Vísir - 03.11.1966, Blaðsíða 15

V1SIR. Fimmtudagur 3. nóvember 1966.
15
fFTIR: CAROL 6AYE
auna
☆
☆ ★
m
/ •
spam
— Mér er meinilla við að fara
snemma á fætur í þessu kalda lofts
lagi héma í Englandi.
Nú heyrðist fótatak fyrir utan
dymar og Claire og Michael komu
þjótandi inn og hlupu til pabba
síns. — Nei, þið megið ekki tefja
mig, krakkar. Ég verð aö ná í lest-
ina.
— Og ég er meö höfuðverk, sagði
Fran ólundarlega.
Chris leit á son sinn. — Ertu til-
búinn að fara til ungfrú Aiien?
— Já, pabbi.
— Mér sýnist þú ekki hafa þveg-
ið þér nógu vel.
— Hann er alltaf skítugur, sagði
Fran.
— Farðu nú og þurrkaöu þér um
munninn, sagöi Chris — og flýttu
þér.
* Garðyrkjumaðurinn eða Jenny
voru vön að aka Chris á stöðina,
og í bakaleiðinni skildu þau Micha-
el eftir hjá Allen kennslukonu. Og
svo sóttu Lily og Claire hann þang-
að síðar um daginn.
Þegar Fran var orðin ein tók hún
bók og reyndi að lesa. Hún bjóst
við að Robert mimdi sima og þótti
gott að vera orðin ein. Hún hafði
fengið auka-símtæki inn til sín, svo
að hún gat heyrt sjálf þegar hringt
var.
Nú var drepið á dyr og Jenny
rak hausinn inn í gættina.
— Má ég taia viö þig, Fran?
Fran kunni hvorki við tóninn né
augnaráöið. Henni fannst hvort
tveggja boða illt.
— Er þaö áríðandi. Ég ætlaði að
fara að klæða mig.
— Já, það er áríöandi. Og þú
ert ekki vön að fara á fætur fyrr
en klukkan ellefu til tóif, svo að
þér liggur vonandi ekki mikið á
núna. Nema þú þurfir þá að fara
á stefnumót með Robert Drake.
Fran svaraði kuldalega að hún
ætlaði það ekki.
Jenny stakk hendinni í vasann.
— Chris afhenti mér þetta í gær-
kvöldi, sagði hún. — Hann hélt
að það væri til mín.
Fran tók við bréfinu, sem Jenny
rétti henni, og var sárreið sjálfri sér
fyrir óaögætnina. Hún Jeit fljótlega
á það, og sá að þetta var eitt af
hinum ástríkari bréfum Roberts.
Var hún brjáluð, aö hún skyldi
nokkum tíma leyfa honum aö
skrifa...
Chris hélt að bréfið væri til mín,
endurtók Jenny. — Mér fannst
freistandi aö segja honum að bréf-
ið væri ekki til mín, og eiginlega
skil ég ekki að ég skyldi ekki
gera það.
— Ég geri ráð fyrir að þú þætt-
ist vita hvemig hann tæki því,
sagði Fran. — >ér þykir mikiö vænt
um hann, er það ekki, Jenny? Og
þú vilt ekki gera neitt, sem gæti
sært hann.
— Nei, mig langar ekki til að
særa hann, Fran, sagði Jenny. —
En hvers háttar leik ert þú að
leika? Þú virðist ekki skilja, að
þetta er hættulegur leikur. Ég hef
aðvarað þig áður og sagt þér að
þú lendir í hættulegum ógöngum,
ef þú hættir ekki aö hitta Robert.
En það er rétt sem þú segir, að
mér þykir mjög vænt um Chris, og
mig lartgar ekki tii að hann rati í
raunir.
— Það kemur aldrei til mála,
Jenny, sagði Fran fljótmælt. — Ég
hef duflaö dálítiö við Robert, en
eiginlega er mér alveg sama um
hann. Ég veit ekki hvað hefur
gengið að mér, — þetta er einhvers
konar bjánaskapur. En nú er þessu
Iokið. Ég ætla aldrei að hitta hann
framar — einan, meina ég. Þetta
stafar liklega allt af því, að mér
leiðist svo hræðilega.
— Þú hefur enga ástæðu til að
láta þér leiðast. Þú hefur mann til
aö hugsa um, heimili til að stjóma,
tvö böm til að sjá um ... Ef ég
ætti allt það, sem þú átt..
— Ég lofa bót og betrun, Jenny,
ég heitstrengi það, sagöi Fran biðj-
andi. — Og þakka þér fyrir, Jenny,
að þú lézt Chris halda að bréfið
væri til þín.
Hún þagnaði, þvi að nú heyröist
gjallandi hringing í símanum: Hún
svaraði.
— Halló, elskan mín. Hvemig
líður þér?
Fran skotraði augunum til Jenny.
Hún þorði ekki að biðja hana um
að fara út og koma aftur eftir dá-
li^la stund.
— Ég sé þig í anda, Fran. Þú
situr uppi í rúminu og ert töfrandi
falleg, sagði Robert.
— Heyrðu, ég get ekki talaö við
þig núna, sagði Fran titrandi. —
Ég hringi til þín eftir dálitla stund.
Fran setti heyrnartólið á sinn stað
og sagöi við Jenny: — Æ, þetta var
leiðinlegt.
— Mjög leiðinlegt. Þetta mun
hafa verið venjulega morgunsam-
talið þitt, geri ég ráð fyrir. Eða
átt að verða.
— Já.
— Ég skil ekki aö Chris skyldi
vera svo vitlaus að giftast þér.
— Hann var ástfanginn af mér,
sagði Fran roggin. — Og hann er
það enn.
