Dagblaðið Vísir - DV - 23.02.1982, Blaðsíða 13

DAGBLADIÐ& VÍSIR. ÞRIÐJUDAGUR 23. FEBRÚAR 1982.
13
„En þar sem mór er kunnugt að jafn
gegn og grandvar maöur og þú ert
vift aðal/ega hafa það sem sannara
reynist, ef hægt er að koma því við,
þá tekurþú væntanlega ekkiilla upp
þó óg geri lítils háttar athugasemdir
við eftirmælin..."
launahækkanir. Ég tel það skyldu
þeirra hópa launþega sem náð hafa
betri árangri í kjarabaráttunni að
hægja á sér í kröfugerð á meðan raun-
verulegt láglaunafólk er að ná upp
þurftartekjunr.
Ég tel að sanngjörnum kröfum lág-
launafólks hafi nú um langa hrið verið
vikið til hliðar af betur settum hópum
innan launþegasamtakanna með þeim
afleiðingum að launamunur fer
sívaxandi .með tilheyrandi stétta-
skiptingu. í þessari þróun á
Alþýðubandalagið ósmáan hlut enda
hefur hin nýja stétt tekið þar öll völd
með nýju siðferðis- og gildismati sem er
óralangt frá því sem ég get sætt mig við
og tel að sé heppilegt, enda komin
reynsla á hina sósíalísku siðfræði hjá
frændum okkar á Norðurlöndum,
reynsla sem ég held að fáir telji eftir-
sóknarverða.
í blaðagrein á síðastliðnu sumri rakti
ég nokkuð þróun launamála frá vor-
dögum iy?8 og taldi mig færa fyrir því
rök að samningarnir hefðu aldrei verið
settir í gildi enda alltaf verið fyrir því
efnahagsleg rök að það væri ófranr-
kvæmanlegt. Þessu svaraði forysta
Alþýðubandalagsins í sama dúr og
gagnrýni minni á atvinnustefnu Alþýðu-
bandalagsins Svavar talaði um rugl,
Hjörleifur taldi að um sárindi í sálinni
væri að ræða og þú mátt auðvitað ekki
vera minni maður og kallar þetta stagl.
Ekki er annað hægt að segja en að þið
félagarnir lyftið umræðunni upp á
hærra plan og röksemdafærslan væri
auðvitað alveg pottþétt austan við járn-
tjald.
Ef grannt er að gáð þá þarf engan að
undra þótt röksemdafærsla á borð við
þá sem hér hefur verið lýst þyki góð og
gild hjá forystusveit Alþýðubanda-
lagsins, þar í flokki hefur tekið völdin
hin nýja stétt, ntenn með skoðanir og
lífsviðhorf miklu skyldari skoðunum
og lífsviðhorfi kerfiskarla austan við
tjald heldur en verkamanna austur á
landi.
Það er löngu orðið ljóst öllunt sent
sjá vilja að Alþýðubandalagið hyggst í
gegnum gríðarleg áhrif i mennta- og
menningarlífi þjóðarinnar móta þjóð-
félagið í viðráðanlegt fornt þar sem
áhersla er lögð á heimtufreka og
ábyrgðarlausa ntúgsál.
Þarna eru skörpustu skilin á ntilli
sósíalista og sjálfstæðismanna sem
leggja áherslu á ábyrgð einstaklingsins
til orða og athafna og skyldur hans til
að taka afleiðingunt gerða sinna.
