Alþýðublaðið - 01.12.1965, Blaðsíða 4

Alþýðublaðið - 01.12.1965, Blaðsíða 4
tf » 9 ^fOTÍ Rttstjórar: Gylfl Gröndal (áb.) og Benedikt Gröndal. - Ritstjórnarfull- trúl: EiSur Guðnason. — Símart 14900 ¦ 14903 — Auglýsingasími: 14906. AGsetur: AlþýBuhúsiö vi8 Hverfisgötu, Beykjavfk. — Prentsmiðja Alþýðu- blaGsins. — Askriftargjald kr. 80.00. — I lausasölu kr. S.00 elntaklO. Ðtgefandl: AlþýSui'lokkurinn. Verðfrygging lána NOKKRAR UMRÆÐUR hafa orðið á Alþingi Úm þau atriði í frumvarpi ríkisstjórnarinnar um húsnæðismál, að vísitöluákvæði skuli í framtíðinni fylgja íbúðalánum. Hefur verið á það bent, að slík ákvæði geti valdið því, að menn verða að greiða stórupphæðir til viðbótar vöxtum af lánum sínum, éf verðlag fer ört hækkandi. Margir eru þeirrar skoðunar, að megihorsök hinnar hamslausu dýrtíðar hér á landi, sem engin ríkisstjórn hefur ráðið við, sé sú, að alltof margir landsmenn hafi beinan hag af áframhaldandi verð- foólgu. Nú munu þrír f jórðu hlutar þjóðarinnar búa í pigin íbúðum. Flestar hafa þær verið reistar á síð- |istu áratugum og yfirleitt ráðast menn í byggingu éða íbúðakaup í þeirri trú, að verðbólga muni létta þeim greiðslurnar. Þannig hefur það verið í aldar- f jórðung, og þannig verður það enn um sinn, hugsa 'menn. Af þessu er ljóst, að verðbólgan er orðin að cmiklu alvarlegri meinsemd en í fyrstu virðist. En hvernig er unnt að skapa það ástand, <að m'eirihluti þjóðarinn'ar vilji í raun og veru stöðva verðbólguna og græði ekki á henni? Helzta leiðin virðist vera sú, að setja vísitöluákvæði á lán, sem menn fá. Þá verða þeir að greiða af lánum sínum þær upphæð- ir, sem þeir ella mundu græða beint eða óbeint á verðbólgunni. Flestum mun þykja æskilegt, að sparifjáreigend ur fái verðbólgutryggingu á fé sitt, én þess er að sjálfsögðu enginn kostur, nema sams konar ákvæði séu um útlán. Þess vegna verðxir að haldast í hend- ur, að sparifé sé vísitölutryggt og föst lán með veð- um í fasteignum séu það einnig. Hefur ríkisstjómin riú haldið inn á þessa braut, og er 'alls ekki ætlun- in, að húsbyggjendur einir sæti þessum kostum. •. Rétt er, að allir geri sér fulla grein fyrir, hvað Vísitölubinding lána þýðir. Ef þjóðin ræður ekki bet ur við verðbólgu á komandi árum en hún hefur gert hingáð til, verða s'lík lánakjör að þungri byrði. Hins vegar byggist mál .þetta allt á þeirri forsendu, að þ'að eigi sjálft að verða sterkari hvöt en áður hefur yérið til í þá átt, að raunverulega verði barizt af ful'lri einurð gegn verðbólgunni. Þeim, sem geta grætt á henni, hlýtur smám saman að fækka. Og að sjalfsögðu verður að leggja megináherzlu á, að „hin ir stóru" í þjóðfélaginu verði éngu síður að taka þess •lim kjörum en hinir smáu. Það mega ekki vera nein göt á þessu kerfi, þannig <að lítvaldir áhrifamenn igeti á einn'éða annan hátt komizt ýfir fé án slíkra ékvæða og fest'það í húseignum. 4 1. des. : Í965 - ' ALÞÝÐUBLAÐIÐ . 8 i&naðarfyrirtæki til sölu Neðangreindar verksmiðjur eru nú til sölu: 1. Nærfataefna- og Prjónlesverksmiðjan hf. 2. Sokkaverksmiðjan hf. 3. Verksmiðjan Iris 4. Verksmiðjan Herkúles hf. 5. Sjófataverksmiðjan hf. 6. Nýja Skóverksmiðjan hf. 7. Verksmiðjan MINERVA 8. Verksmiðjan Fram hf. Fyrirliggrjandi birgðir af efnivörum, að' vísu mjög takmarkaðar, fylgja með í -kaupun- um. Einnig' eru kdmnar til landsins allmiklar hráefnabirgðir tilheyrandi verk- smiðjunum, þannig- að veruleg starfsræksla gæti bafist fljótlega. Verksmiðjurnar eru yfirleitt búnar góðum vélakosti, enda flestar þeirra starfrækt- ar að einhverju leyti þar til fyrri hluta árs 1965. Hjá verksmiðjunum starfaði vel þjálfað og samhæft starfslið, jafnt iðnverkafólk sem verksmiðjustjórnéndur. Arleg framleiðslugeta ofa|ngreindra