Hann verður það ekki lengi ef
hann kemst að makkinu ykkar Ro-
I berts.
j — Hann kemst aldrei að því.
Ég var að segja þér aö ég hefði
tekið sinnaskiptum. Nú ætla ég að
verða fyrirmyndar eiginkona. Hver
veit nema mér detti í hug að eign-
ast barn lfka, bætti hún við hugs-
andi. — Þá mundi ég eiga hægara
með að halda mig á þrönga vegin-
um...
— Ég efast um það, sagði Jenny
nöpur. .Þessi markleysuorð Fran um
að eignast bam — með Chris —
gerðu hana svo reiða, að hún átti
bágt með að stjórna sér. Hún fann ]
að henni var ómögulegt að vera |
undir sama þaki og Fran lengur.
Um morguninn hafði hún fengið
bréf, sem gerði henr.i hægar um vik
með að fara. Sú, sem hún leigði
íbúðina, hafði skrifað henni að
'uin yrði að fara til Parísar þegar
i stað. Dóttir hennar, sem átti
ieima þar, hafði orðið alvarlega
veik. Konan ætlaði að fara morg-
>ninn eftir og skilja lyklana eftir
’iá húsverðinum. Hún sagðist vera
'ús til að borga leigu fyrir næsta
rnánuð, ef Jenny óskaði þess ...
Jenny sagði: — Vel á minnzt —
ág flyt til London á morgun.
Fran leizt alls ekki vel á að eiga
að missa Jenny. Hvernig átti hún
að stjórna heimilinu án hennar —
og tjónka við börnin?
— Hvað kemur til þess að þú
afræður þetta svona fyrirvaralaust?
spuröi hún.
— Það er alls ekki fyrirvaralaust.
Ég hef lengi ætlað mér að flytja.
En í morgun frétti ég að íbúðin
mín er laus.
— Ég hélt að þú hefðir leigt hana
með mánaðar uppsagnarfresti.
— Það er rétt, en leigjandinn
verður að fara til Parísar.
— Getur íbúðin þá ekki staðið
auð?
— Jú, vitanlega. En nú vil ég fara
heim aftur.
— Þú hefur með öðrum orðum
fengið þig fullsadda á aö vera
hérna?
— Já, ég játa það — síðan þú
komst.
— Ég get ekki neitað, aö mér
finnst þú sýna lítið þakklæti. Ég
bori ekki að hugsa til hvað Chris
segir um þetta.
Ég býst ekki við að það breyti
neinu um það, sem ég hef afráðiö,
sagði Jenny og langaði til að bæta
við, að hún gæti ekki séð, hvers
vegna hún ætti að vera þakklát.
Hún hafði gert' það fyrtr Chris og
börnin að vera svona lengi, én ekki
vegna sjálfrar sín. Og hún vissi
að það var Chris, sem var þakklát-
ur henni — þó að Fran hefði eng- I
an grun um það. Nú hringdi sím-
inn aftur og Fran svaraði.
— Þetta er til þín, sagöi hún
stutt.
— Ég skal svara niðri.
Jenny flýtti sér niður stigann
og fór inn í stofu Chris.
— Halló I heyrðist Selwyn Trent j
segja í símanum. — Munið þér '
nokkuð eftir mér.
BÍLAfRAF
Passamyndir
Teknar í dag — Tilbúnar á morgun.
Sér tímar eftir samkomulagi.
V
Ljósmyndastofa Péturs Thomsens
Ingólfsstræti 4. Sími 10297, eftir kl.
7 sími 24410.
ÞÝZKAR ELDHÚSINNRÉTTINGAR
úr harSpIasti: Format innréttingar bjóffa upp
á annaff hundraff tegundir skópa og litaúr-
val. Allir skdpar rncff baki og borffplata sér-
smíðuff. Eldhúsið fæst mcff híjóocinangruff-
um stdlvaskí og raftækjum af vönduffustu
gerff. - Sendiff effa komiff meff mdl af eldhús-
inu og viff skipuleggjum eldhúsið samstundis
og gerum yffur fast verðtilboff. Ótrúlega hag-
stætt verff.Muniff aff söluskattur er innifalinn
■ tilboffum frd Hús & Skip hf. Njótiff hag-
stæffra greiffsluskilmóla og
lækkiff byggingakostnaffinn.
I RAFKERFIÐ
Startarar, dinamóar, anker-spól-
ur, straumlokur bendixar o. fl.
Varahlutir — Viðgerðir á raf-
kerfum bifreiða.
BÍLARAF s.f.
Höfðavík við Sætún
Simi 24700.
''-v'e\V'.r r
i.,, . ■■
Skurðgrafa. — Tek að mér að
grafa fyrir undirstöðum o. f. Uppl.
í síma 34475.

mrrm
Kr. 2,50
kifffh á ekinn kin.
300 kr. daggjald
■mf*
RAUÐARÁRSTlG 31
SfMI 22022
The um ms
g/6, STRON6 ANP
FSROCJOUS...
THAT I K/LLBD
'H/M QUICKLYmS
pue as much ro
SELF-PRESERVAT/ON \
AS A DES/RE 70
SAVE ANOTHEfii
MAN’S UFE...
Joh4
O- lARrO

Ljónið var stórt, sterkt og æðisgengið ...
eftir að ég harfði skotið ör í bringu villidýrs-
ins, stökk ég á bak þess.
Staðreyndin var sú, aö maöurinn var alls
ekki viss um hvað ég hafði í huga — sér-
staklega eftir siguröskur apans.
METZELER
hjólbarðamir eru sterkir og I
mjúkir, enda vestur-þýzk gæða- !
vara.
Hjólbarða- og benzínsalan
við Vitatorg. Simi 23900
Barðinn h.f.
Ármúla 7. Sfmi 30501
A -enna V'erzlunarfélagið h.t.
Skipholti 15 Sfmi 10199