„Ég held minni sálarró"
Þú hefir á orði I eftirmælunum að
við sveitarstjórnarmenn Alþýðubanda-
lagsins á Eskifirði og Reyðarfirði
höfum sniðgengið þig. Sannleikurinn
er sá að okkur bar fyrst og fremst
skylda til að taka mið af hagsntunum
okkar byggðarlaga og lítill vandi að
velja á ntilli þeirra og kreddupólitíkur
Alþýðubandalagsins. Það er reyndar
sorglegt að þú skyldir velja á hinn
veginn. Á sama hátt og af sömu ástæðu
lýsti ég yfir stuðningi við Hjörleif
Guttormsson í orku- og iðnaðarmálum
á sl. hausti enda ekki vanþörf á að
óbreyttir kjósendur heima í héraði létu
í sér heyra, ekki hefur hann verið svo
burðugur stuðningur þingmanna
kjördæmisins í þessu máli annarra en
sjálfstæðismannanna. Það er grátlegt
að Hjörleifur skuli þurfa að sækja
aðalstyrk sinn í þessu lífshagsmuna-
máli fjórðungsins til stjórnarand-
stæðinga.
Þér verður tíðrætt um að ekki hafi
nú Alþýðubandalaginu tekist að brjóta
mig niður. Rétt er það að ég hefi eftir
föngum reynt að halda sálarró minni
þrátt fyrir þá staðreynd að forystu-
menn Alþýðubandalagsins hafi ítrekað
komið þeirri skoðun á framfæri i fjöl-
miðlum að eitthvað hlyti að vera bogið
við andlega heilsu mína, önnur skýring
gæti ekki verið á því að ég meðtæki
ekki flokkslínuna.
Á sama hátt hefur annað heiðursfólk
fengið útrás í nafnlausum óhróðurs-
bréfum sem vafalaust eru vel meint.
Þessi sérkennilegi tjáningarmáti jafnt
forystu Alþýðubandalagsins sem
óbreyttra liðsmanna hefur orðið til þess
að ég þakka guði fyrir að áhrif Alþýðu-
bandalagsins eru þó ekki meiri en er í
dag og eru þau þó langt um of mikil.
Þessi reynsla, auk þeirrar staðreyndar
að Sovétríkin hafa síðustu mánuði
verið ötul við að breyta heimsmyndinni
fyrst með innrás í hið hlutlausa
Afganistan og síðar með setningu
herlaga í Póllandi, hefur orðið til þess
að ég hefi oi óið að endurskoða afstöðu
mina til aðildar íslands að NATÓ og
dvalar hers í landinu, en þar er ég ekki
einn á báti.
Þátttaka Alþýðubandalagsins í tveimur
ríkisstjórnum sem hafa haft á stefnu-
skrá sinni aðild að NATÓ og varnar-
samning við Bandaríkin sýnir svo ekki
verður um villst að flokkurinn hefur í
raun hafnað andstöðu við herinn og
NATÓ þótt moldinni sé rótað á hátíðis-
dögum svona til að sýnast. Það er líka
þannig komið að bægslagangur
formanns þingflokks Alþýðubanda-
lagsins er almennt aðhlátursefni.
Læt ekki munstra mig
Að lokum þetta, Helgi. Ég hefi alla
tíð reynt að móta mér skoðanir eins og
ég hefi haft vit til og síðan reynt að
Kjallarinn
Hrafnkell A. Jónsson
verja þær eftir mætti. Þetta mun ég
reyna framvegis sent hingað til en mun
ekki Iáta munstra mig i mismunandi
arnia Sjálfstæðisflokksins enda
andstæðingum flokksins einum lil
framdráttar ef menn skipa sér í
striðandi fylkingar til að þóknast
metorðagirnd einstaklinga innan
flokksins en láta niálefnin lönd og leið.
Geir Hallgrímsson hefur kynnt sig sem
drengilegur og hreinskilinn stjórnmála-
maður og ég tel forystu flokksins i
góðum höndum, alla vega ekki ástæða
til að Alþýðubandalagið skipi þar
málum enda ef ég man rétt nóg að sýsla
á því heimili til að viðhalda heimilis-
friðnum þótt þið séuð ekki að vasast i
annarra málurn.
Svo aðeins þetta i restina. Enn er það
svo og verður vonandi áfram að það er
verkafólk á Eskifirði sem velur forystu
i verkamannafélaginu Árvakur en ekki
Alþýðubandalagið.
Vertu siðan ævinlega margblessaður.
Hrafnkdl A. Jónsson,
Eskifirði.