verkasmiðja er að heildsöluverðmæti um kr. 50.000.000,00 af samkepþhisfærum iðnaða í'vörum. Verksmiðjurnar seljast samelginlega, eða hver fyrir sig, eftir samkomulagi. Áskilinn er réttur til að taka hvaða tilboði, sem kann að berast, eða hafna þeim öllum. Nánari upplýsingar gefur: Magnús Víglundsson, Bræðraborgarstíg 7, Reykjavík frá kl. 9 til 12 f.h. og á öðrum tímum eftir samkomulagi. Símar: 23160 og 13057. J. G. SKRIFAR: „Mikið hefir ver- ið rætt og ritað um Háskóla ís- Iands síðan skólasetning fór fram sl. haust. Kennir þar margra grasa og ekki allt sagt af skyn semi eða góðvilja, skal ekki nán ar út í það farið. Hitt verða allir að viðurkenna, sem nokkuð hafa fylgzt með þessum málum og líta á þau meff sanngirni, að aldrei hefir verið eins mikið gert af hálfu hins opinbera til að efla hann og styrkja eins og síðustu ár in og er það vel, svo langt sem það nær. EN ÞEGAR ÉG las. samanburð artölur menntamálaráðherra um vöxt nemendafjöldans sl. 10 ár hrökk ég ónotalega við. Á sama tíma og nemendum hefur fjölgað úr 762 í 1116 eða um 46,6% hef ir útskrifuðum nemendum fækkað úr 75 í 73 eða um 2,6%. Þétta tel ég mjög óheillvænlega þróun. Þjóðin" leggur bæði Háskólánum og nerilendum hans mikið fé ár- léga. Okkur er sagt, að engin fjár festing sé arðbærari en sú er gengur til skólamála og mun það satt að vissu marki. En þegar fram annefndar tölur éru hafðar í huga eru þær því miður fremur dapur legar og benda til þess, að ýmsir af nemendum hafi minni áhuga fyrir að ljúka námi en. áður var, hvérjar sém orsakirnar kunna að vera. S'Á GRUÍVCR læðist að manni OOOOÖOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO^ -j^- Vandamál í Háhkólanum. -k Fjöígun nemenda. r ic Fækkun þeirra sem Ijúka prófi. it Því sætari verður sigurinn. <>o<><><><><><><><><><><><><><><><^^ að einhver hluti nemenda gutli þarna aðeins við nám, fremur •til að sýnast og studdir til náms af efnuðum foreldrum en áhuga lausir ef til vill getulitlir sjálfir til andlegra átaka. EN SAGAN ER ekki öll sögð með þessu. Þrátt fyrir aukna tölu nemenda í flestum deildum Há skólans er vaxandi skortur á viss um starfsmönnum ríkisins úti á landi, svo er t.d. um presta og lækna. Um prestana er það skilj anlegt, þar sem töluverð fækkun hefir orðið i guðfræðideildinni. Öðru máli gegnir með læknana. Þar hefir orðið nokkur fjölgun og í fljótu bragði virðist hún geta verið nægileg, en það er langt frá, áb svo sé. En hvað verður þá um læknana? NÚ ER MÉR SAGT, að margir þeirra hverfi úr landi, sumir til sérnáms, aðrir til að vinna að al mennum lækningum um skeið, eri niðurstaðan verði sú, að aðeins brot af þessum hópi snúi aftur til föðurlandsins. Nýlega heyrði ég, að 80 ísíenzkir læknar væru í Svíþjóð. Sé það rétt er sú tala geigvænlega há. Og mér er spurn Höfum við efni á því að birgja erlendar þjóðir upp af íslenzkum læknum og öðrum háskólaborgur um, en sitja sjálfir eftir méð sárt ennið, og geta ekki fengið menn í nauðsynleg störf? Og hvernig á að halda hinum af- skekktari héruðum í byggð, éf enginn fæst þar læknisþjónustan? Ástandið í þessum málum virðist hafa versnað til muna úti í svéit unum síðustu áratugi, þrátt fyr ir alla fjölgun læknanema. STUNDUM KEMUR manni í hug, að lítið fari nú fyrir kjörorði ungmennafélaganna í brjóstum ungra menntamanna, „íslandl allt," þar sem þeir yfirgefa land sitt í svo stórum stíl til þess að fá nokkrum krónum meira fyrir störf sín, virðast þó laun þeirra orðin mjög sómasamleg. Ósjálfrátt minnist maður orða skáldsins: Því buddunnar lífæð i brjóstinu slær og blóðtöku hverri er þar svarað, svo óðar en vasanum útsogið riair er ámóta í hjartanu fjafatJ. Framhald á 10. síðu.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.