Dagblaðið Vísir - DV - 04.03.1985, Blaðsíða 4

4
DV. MÁNUDAGUR 4! MARS1985.
Rallað á
hjólastólum
í Höllinni
Þaö var heldur betur kátt í Höllinni
í gær þegar Sjálfsbjörg, landssam-
band fatlaöra stóð fyrir nýstárlegu
hjólastólaralli. Var rallið haldiö í
tilefni þess aö sambandiö er 25 ára
um þessar mundir. Keppt var í þrem
flokkum sem skipaðir voru fötluöum,
íþróttamönnum og alþingismönnum.
Þurftu keppendur að aka á hjóla-
stólunum yfir tálmanir og leysa af
hendi margvíslegustu þrautir.
Eftir tvær umferöir komust tveir
fyrstu menn úr hverjum flokki í úr-
slit. Þar bar Jón rallkappi Ragnars-
son úr flokki íþróttamanna sigur úr
býtum. I öðru sæti varö Sigþrúöur
Hrafnhildur Valbjörnsdóttir skaut mörgum karlmanninum ref fyrir rass
og fór yfir hœöina eins og ekkert vœri.
Einbeitingin skín úr svipnum á Kjartani Jóhannssyni þar sem hann
streðar viö að komast yfir hæðina.
Svavar Gestsson gerði nokkrar örvæntingarfullar tilraunir við hæðina en árangurslaust. Honum var að
lokum hjálpað yfir.
Pálsdóttir og þriöja sætiö hreppti mjög hörö og vöktu tilburöir íþrótta-
sjálfur formaöur Sjálfstæöisflokks- mannanna og alþingismannanna
ins, Þorsteinn Pálsson. mikla kátinu áhorfenda sem oft
Keppnin í öllum flokkunum var veltust um af hlátri. _ÞJV.

Guðrún Helgadóttir reynir við
brekkuna.
Sterkasta manni heims hjálpað
niður tröppur í einni þrautinni.
Það gekk mikið á þegar Jón ýtti
sór áfram í stólnum en þrátt fyrir
góða tilburði komst hann ekki i
úrslit.
DV-myndir Sveinn.
Þorsteinn Pálsson framkvæmir eina þrautina sem var að færa egg í
skeiö milli borða. Þorsteinn sýndi mikla seiglu í keppninni og náði
þriöja sætinu með brotna nögl og blóðugan fingur.
í dag mælir Dagfari
í daa mælir Daafari
■ ___________i:. ___:
Bjargvættir atvinnulífsins
gat milli vina ef nóg er atvinnan. Það
er svo margt sem þarf að gera i ríkis-
kerflnu. Þar veigra menn sér ekki við
að taka til hendi hvenær sem kallið
kemur. Til dæmis eru reiknimeistarar
tilbúnir að reikna allt milli himíns og
jarðar hvenær sem kalliö berst frá
Austurveili, úr Þjóðhagsstofnun,
Seðlabanka eða Framkvæmdastofnun,
svo aðeins fáeinar stofnanir séu
nefndar. Hundruð ef ekki þúsundir
manna hafa atvinnu af þvi að handleika
reiknistokk og vasatölvu árið út og
áriö inn. Skellt er niður á blað hinum
og þessum stæröum, dæmum, kaup-
máttarrýrnunum og visitölum, vaxta-
töflum og kaupmáttaraukningu. Aðrar
þúsundir hafa atvinnu af þvi að rýna f
þessar tölur og túlka þær eftlr þvi úr
hvaða flokki er spurt eða cftir þvi
hvort það rignir i dag eða snjóar. Fá-
um dettur i hug að taka nokkurt mark
á þessum tölum enda ekki til þess ætl-
ast. Talnaflóð siðustu ára hefur ekki
skilað okkur árangri á nokkru sviði.
— Og þó. Stöðum heldur áfram að
fjölga hjá rikinu og enginn þarf aö bera
ábyrgð á neinu sem aflaga hefur farið.
Megi hið opinbera og bankarnir lifa og
daflia um ókomna framtiö. Dagfari.
Skelflngar fásinna er þetta þegar
menn tala um nauðsyn þess að fækka
bönkum og draga saman seglin hjá
hinu opinbera. Nú hefur komið f Ijós
að það er einmitt hjá bönkum og i
rikiskerfinu sem vaxtarbrodd atvinnu-
lifsins er að finna. Þriðjungur þeirra
sem koma út á vinnumarkaöinn fer i
banka eða inn á kontór hjá hinu opin-
bera og hefur þessi þróun eflaust orðið
til aö koma i veg fyrir stórfellt atvinnu-
leysi á sfðustu árum.
Sfðan ránskjaravfsitalan var tekin
upp hefur hagur banka versnað mjög
út á við en hins vegar batnað ört inn á
við. Ársreikningar banka sýna það og
sanna að þenslan f bankakerfinu hefur
ekki mætt nægilegum skilningi þar
sem fæstir þeirra skila umtalsverðum
hagnaði. Sumir virðast jafnvel reknir
með tapi. Engu að sfður hafa þessar
þörfu stofnanir reynst þess megnugar
að fjölga starfsfólki, bæta við útibúum,
opna tölvulúgur og borga þeim meira
sem vilja fá þá til að geyma peningana
sfna. Ef þetta er ekki rekstur sem á
framtfö fyrir sér þá vita menn ekki
hvaö heilbrigöur atvinnurekstur er.
Eins og allir vita eru það bara glæpa-
fyrirtæki sem sýna hagnað af rekstri
nú til dags. Þeir sem hins vegar reka
fyrirtæki með tapi og draga saman
seglin með uppsögnum starfsfólks eru
fifl sem ekki eiga neinn rétt á að stunda
atvinnurekstur. Þess vegna er staða
bankakerfisins verð aðdáunar þvf þar
er stöðugt verið að færa út kvfarnar,
þeim mun hraöar sem reksturinn
verður erfiðari.
Enginn þarf að hafa áhyggjur af
þessum bankarekstri þvf hann tekur
ekki neitt frá neinum. Það sést best á
Seðlabankabyggingunni. Peningarnir,
sem fara f hana, eru ekki teknir frá
neinum og bankinn er frekar rekinn
með tapi en gróða, samkvæmt lausa-
fregnum. Vonandi þróast þetta i þá átt
að helmingur þjóðarinnar hafi sitt lifs-
viðurværi af vöxtum af innstæðum sln-
um f bönkunum en hinn helmingurinn
geti starfað i hinum sömu stofnunum
til aö geta unnið fyrir vöxtum af lánum
og ránskjaravfsitölu. Ættu þá allir aö
geta unað glaðir við sitt.
En það e; ekki vist að allir komist
að f bönkum sem þar vilja vera. Þá
njótum við annars bjargvættar sem er
hið opinbera. Þar stendur nú allt með
miklum blóma þótt fjárlagagatið sé aö
visu ansi stórt og Ijótt. En hvað er eitt