^ „Þátttaka Alþýðubandalagsins í tveimur
ríkisstjórnum, sem hafa haft á stefnuskrá
sinni aðild að NATÓ og varnarsamning við
Bandaríkin, sýnir svo ekkiverðurum villst að
flokkurinn hefur í raun hafnað andstöðu við
herinn og NATÓ þótt moldinni sé rótað á há-
tíðisdögum svona til að sýnast,” segir Hrafn-
kell A. Jónsson í svargrein sinni til Helga
Seljan.
Tii menningariegs mótvægis
Menningariegt mótvægi
Nú skal ekki haft á móti þessu efni
eingöngu vegna þess að það er erlent.
Auðvitað er það aðeins af hinu góða að
fylgjast með straumum samtíðarinnar
erlendis frá, og þar verður hver að
velja og hafna eftir vild. Hins vegar er
það óviðkunnanlegt og ekki við hæfi,
að almenningur hér á landi eigi þess
ekki kost að fá leigt eða keypt íslenzkt
efni á ntyndböndum. Nauðsynlegt er
að skapa íslenzkt menningarlegt
mótvægi, þannig að eigendur mynd-
bandstækja geti einnig átt kost á því að
skoða íslenzkt úrvalsefni i tækjum
sínum, t.d. leikrit, sent sjónvarpið
hefur flutt, og innlenda skemmti- og
fræðsluþætti.
Eins og lögunt og reglunt er nú
háttað, þá er þetta ekki hægt vegna
þess, að engir samningar eru í gildi við
höfunda og llytjendur um það hver
skuli vera þeirra hlutur þegar hugverk
þeirra eru handleikin með þessum
hætti, þ.e.a.s. fjölfölduð á
myndsnældur. Það er því mjög brýnt,
að settar verði hið fyrsta reglur um
hvernig að þessu skuli staðið, og hafa
þingmenn Alþýðuflokksins því flutt
tillögu til þingsályktunar á Alþingi, þar
sem menntamálaráðherra er falið að
beita sér fyrir því að upp verði teknar
viðræður við eigendur höfundaréttar
íslenzks efnis, sem flutt hefur verið í
sjónvarpinu. Viðræðurnar hafi það
markmið að setja reglur, er gefi
almenningi kost á að fá íslenzkt sjón-
varpsefni lil láns eða kaups á mynd-
snældum. Auðvitað er það bæði hags-
munamál höfunda og almennings að
slíkar reglur verði settar.
Reglur verður að setja
Það er hagsmunamál höfunda og
flytjenda vegna þess, að verði ekki
settar slíkar reglur, má búast við
vaxandi ólöglegri fjölföldun á hug-
verkum þeirra því sú hefur raunin
orðið á, býsna víða. Þetta er hags-
„Auðvitað erþetta efnl upp og ofan, eins og gengur og gerist Innan um er ágætisefni, en því mun þó ekki að neita, að verulegur hluti efnisins eru
ýmiss konar ofbeldis- og glæpamyndir, og dæmi munu um það, sem á venjulegu máli er kallað klámmyndir.
munamál almennings, vegna þess að ég
tel ntig hafa orðið áþreifanlega varan
við að fólk vill eiga þess kost að geta
eignazt íslenzk verk á myndsnældum.
Eðlilegast sýnist að Ríkisútvarpið
sjónvarp tæki að sér að fjölfalda
myndsnældur til almenningsnota sem
síðan yrðu á boðstólum í almennings-
bókasöfnum og myndbandaleigum þar
sem fólk gæti valið um að fá efni leigt
eða keypt.
Þótt þannig sé nú háttað að það séu
kannski helzt hinir efnameiri, sem hafa
eignazt myndbandstæki, þá verður þess
áreiðanlega ekki langt að bíða, að slíkt
tæki verði sem næst í allra eigu. Þess
vegna er brýnt að unt þetta verði hið
fyrsta settar reglur.
Eiður Guðnason,
alþingismaður.