- og Prjónlesverksmiðjan hf. 2. Sokkaverksmiðjan hf. 3. Verksmiðjan Iris 4. Verksmiðjan Herkúles hf. 5. Sjófataverksmiðjan hf. 6. Nýja Skóverksmiðjan hf. 7. Verksmiðjan MINERVA 8. Verksmiðjan Fram hf. Fyrirliggjandi birgðir af efnivörum, að vísu mjög takmarkaðar, fylgja með í -kaupun- um. Einnig eru komnar til landsins allmiklar hráefnabirigöir tilheyrandi verk- smiðjunum, þannig að veruleg starfsræksla gæti bafist fljótlega. Verksmiðjurnar eru yfirleitt búnar góðum vélakosti, enda flestar þeirra starfrækt- ar að einhverju leyti þar til fyrri hluta árs 1965. Hjá verksmiðjunum starfaði vel þjálfað og samhæft starfslið, jafnt iðnverkafólk sem verksmiðjustjórnendur. Árleg framleiðslugeta ofaingreindra verkssmiðja er að heildsöluverðmæti um kr. 50.000.000,00 af samkeppnisfærum iðnaða rvörum. Verksm’iðjurnar seljast sameiginlega, eða hver fyrir sig, eftir sainkomulagi. Áskilinn er réttur til að taka hvaða tilboði, sem kann að bcrast, eða hafna þeim öllum. Nánari upplýsingar gefur: Magnús Víglundsson, Bræðraborgarstíg 7, Reykjavík frá kl. 9 til 12 f.h. og á Öðrum tímum eftir samkomulagi. Símar: 22160 og 13057. 2> oooooooooo ooooooooooooooooooooo* ■jir Vandamál í Háhkólanum. ic Fjölgun nemenda. ■jlt' Fækkun þeirra sem Ijúka prófi. £ Því sætari verSur sigurinn. oooooooooooooooooooooooooooooooo J. G. SKRIFAR: „Mikið hefir ver- ið rætt og ritað um Háskóla ís- lands síðan skólasetning fór fram sl. haust. Kennir þar margra grasa og ekki allt sagt af skyn semi eða góðvilja, skal ekki nán ar út í það farið. Hitt verða allir að viðurkenna, sem nokkuð hafa fylgzt með þessum málum og líta á þau með sanngirni, að aldrei hefir verið eins mikið gert af hálfu hins opinbera til að efla hann og styrkja eins og síðustu ár in og er það vel, svo langt sem það nær. EN ÞEGAR ÉG las samanburð artölur menntamálaráðherra um vöxt nemendafjöldans sl. 10 ár hrökk ég ónotalega við. Á sama tíma og nemendum hefur fjölgað úr 762 í 1116 eða um 46,6% hef ir útskrifuðum nemendum fækkað úr 75 í 73 eða iim 2,6%. Þétta tel ég mjög óheillvænlega þróun. Þjóðin leggur bæði Háskólanum og nemendum hans mikið fé ár- lega. Okkur er sagt, að engin fjár festing sé arðbærari en sú er gengur til skólamála og mun það satt að vissu marki. En þegar fram annefndar tölur éru hafðar i huga eru þær því miður fremur dapur legar og benda til þess, að ýmsir af nemendum háfj minni áhuga fyrir að ljúka námi en áður var, hvérjar sem orsakirnar kunna að ‘vera. SÁ GRUNUR læðist að manni að einhver hluti nemenda gutli þarna aðeins við nám, fremur til að sýnast og studdir til náms af efnuðum foreldrum en áhuga lausir ef til vili getulitlir sjálfir til andlegra átaka. EN SAGAN ER ekki öll sögð með þessu. Þrátt fyrir aukna tölu nemenda í flestum deildum Há skólans er vaxandi skortur á viss um starfsmönnum ríkisins úti á landi, svo er t.d. um presta og lækna. Um prestana er það skilj anlegt, þar sem töluverð fækkun hefir orðið í guðfræðideildinni. Öðru máli gegnir með læknana. Þar hefir orðið nokkur fjölgun og í fljótu bragði virðist hún geta verið nægileg, en það er langt frá, að svo sé. En hvað verður þá um læknana? NÚ ER MÉR SAGT, að margir þeirra hverfi úr landi, sumir til sérnáms, aðrir til að vinna að al mennum lækningum um skeið, en niðurstaðan verði sú, að aðeins brot af þessum hópi snúi aftur til föðurlandsins. Nýlega heyrði ég, að 80 isíenzkir læknar væru i Svíþjóð. Sé það rétt er sú tala geigvænlega há. Og mér er spurn. Höfum við efni á því að birgja erlendar þjóðir upp af íslenzkum læknum og öðrum háskólaborgur um, en sitja sjálfir eftir með sárt ennið, og geta ekki fengið menn í nauðsynleg störf? Og hvernig á að halda hinum af- skekktari héruðum í byggð, éf enginn fæst þar læknisþjónustan? Ástandið í þessum málum virðist hafa versnað til muna úti í sveit unum síðustu áratugi, þrátt fyr ir alla fjölgun læknanema. STUNDUM KEMUR manni i hug, að lítið fari nú fyrir kjörorði ungmennafélaganna í brjóstum ungra menntamanna, „íslandi allt,“ þar sem þeir yfirgefa land sitt í svo stórum stíl til þess að fá nokkrum krónum meira fyrir störf sín, virðast þó laun þeirra orðin mjög sómasamleg. Ósjálfrátt minnist maður orða skáldsins: Því buddunnar lifæð i brjóstinu slær og blóðtöku hverri er þar svarað, svo óðar en Vasanum útsogið nær er ámóta í hjartanu fjarað. Framhald á 10. síðu. 1

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.